Niedzielne popołudnie - Artur Międzyrzecki


Bogdan Niewinowski
Niedzielne popołudnie

Artur Międzyrzecki


Tak wiele ma zalet, o wszystkim pamięta
I taka jest miła, że braknie mi słów
Lecz gdy na nią czekam w niedziele czy święta
Tak w myślach powiadam jej znów

Szkoda dnia, już niedziela się zaczyna
Świeci słońce i śmieje się Wisła
Pośpiesz się, bo już późna jest godzina
A tyś jeszcze z domu nie wyszła

Pewnoś sto rzeczy znów zawieruszyła
Pewno znowu się wszędzie spóźnimy
Szkoda dnia, już dwunasta dawno biła
Już tu czekam od pół godziny

Ach, słyszę jak biada, wszystkiego szukając
Gdzie chustka, gdzie grzebień? Jak leci ten czas
Mijają minuty, kwadranse mijają
I mówię jej, któryż to raz

Szkoda dnia, już niedziela, moja miła
Świeci słońce i śmieje się Wisła
Szkoda dnia, już dwunasta dawno biła
A tyś jeszcze z domu nie wyszła

Pośpiesz się, bo niedziela się zaczyna
Cały dzień dziś ze sobą spędzimy
Dziś idziemy na spacer i do kina
A ja czekam tu od godziny

Gdy wreszcie nadchodzi, wyraża swą rozpacz
Że tak się spóźniła, jak leci ten czas
I woła: Co robić? - a rada jest prosta
Ktoś mówił nie pierwszy już raz

Szkoda dnia, już niedziela się zaczyna
Świeci słońce i śmieje się Wisła
Pośpiesz się, bo już późna jest godzina
A tyś jeszcze z domu nie wyszła

Szkoda dnia, już niedziela się zaczyna
Cały dzień dziś ze sobą spędzimy
Dziś idziemy na spacer i do kina
Już tu czekam ze dwie godziny

1956

Fot. B. Niewinowski + Pani Warszawa

Sufler-poliglota - Wojciech Młynarski


Wiesław Gołas

Sufler-poliglota

Wojciech Młynarski

Inny z robotą swą się mota,
psioczy i klnie po całych dniach,
ja jestem sufler-poliglota
i kocham swój niełatwy fach.
Od lat mnie angażuje w ciemno
wytwórni licznych wielka sieć,
bo wiedzą, że pracować ze mną,
to znaczy pewny sukces mieć.
Ot, choćby ten... od Borsalina,
bożyszcze pań, Alain Delon,
przy nim blondyna pierś wypina,
on się w uścisku łączy z nią.
I nagle klops! W pamięci dziurka,
słów panu Delonowi brak!
I ja w tę dziurkę daję nurka
i po francusku sunę tak...
fraza po francusku

Tu dodam, że się ostatecznie
ugruntowała sława ma,
kiedy mnie zaproszono grzecznie,
abym suflował w USA.
Na planie, spod czarnego ronda,
z dyskretną skrą na oka dnie,
spoglądał na mnie Henry Fonda,
tu miał armatę – a tu dwie!
W głęboką się rzuciłem toń ja,
pragnąc pokazać, żem nie śmieć,
musiałem rżeć za Fondy konia,
kiedy foń Kondy... – koń Fondy przestał rżeć.
A potem kolt sześć razy puknął,
spadł z konia na łeb jakiś drań
i się pan Fonda w roli cuknął,
i tak musiałem zagrać zań...
wstawka westernowa

Przyszło kolejne doświadczenie,
konkretne jak obuchem w łeb,
dostałem oto zaproszenie,
żeby pofrunąć hen na step.
W krąg, jak step długi i szeroki,
szabelki błyszczą, konie rżą,
ja to lustruję jednym okiem,
a drugim czytam rolę mą.
Reżyser, orzeł Kaukazu,
nieczuły na pocisków huk,
bezbłędnie wyczuł mnie od razu,
w czym bym się był wykazać mógł.
I rzekł mi: „Ech, ty... oczajdusza...
Ruń mi ty na stepową ruń
i kiedy zatnie się katiusza,
ty z egzemplarza tego suń!”.
motyw „stepowy”

I zawsze kiedy wypełniałem
kolejną z pamięciowych luk,
wzdychałem, czemu są tak małe,
ja bym suflować dłużej mógł.
Ja sam bym zagrał kawał roli,
miast z egzemplarzem z boku tkwić,
ach, nie od dziś mnie serce boli,
że los mi każe w cieniu żyć.
Często z emocji drżą mi ręce,
że przyjdzie wreszcie chwila ta,
że ktoś zapomni tekstu więcej,
że ktoś mi dłużej pograć da!
Raz mi przytrafił się samuraj,
zdumiewał mnie sklerozą swą,
lecz i on zapominał góra
trzy, cztery słowa. Proszę o...
motyw japoński

Aż gdy mnie brała rozpacz czysta,
że się nie spełnią plany me,
przytrafił mi się raz artysta,
o którym wam powiedzieć chcę.
Film był... nieważne, mniejsza o to,
ważne, że mi gdzieś z duszy dna
głos rzekł: „Suflerze-poligloto,
to jest największa szansa twa!
Odłóż egzemplarz swój – powoli
i czekaj, bo artysta ów
zapomni zaraz całej roli,
nie jakichś głupich paru słów!”.
Tu rozejrzałem się dokoła
i jąłem w stronę planu iść,
artysta się nazywał.... GOŁAS
i gram za niego aż do dziś!

1988

Relacja liryczna - Wojciech Młynarski

Wojciech Młynarski - Relacja liryczna

W zmierzchu ciepłych półtonach, półcieniach,
w biały jaśmin spowitej altanie,
w atmosferze pełnej zrozumienia
odbywało się nasze spotkanie.
Na spotkaniu tym obecni byli:
jeden księżyc, na niebie gwiazd parę,
jeden słowik, co opodal kwilił
i ten jaśmin pachnący nad miarę.
Jaśminowe chłonąc aromaty
i słowika recital szalony,
rozmawiałem z tobą na tematy
interesujące obie strony.
Blade gwiazdy świeciły wysoko
i choć pora zrobiła się nocna,
bezpośrednio i z troską głęboką
przebiegała dyskusja owocna.
Potem lok odgarnąłeś mi z czoła,
dając dowód, że lody skruszone.
Tak przynajmniej powiada się w kołach,
co od dawna są do nas zbliżone.
I słuchałam w ten wieczór czerwcowy
rozmarzona, wzruszona szalenie,
jak przebiegać ma proces odnowy
i kontaktów dalsze polepszenie.
Wsłuchiwałam się pełna rozkoszy,
jak zapewniał baryton twój ciemny,
że nim świt mroki nocy rozproszy,
zaufanie powróci wzajemne.
Nie wiem ja, czy się spełnią te plany,
czy się miłość twa przeszkód nie zlęknie,
lecz na razie przyznaję, kochany,
mówić o tym potrafisz przepięknie...

1971

Każda dziewczyna jest cyganką - Wojciech Młynarski

Wojciech Młynarski
Każda dziewczyna jest cyganką

Każda dziewczyna jest cyganką,
chociaż błękitne oczy ma,
każda dziewczyna jest cyganką,
tak powie ten, kto życie zna.

Nie trzeba jej cygańskiej chusty,
korali jej nie trzeba, nie,
jednym uśmiechem śliczne usta
doszczętnie ocyganią cię.

I wtedy miłość się zaczyna,
miłość jak piorun, nie jak żart,
cyganką każda jest dziewczyna,
choć nie potrafi wróżyć z kart.

Odbierze spokój twym porankom,
zwabi zazdrości złote ćmy,
każda dziewczyna jest cyganką,
cygański los gotuje ci…

Życie nauczy cię prawd wielu
tych ważnych i tych ważnych mniej,
ale z tą prawdą, przyjacielu,
bliższą znajomość zawrzeć chciej.

Każda dziewczyna jest cyganką,
to życia jej najgłębsza treść,
chociaż magiczną wyliczanką
nie musi przepowiedni pleść.

Dziewczyna ma cygaństwo w duszy
i w jeden zwykły, letni dzień
tak cię oplącze, tak cię wzruszy,
że będziesz za nią szedł jak cień.

I to się kończy źle najczęściej
pod czujnym okiem zimnych gwiazd,
lecz bywa, że cygańskie szczęście
na parę chwil przygarnie nas…

Obrazy: Jose Royo

Samba z kalendarza - Wojciech Mlynarski

Dorota Miśkiewicz
Samba z kalendarza

Wojciech Młynarski

Sylwester już był,
gdy ciebie poznałam,
a luty się skrzył,
gdy cię pokochałam,

A marzec nas wziął
w objęcia wiosenne,
gdyś szeptał, że żyć
nie umiesz beze mnie.

Świat się śmiał, a ja
na temat tych zdarzeń
zapisałam w kalendarzu
bez liku słów i nut.

Gdyś w kwietniową noc
ponawiał zaklęcia
i maj, kiedy bez
przyniosłeś w objęciach,
czerwcowy świt, słoneczny tak
i dojrzały lipca smak.

I myślałam wciąż,
czy wiosna, czy zima,
czy to będzie trwać,
czy to się utrzyma
i czy mi szczerą prawdę dziś
akacjowy mówi liść?

Tymczasem jak tchórz
pojawił się sierpień,
październik jak nóż
przysporzył mi cierpień

I czas głuchy był
na słowa i listy,
jak listopad zły
i jak grudzień mglisty.

A gdy pierwszy raz
zakpiłeś z mych marzeń,
wykreśliłam z kalendarza
każde z miłości słów…

Lecz wykreślić nut
już nie potrafiłam
i tak samba się zrodziła
z kalendarzowych nut…

2011

Uwielbiam powiastki... - Wojciech Młynarski


Krzysztof Tyniec
Uwielbiam powiastki prawdziwe

Wojciech Młynarski

Uwielbiam powiastki prawdziwe
Słyszane wśród szlachty czy ludu
Miłosne, okrutne i tkliwe
I każdą osądzam bez trudu

Bo, z grubsza, do dwóch możliwości
Powiastka się każda sprowadza
Jest mądra, gdy zgadza się z moją mądrością
I głupia, gdy z nią się nie zgadza
La rą, la rą -  i głupia, gdy z nią się nie zgadza

Uwielbiam powiastkę wesołą
Gdy tkwi w niej moralna nauka
Bo tylko ostatni oszołom
W powiastce morału nie szuka

I myśl moja z czujną bystrością
Ocenę powiastki doradza
Moralna, gdy zgadza się z mą moralnością
Ohydna, gdy z nią się nie zgadza
La rą, la rą  -  ohydna, gdy z nią się nie zgadza

Więc jaki z powiastek pożytek
Słuchając ich, państwo prześwietni
Czujemy się lepsi, a przy tem
Mądrzejsi i bardziej szlachetni

Czujemy się piękni jak ogród
Cnót wszelkich, gdy wespół się skupią
By w życiu postąpić dokładnie na odwrót
Do cna niemoralnie i głupio
La rą, la rą - do cna niemoralnie i głupio

Fot. W. Młynarski, K. Tyniec

Każda blondynka - Wojciech Młynarski


Wojciech Młynarski
Każda blondynka

Doświadczenie jest poniekąd kwestią wieku,
wiek wyznacza doświadczenia kategorię,
z wiekiem także nagromadza się w człowieku
dość przesłanek, aby wysnuć z nich teorię.
I ja właśnie mam teorię taką jedną,
nieomylną, empiryczną prawdą tchnącą
i bezbłędnie trafiającą w samo sedno,
a teoria owa brzmi następująco:

Że każda, każda blondynka
niewinna, łagodna i cicha,
każda, każda blondynka
na męską niedolę czyha
i wady jej – nie zalety,
przechylają wad i zalet wagę,
i każda, każda blondynka, niestety,
jest przeze mnie brana pod uwagę…

Mam kolegę, co ma sporo blond doświadczeń
i sprzed nosa już czterdziecha mu ucieka,
mówi: „Stary, powiem ci, jak na to patrzę,
ja w blondynce chcę dokopać się człowieka.
Nieodmiennie tak wciąż go już obserwuję
i rezultat jego zmagań tak bym ujął,
że nie on się w nich człowieka dokopuje,
ile one jemu strasznie dokopują.

Bo każda, każda blondynka,
gołąbka bladolica
to siedmiu nieszczęść kuzynka
i pecha siostrzenica,
i wierzyć jej będę jak kretyn,
a ona we mnie każdą wmówi blagę,
i każda, każda blondynka, niestety,
jest przeze mnie brana pod uwagę…

Ilem fotografii na kawałki pociął
i nie cieszy mnie to ani odrobinę,
że największy, najgorętszy w piekle kocioł
jest specjalnie przeznaczony dla blondynek.
To jest chwila, jedna chwila, w chwili tejże,
choćbym nawet gardził sobą przeogromnie,
ja za blond warkoczem muszę się obejrzeć
i oglądam się raz jeszcze. I jest po mnie.

Bo każda, każda blondynka,
gołąbka bladolica,
to siedmiu nieszczęść kuzynka
i pecha siostrzenica
i będę przez nią aż do dna
mój marny los jak cierpką pił Alpagę,
i każda, każda blondynka, niestety,
jest przeze mnie brana pod uwagę…

1979

Jak oderwać od ciebie myśl - Wojciech Młynarski


Maciej Wróblewski
Jak oderwać od ciebie myśl 💗💗

Wojciech Młynarski

Dodaj swój sen do mego snu
na poduszce pełnej jutrzejszych trosk,
na mym sercu, które zmiękło na wosk,
śpij, kochanie.
Dotyka len do naszych głów,
zegar cicho gada swe bam-bom-bim,
już niedługo dzień nadejdzie, a z nim
to pytanie:

Jak oderwać od ciebie myśl,
jak uliczką marzeń samotnie iść,
gdy marzenie tylko z tobą sens ma
i się da podzielić na dwa.
Jak oderwać od ciebie myśl,
gdy się zrosła z tobą jak z drzewem liść
i wiatr najzimniejszy jesienią złą
nie tknie go...

Na wiele lat, na wiele zim
dzienne sprawy podziel ze mną i sen,
cały świat jaskrawy zamknijmy w ten
jeden temat.
Od nowa wciąż można go im-
prowizować, bo to jest evergreen,
na pytanie, co kryje się w nim,
rady nie ma...

Jak oderwać od ciebie myśl...

Jak oderwać od ciebie myśl,
gdy się zrosła z tobą jak z drzewem liść
i gdy lnu pieszczota opada na
serca dwa...

1983

Obrazy: Krzyżanowski Art

Przyjdę do siebie - Agnieszka Osiecka


Joanna Kaczmarek, Dorota Ślęzak
Przyjdę do siebie

Agnieszka Osiecka

Zobaczysz, zobaczysz,
jeszcze z tego wybrnę,
nie będzie dziury w niebie,
pamięć jak szybę wytrę...
Niech no tylko przyjdę do siebie...

Wystarczy jedna chwilka,
wystarczy jeden gest
i przyjdę, przyjdę do siebie...
Lecz gdzie to  to jest?
Lecz gdzie to? Gdzie to jest?

Zobaczysz, zobaczysz,
zajdę ja daleko -
we włosach złoty grzebień...
dłonie, jak białe mleko...
Niech no tylko przyjdę do siebie...

W jesieni lustrze bladym
zastygnie strużka łez
i przyjdę, przyjdę do siebie...
Lecz gdzie to jest?
Lecz gdzie to, gdzie to jest|?

Zobaczysz, zobaczysz,
jeszcze mnie zawołasz,
jak ja wołałam ciebie...
Przerwiesz daleki wojaż
za hamulec szarpniesz w potrzebie...

Wystarczy jedno słowo
wystarczy jeden gest
i przyjdę, przyjdę do ciebie
Lecz kto to jest?...

Ze zbioru "Żywa reklama" - 1985
Towary ze znakiem „ku!”

Wyjechała Hanka - Agnieszka Osiecka

Agnieszka Osiecka - Wyjechała Hanka...

Wyjechała Hanka z wioski, we świat wyjechała,
miała pisać długie listy, ale nie pisała,
miała włosów nie obcinać, ale pościnała,
wczesną wiosną miała wrócić, ale pozostała.
Zapomniała Hanka światy w posrebrzanych wrzosach,
nie pamięta białej chaty i złotego prosa,
kogo widzi, z tego szydzi i zadziera nosa,
chodzi w butach, czyta w nutach, pastereczka bosa.
Już nie tańczy obereczków, kujawiaczków rzewnych,
jedzie sobie wielką windą po swój los niepewny.

A weź ty choć kłos na drogę,
a weź ty choć wiatr na drogę,
a weź ty choć pieśń na drogę,
bo na tej drodze głóg,
bo na tej drodze bruk.
A weź ty choć kłos na drogę,
a weź ty choć wiatr na drogę,
bo przy tych drogach maki,
bo na tych drogach znaki.

Zapomniała Hanka chłopca, co jej maki zrywał,
zapomniała i drugiego, co ją w tan porywał,
weźmie męża miastowego, będzie z nim szczęśliwa,
tylko czasem przy kolędzie siędzie pamiętliwa.
Przyjdą na świat Hanki dzieci, chłopak i dziewczyna,
i wyrosną z nich doktory, bo na witaminach,
pójdą sobie w kapeluszach do jasnego kina,
i odjadą pociągami po dudniących szynach.
Gdy pociągi naprzód ruszą do wielkiego świata,
Hanka dzieciom swym zaśpiewa, kryjąc oczy w kwiatach:

A weź ty choć kłos na drogę...

Ze zbioru "Żywa reklama" - 1985
Towary ze znakiem „ku!”

Szpan i luz - Agnieszka Osiecka


Dorota Ślęzak - Szpan i luz

Agnieszka Osiecka

Poważnych panów dziś na serio się nie bierze, 
dziewczęce serca dzisiaj rzuca się w ofierze
a taki pan jest w towarzystwie niby przykry guz,
bo liczy się, bo liczy się, tylko szpan i luz.

A co ma zrobić taki ktoś, kto nie ma luzu,
czy pośród gruzów ma życie wieść?!
Czy wśród pamiątek snów początek ma wspominać
i nie pić wina, i w ogóle cześć?

A co ma zrobić taki ktoś, kto nie ma szpanu,
czy według planu ma w kącie stać?
Może się znajdzie na wokandzie jakaś ona,
powiedzmy żona, co zechce nas?

Poważnych panien dziś na serio się nie bierze
i męskie serca dzisiaj rzuca się w ofierze
a taka panna jest w rodzinie niby przykry guz,
bo liczy się, bo liczy się, tylko szpan i luz.

A co ma zrobić taki ktoś, kto nie ma luzu...

A co ma zrobić taki ktoś, kto nie ma szpanu,
czy według planu ma w kącie stać?
Może się znajdzie na wokandzie chłopak taki,
co — choć ma braki — zrozumie nas?

Miłości wielkiej dziś na serio się nie bierze,
gorące sprawy się omawia, ot na spacerze, 
a jednak czasem być na serio to jest jakby plus,
gdy zmęczy nas i znuży nas — słynny szpan i luz.

Bo co ma zrobić taki ktoś, kto nie ma luzu...

Bo co ma zrobić taki ktoś, kto nie ma szpanu,
czy według planu ma w kącie stać?
Może się znajdzie na wokandzie jakiś obiekt,
powiedzmy człowiek, co zechce nas?
Może się znajdzie na wokandzie jakiś obiekt,
po prostu człowiek, co zechce nas?

Ze zbioru "Żywa reklama" - 1985
Towary przecenione, czyli Prze-boje

Fot. Dorota Ślęzak

W gruszkach... - Agnieszka Osiecka

Władysław Kowalski
Jadwiga Jankowska Cieślak

🍐🍐🍐🍐🍐🍐🍐

Agnieszka Osiecka

W baloniku, co frunie nad
Nad ogrodem w zielony dzień
Kropelka wiatru śpi
Kropelka wiatru śpi

W ananasie, co wczoraj spadł
W południowy gorący cień
Jak łezka pestka tkwi
Jak łezka pestka tkwi

Tajemnice ma mech i rydz
A w gruszkach nie ma nic
A w gruszkach nie ma nic
Nie ma nic. Nie ma, nie ma, nie ma nic

W tych okrętach, co płyną z
Z kolorowych dalekich stron
Zmęczony motor gra
Zmęczony motor gra

W tych piosenkach, co śpiewa mi
Zardzewiały jesienny dzwon
Zielona świeci łza
Zielona świeci łza

Miękkie serce ma król i widz
A w gruszkach nie ma nic
A w gruszkach nie ma nic
Nie ma nic. Nie, nie, nie ma, nie ma nic

Właściwie to nie wiem jaki ma tytuł
ta urocza piosenka. Trafiłam na nią
w „Ściądze z mojego życia”. W każdym razie
jest słodka jak gruszki, w których ponoć nie ma nic!
A jednak...


Obrazy: Torrie Smiley

Kobieta kocha - Agnieszka Osiecka


Anna Chodakowska
Barbara Dziekan

Kobieta kocha

Agnieszka Osiecka

Tak, ta kobieta bardzo mocno go kocha
Tak, ta dziewczyna chyba pierwszy raz kocha
Tak dużo, dużo chce i lęka się
Ludzi i snów i myślą wraca tu

Tu tej kobiecie przydarzyło się niebo
Tu powtórzyła czyjeś gesty jak echo
I wielki cudzy świat przyjęła by kochać go tak
"Zachowaj w sercu mnie"
Modli się tak: "Nie wydawaj miastu mnie"

Bo kiedy miasto ją pochłonie
To najpierw będzie bardzo źle
A potem słuch zaginie po niej
Czy była tu, czy może nie

Tak, ta kobieta bardzo mocno się lęka
Patrz, twoje ślady pielęgnuje na rękach
Przyjęła cudze sny i chroni je
Modli się tak: "Zachowaj w sercu mnie"

Tak, ta kobieta bardzo mocno go kocha
Tak, ta dziewczyna chyba pierwszy raz kocha
Przyjęła cudze sny i chroni je
Modli się tak: "Nie wydawaj miastu mnie"...

Fot. A. Chodakowska, B. Dziekan