A. Osiecka - Imionnik z kwiatem - Osty

21 stycznia - Agnieszki

Takiego mi męża dajcie,
co słowo dźwiga jak kamień,
a gdy je wypowie już - ciężko,
to jakby podał mi ramię.

Takiego mi męża dajcie,
co będzie sadził drzewa,
ćwierć wieku - powie - minie,
a dąbczak nam się rozśpiewa.

Takiego mi męża dajcie,
któremu ciało moje,
starzenie moje
nie straszne,
co czeka
w drewnianej chacie,
aż zasnę,
aż kiedy JA
zasnę.

Takiego mi męża daruj,
co życie,
jak białą płachtę
położy pod moją dłonią
i powie:
„Maluj".

Takiego mi męża dajcie,
co kiedy osty przynosi,
to bielszą pachną mi wonią
niż lilia,
lub biały goździk.

Takiego mi męża dajcie,
któremu syna powiję.
I niech się słuchać nie lęka,
gdy serce bije.

Gdy mi takiego dacie,
to szczęście w domu zamieszka.
I zapis w magistracie:
„Udało się.
Żyje.
Żyć będzie Agnieszka ".

A. Osiecka - Imionnik z kwiatem - Azalia

19 stycznia - Marty

Azalia to brzmi po francusku -
azalie, azalie, azalie,
pod Paryżem, w Walencji i w Busku -
to się śni, to się śni, to się śni...

Azalia, to walczyk paryski -
azalie, azalie, azalie -
zamknij oczy, zapomnij o wszystkim -
raz dwa trzy, raz dwa trzy,
raz dwa trzy...

Byłaś Martą, a jesteś azalią,
azalie, azalie, azalie,
jesteś niebem, Afryką, Australią -
do re mi, do re mi, do re mi. 

A. Osiecka - Imionnik z kwiatem - Dalia zimą

1 stycznia - Mieczysława

Dalia, choć przykro rzec - to
podobna jest do cebuli.
Nie huśta jej nawet dziecko,
ni pies jej nie utuli.

Dalia w piwnicy mieszka
i marzy... o Bóg wie czym:
o wiatru figlach i grzeszkach,
o deszczu... o kocie pstrym...
(o kocie, co się ogrodem wałęsa,
i parę długich rzęs ma,
i nosem kwiaty trąca,
i podśpiewuje - z gorąca).

Dziś jestem jak dalii cebula:
Na wiosnę czekam w piwnicy.
Czy ja się jeszcze rozhulam?
Czy przyjdą kolędnicy?

Gdzieś tam, na przykład w Australii
człowiek by kwitł i kwitł,
a tu - takiej wielkiej dalii –
świat cały nagle zbrzydł.

Ach przytul mnie, przytul Mieciu,
ach, tak mi dziś cebulkowo...
Pomyślę o tobie w lecie,
gdy dalią będę pąsową.

A. Osiecka - Imionnik z kwiatem - Jemioła

- Daj mi, matko, jemiołę,

zrobię ci z niej kołisko,
powieszę nad twoim stołem
i siądę przy tobie blisko
w Sylwestra.

- Ja ci nie dam jemioły,
dam ci złocony moździerz,
bo mi mówią chochoły,
że nie przy mnie ty siądziesz
w Sylwestra.

- Daj mi siostro jemiołę,
daj mi chociaż ziarenko,
powieszę ci ją nad czołem,
wygładzę serdeczną ręką
w Sylwestra.

- Ja ci nie dam jemioły,
nie dam nawet ziarenka,
obce wolisz ty stoły,
obce wolisz okienka
w Sylwestra.

- Daj mi chłopcze jemiołę,
daj mi chociaż pół wianka,
plećmy słowa wesołe
do białego, do ranka
w Sylwestra.

- Ja ci nie dam jemioły,
nie dam nawet powoja,
bo mi mówią anioły,
że już będziesz nie moja
w Sylwestra

Pijmy wino za kolegów - Agnieszka Osiecka

Seweryn Krajewski, Piotr Fronczewski  👉👉👉
Pijmy wino za kolegów

Agnieszka Osiecka

Nie paliłeś dawniej tyle co dziś.
Zapałka ci drży,
nielekko nam iść.
Wlejmy kroplę gorzkich żalów do szkła.
Nie wstydźmy się słów, nie bójmy się dnia.

Pijmy wino za kolegów,
którym szczęścia w życiu brak.
Za tych, którym zawsze idzie nie tak;
kobiety nie te i zimy zbyt złe.
My, co mamy ciepłą strawę i kąt,
opinię jak łza - przepustkę na ląd.

Pijmy wino za kolegów,
co się niby iskry tlą,
których jakiś Bóg przeznaczył na złom.
Pociągi nie te, pogody zbyt złe.
My, co mamy mocne zdrowie jak skaut.
Nie czeka nas głód, nie grozi nam aut.
Pijmy wino za kolegów, których wciąż omija raut.

Idźmy w taniec malowany na szkle,
bo żona ma żal, do tańca się rwie.
Pijmy wino za kolegów do dna,
bo oni - to my, a my - to już mgła.

Siedzi ptaszek na drzewie - Adam Asnyk

Siedzi ptaszek na drzewie

Adam Asnyk

Siedzi ptaszek na drzewie
I ludziom się dziwuje,
Że najmędrszy z nich nie wie,
Gdzie się szczęście znajduje.

Bo szukają dokoła,
Tam gdzie nigdy nie bywa,
Pot się leje im z czoła,
Cierń im stopy rozrywa.

Trwonią życia dzień jasny
Na zabiegi i żale,
Tylko w piersi swej własnej
Nie szukają go wcale.

W nienawiści i kłótni
Wydzierają coś sobie,
Aż zmęczeni i smutni
Idą przespać się w grobie.

A więc, siedząc na drzewie,
Ptaszek dziwi się bardzo,
Chciałby przestrzec ich w śpiewie...
Lecz przestrogą pogardzą.

Śpiewa Mira Zimińska

Po co się budzą pragnienia szalone - Adam Asnyk

Michał Bajor
Anna Chodakowska

Adam Asnyk
***

Po co się budzą pragnienia szalone,
Gdy ich nie można ugasić napojem?
Po co się serce wyrywa stęsknione
Do burzy, gardząc ciszą i spokojem?

Po co chce zedrzeć przyszłości zasłonę
I nieskończoność zmieścić w łonie swojem
Kiedy zaledwie dotknie się spragnione,
Usycha w żalu nad zmąconym zdrojem...

Próżne zabiegi! Wieczyste pragnienia!
Zwodnicze widma! Któż was nie wyklina?
A jednak mimo klątw i złorzeczenia,

Każdy na nowo wraca i zaczyna
Szukać tej mary, co świat opromienia,
I o dawniejszych klęskach zapomina...

Fiołki - Stanisław Baliński

Stanisław Baliński
Fiołki

Fijołki, u nas w lesie nie pachną tak mocno,
Jak te, co zakwitają na parmeńskich targach,
I zakochanych słowa pod niebem północnym
Nie drżą tak niecierpliwie, jak na cierpkich wargach

Łaskawego Południa, gdzie wszystko jest prostsze,
Gdzie oczy — wyznaniami, usta ciałem płoną,
Gdzie wszystkie, prócz zieleni, barwy są najsłodsze.
U nas właśnie inaczej. U nas jest zielono.

W chłodnej zieleni lasu błądzimy oboje,
Patrz, pierwsze fiołki kwitną w zamrożonej rosie,
Jeszcze lśnią w moich rękach a już gasną w twoich,
Gdy ci je na dzień dobry daję z drżeniem w głosie.

Dziękujesz, ale w głosie nie słyszę podzięki,
Uśmiechasz się, a smutkiem przyjaźni powiało,
I fiołki opadają na ścieżkę z twej ręki,
Jak słowa niepotrzebne... Tyle z nich zostało.

Ale głos wczesnej wiosny dotąd we mnie dźwięczy,
Jakbym dotąd nie wierzył, żem żądał zbyt wiele;
Taka już być musiała ta miłość młodzieńcza,
Gorzka jak zapach fiołków i chłodna jak zieleń.

Równoległe linie - Jan Brzechwa

Równoległe linie
Jan Brzechwa

Kocham cię
z lęku przed samotnością.
Patrzę w twoje oczy,
dotykam twoich rąk,
wsłuchuję się w twój oddech.

Jesteśmy razem,
ale myślimy o niebieskich migdałach.
Każde z nas
myśli o własnych niebieskich migdałach.

Wymijamy się w drzwiach
jak dwie równoległe linie,
które przetną się w nieskończoności.
Żyjemy obok siebie
na dwóch odrębnych orbitach.

Siadamy razem do stołu,
jemy zupę,
ale myślimy o niebieskich migdałach.
Każde z nas
myśli o własnych niebieskich migdałach. 

Patrzę w twoje oczy, 

lecz ich nie widzę.

Dotykam twoich rąk,

lecz ich nie czuję.

Zdaje mi się, że myślę,

zdaje mi się, że fruwam,

ale jestem jak mikrob

zasklepiony w swojej

małej

kropelce wody.

Twój świat

zamknięty jest w innej

małej kropelce wody.

Krążymy obok siebie -

drobnoustroje

wielkiego,

niezrozumiałego

wszechświata.

Kocham cię

z lęku przed samotnością.

Jesteś mi niezbędna,

jesteś mi potrzebna,

abyś od czasu do czasu

wymawiała

bezmyślnie

moje imię.

Obrazy: Pablo Picasso

Samotna harmonia

Eduard Chil, Ives Montand
Одинокая гармонь - Samotna harmonia - Joli mai

Michaił Isakowskij - Jeremi Przybora

Noc już chatom przymknęła powieki,
Dogasają ostatnie już drwa...
Tylko gdzieś tam, na drodze dalekiej,
Na harmonii samotny ktoś gra.

I bezsenna melodii wędrówka
To oddala się, to płynie tuż –
Jakby kogoś na próżno ktoś szukał,
Jakby nie mógł odnaleźć go już.

Spłynął z pól powiew nocnej ochłody
I z jabłoni posypał się kwiat,
Powiedz, kto, harmonisto mój młody,
Powiedz, kto tak przesłonił ci świat?

Nie zapomnisz ty nigdy już o niej,
Jeśli będziesz po nocach wciąż grać!
Rozśpiewaną swą ucisz harmonię
I dziewczętom spokojnie daj spać.

Hajda trojka

Eduard Chil - Гайда, тройка!

Michaił Sztejnberg

Гайда, тройка! Снег пушистый,
Ночь морозная кругом;
Светит месяц серебристый,
Мчится парочка вдвоем.

Милый шепчет уверенья,
Ласково в глаза глядит,
А она полна смущенья:
Что-то ей любовь сулит?
Так с тревожными мечтами
Вдаль помчалася она,
И не помнит, как с устами
Вдруг слилися их уста.

Гайда, тройка!...

Уж сменилась ночь зарею,
Утра час настал златой,
Тройка мелкою рысцою
Возвращается домой.
Ах, надолго ль это счастье?
Не мелькнули бы как сон
Эти ласки и объятья
И вина бокала звон!

Гайда, тройка! Снег пушистый,
Ночь морозная кругом;
Светит месяц серебристый,
Вновь поедут ли вдвоем?

Rozlało się morze szeroko

Leonid Utiosow

Leonid Utiosow - Раскинулось море широко
Chór Czejanda - Rozlało się morze szeroko

Jadwiga Moraczewska

Rozlało się morze szeroko
Kołysząc okręty wśród fal
Płyniemy daleko, w nieznaną nam dal
Płyniemy od lądu daleko

Kolego, sił nie mam na warcie już być
Tak palacz rzekł raz do kolegi
Już ogień w mym piecu przestaje się tlić
I zimne w mym kotle są brzegi

Lecz siłę swych rąk palacz puszcza znów w ruch
Choć w piersiach nadzieja mu gaśnie
I znowu wytrwale pracuje za dwóch
Aż ognie buchnęły znów jasno

Zza burt się wychylił, by napić się łyk
Łyk wody zatrutej, nieczystej
Na pokład się wdrapał, gdzie wicher swój ryk
Rozwieszał na falach srebrzystych

Wtem oczy zatopił w błękicie, wśród gwiazd
I runął na liny zemdlony
Pieśń tęskna płynęła, od wiosek i miast
A serce stanęło zgaszone

Do stóp przywiązali mu ciężar, jak głaz
Żaglami, biedaka, okryli
Ksiądz przyszedł pokropić ostatni już raz
A łzy się w źrenicach zaszkliły

Na próżno go czeka rodzina i dom
List przyjdzie, jak gromem uderzy
Gdy fale wyrzucą z głębiny swój plon
Znów okręt cień jego zabierze...

W lesie przyfrontowym

Georgij Winogradow, Josif Kobzon
В лесу прифронтовом
W lesie przyfrontowym

Michaił Isakowskij
Jan Zelnik

Pożółkłych liści spływał tren
Ze smukłych białych brzóz
Gdy stary walc ”Jesienny sen”
Przez las się falą niósł

Wśród drzew harmonii błądził płacz
Wibrował w pieśni żal
Wsłuchany siedział każdy z nas
Swych wspomnień słuchać chciał

Ten walc nas brał wiosennym dniem
Pod rękę za pan brat
Gdy miłość w nas budziła się
Ten walc nam spokój kradł

Ten walc rozłąki skracał czas
Gdy brakło drogich ust
Dziewczęcych oczu ciepły blask
Na strunach skrzypiec niósł

A dziś powtarza jego tony
Przyfrontowy las
Rodzinne żołnierz ujrzał strony
W kolorowych snach

O domu, o swych bliskich śni
I o jutrzejszym dnu
I wie, że w przyszłość musi wejść
Przez trud bitewnych dróg

Fotografie