Kochaj naprawdę - Krzysztof Logan

Krzysztof Krawczyk, Grażyna Łobaszewska
Kochaj naprawdę (Motyle kolorowe)

Krzysztof Logan Tomaszewski

Kochaj naprawdę choć raz
Wtorek zmieni się w święto
Spróbuj drugiemu coś dać
To nie zdarza się często
I nagle wszystko ma sens
I znowu żyć nam się chce
Na duszy tak lekko

Smak życia mieści się w tym
Aby przeżyć je z pasją
Nie przegap głupio swych dni
Każdy jest twoją szansą
Więc nie oglądaj się dziś
Niech nie wyprzedzi cię nikt
Pokochaj naprawdę

Nie przykładamy wagi
Do flirtów, w których gramy
Wmawiamy sobie zwykle
Zabawy to niewinne
Miłostki mamy nowe
Motyle kolorowe
Im więcej ich przybywa
Tym częściej gorzko bywa

Bo najważniejsze jest to
By pokochać naprawdę
Cóż, gdy motyli masz sto
Jeśli każdy z nich martwy
Więc nie oglądaj się dziś
Niech nie wyprzedzi cię nikt
Pokochaj naprawdę

Obrazy: Jiri Borsky, Stephanie Clair

Moja mała nostalgia - Krzysztof Logan

Krzysztof Cugowski
Moja mała nostalgia

Krzysztof Logan Tomaszeski

Jest takie miejsce, które dobrze znam
Prostokąt rynku, studnia, kocie łby
Niejeden malarz uchwycić tutaj chciał
Kazimierz w pełnym słońcu - tak jak dotąd nikt

Tu biały kamień stroi każdy dom
Jaskółki fruną w łukach starych bram
Na Anioł Pański w oddali bije dzwon
Daleko tu do zgiełku betonowych miast

Moja mała nostalgia
Z ugru, kadium i sjeny
Jak muzyka Mozarta
Cała z ciepłych pasteli
Moja mała nostalgia
Motyw martwej natury
Melancholią przytłacza
Strojąc mi serce do fugi

W knajpie "Esterka" ktoś się upił znów
Tu młodzi starcy w wódce topią żal
Każda kelnerka o zmroku pada z nóg
Z obłoków czasem spadasz jak trafiony ptak

Och, gdyby można odkryć nowy brzeg
Urodzić się bez bólu jeszcze raz
I w pieskim życiu odnaleźć jakiś sens
Uwierzyć znów w człowieka i wspaniały świat

Moja mała nostalgia...

Z potrzeby duszy i serca - Krzysztof Logan

Grażyna Łobaszewska 👉👉👉
Z potrzeby duszy i serca

Krzysztof Logan Tomaszewski

Z potrzeby duszy i serca
Piszę list, krótki wiersz
Życie nas uczy od dziecka
Gdzie tkwi jego sens
Z potrzeby duszy i serca
Dzielić chcę z tobą świat
Uczyć się jego barw
I małych prawd

Z potrzeby duszy i serca
Spełniać się z tobą chcę
Jesteś jak krucha muszelka
A ja - dobrym snem
Z potrzeby duszy i serca
Dawać chcę, zamiast brać
Pełniej żyć, z pasją grać
Każdą z fraz

Z potrzeby duszy i serca
Cieszę się każdym dniem
Jeśli się smucisz, pamiętaj
Że my - to nie sen
Z potrzeby duszy i serca
Dzielić chcę z tobą świat
Uczyć się jego barw
I małych prawd

A teraz śpij

Boli mnie życie - Krzysztof Logan

Grażyna Łobaszewska
Boli mnie życie

Krzysztof Logan Tomaszewski

Kiedyś raz przyszedł nocą z walizką
Mówił, że będę jego księżniczką
Po czterech latach zniknął jak dym
Pod drzwiami leżał banalny list
Byłaś pomyłką. fatamorganą
Za dużo chciałaś, forsy nie miałaś

Jesteś dziecinna, głupia i już
Co to to nie, co to to nie
Zamiast idylli rozpacze dnia
Wyśnione nieba, codzienne dna
Oglądam w lustrze niepewną twarz
Znowu się czuję tak jak nie ja

Boli mnie życie, rozrywa jak granat
Dlatego stawiam trudne pytania
Boli mnie życie, rani jak nóż
Muszę wykrzyczeć wszystko i już

Wciąż mi się marzy, a czasem śni
Miłość z ołtarzy bez jednej łzy
Ciepłe pantofle, na płocie kot
I ktoś tak bliski już siódmy rok

Boli mnie życie…

Gdzie zniknęła magia... - Krzysztof Logan

Grażyna Łobaszewska
Gdzie zniknęła magia tamtych miejsc

Krzysztof Logan Tomaszewski

W Sandomierzu jak od wieków
Życie płynie cienką stróżką
Narodziny, pogrzeb, stypa
Wypełniają ludziom pustkę
W Sandomierzu nawet zima
Wbrew pozorom bywa piękna
Naleśniki z powidłami
A w karafce wiśnióweczka

Gdzie odeszła magia tamtych miejsc
Zmarnowanych głupio lat
Gdzie niewinność naszych młodych serc
Czemu tak mi dzisiaj tego brak
Gdzie zniknęła magia tamtych dni
Ich nostalgia, brzmienie dawnych fraz
Gdy na widok mój marszczyłeś brwi
Kiedy kładłam u twych stóp naiwny świat

W Opatowie stara brama
Kryje w sobie tajemnicę
Każdy kamień to historia
Ma zamkniętą w sobie ciszę
Tutaj nawet w dzikim winie
Mur klasztorny jest natchnieniem
Kto dostrzega jego piękno
Bryłę kolor światło cieni

Gdzie odeszła magia tamtych miejsc...

Fot. Sandomierz, Opatów

Jest tyle światów nieodkrytych - Wojciech Młynarski

Agnieszka Wilczyńska 👉👉
Jest tyle światów nieodkrytych

Wojciech Młynarski

Liliowe zmierzchy, srebrne świty
Wciąż otaczają mnie
Jest tyle światów nieodkrytych
Które poznawać chcę

W krąg tyle reguł i schematów
Lecz mało o to dbam
Jest nieodkrytych tyle światów
Na które chętkę mam

Chcę znaleźć cię pierwsza
I sens ich uchwycę
W milczeniu i w wierszach
W miłości, w muzyce

Opiszę dokładnie
Materię zazdrosną
Bo miłość to kosmos
Muzyka to kosmos

Ujrzeć te światy w jaskrawości
Mieć w tym zasługi łut
To moja oda do radości
Z mych własnych skromnych nut

Są mądre prawdy, piękne mity
Ja o nie mało dbam
Jest tyle światów nieodkrytych
Dlatego ku nim gnam

I to mnie porywa
I to mnie zachwyca
Bo w światach nieznanych
Wciąż tkwi tajemnica

A to, co odkrywam
Nie daje mi zasnąć
Że mam to na własność
Że mam to na własność

Ujrzeć te światy w jaskrawości...

Siła przebicia - Wojciech Młynarski

Agnieszka Wilczyńska 👉👉
Siła przebicia

Wojciech Młynarski

Tak już jest
Że mi w życiu siły przebicia brak
Gdzieś się zapodział gen
Od przebojowych scen w mym życiu
I nieraz już myślałam
Czy go kiedykolwiek miałam
Myślałam tak, myślałam tak
I nie wiem wciąż, ale to fakt, że

Szans mam sto
Lecz niestety siły przebicia brak
Jak ją wykształcić, jak
Poznać wygranej smak
Tracić szans wciąż co dnia
Nie potrafił nikt jak ja

Skąd ten pech, a może szukam źle
Nie do tych pukam drzwi
Pod złym adresem
I wierzę wciąż, wiem, że gdzieś są
Takie drzwi co się odemkną
Leciutko tak

Znajdę tam
Ludzi, którym siły przebicia brak
I nie będziemy w głos
Na nasz się żalić los
Tworząc tu niszę lub
Inny ekskluzywny klub

Lecz choć wciąż
Nie wiem jak zmienić styl
Jak znaleźć ważne drzwi
I pukać mocno
I chociaż szans wciąż nie mam
Lecz teraz już za smutku mgiełką
Światełko mam

Uśmiech mam
Ludzi, którym siły przebicia brak
I rozumiemy się
I w końcu nie jest źle
Nie jest źle, co tu kryć
W dobrym towarzystwie być

Tak już jest

Komp. Włodzimierz Nahorny 👉👉

Blues o życiu moim - Wojciech Młynarski

Agnieszka Wilczyńska 👉👉
Blues o życiu moim

Wojciech Młynarski

Gdy świt co mnie budzi
Żałosnym jest tłem
Gdy zmykam od ludzi
W kąt ciemny, to wiem
Gdy samotności nic nie koi
I ścieka łza do ust
To wiem, że blues o życiu moim
To nie najweselszy blues

Gdy życie wciąż nudniej
Coś truje baj, baj
Gdy dłużą się grudnie
Nie cieszy mnie maj
Gdy saksofonu nikt nie stroi
Gdy nie wiem co to luz
To wiem, że blues o życiu moim
To nie najweselszy blues

Czy tak smutna jazda
Czy tak smutna pieśń
W najzimniejszych gwiazdach
Gdzieś wpisana jest
Czy ją przerwać mogę
I się zdarzy cud
Że pognam ku szczęściu na skrót

I rośnie pokusa, i tak wiedzieć chcę
Czy wciąż czuję bluesa i blues czuje mnie
Bo gdy nas w gwiazdy się nie stroi
Nie świeci Wielki Wóz
To wiem, że blues o życiu moim
To nie najweselszy blues

Czy tak smutna jazda...

I może się zdarzyć, jak w banku to masz
Gdy do mojej twarzy swą przybliżysz twarz
Gdy twoja czułość mnie ukoi
Podpowie mi jak żyć
To może blues o życiu moim
Najweselszym bluesem być

Proszę, daj mi czas - Wojciech Młynarski

Agnieszka Wilczyńska 👉👉
Proszę, daj mi czas

Wojciech Młynarski

Proszę, daj mi czas,
czas spokojny daruj mi,
czas wieczornych gwiazd,
czas porannej białej mgły,
by pośpiech już nie dzielił nas,
podaruj mi szczęśliwy czas.

Odwzajemnię to
i ci też daruję czas,
cenniejszego nic
nie ma przecież żadne z nas
i niech się jak szczęśliwy rym
twój złączy czas z czułym czasem mym.

Ty
inną miarę masz,
widząc mnie,
mało o to dbasz,
że co dzień ci daję znak,
znam taki czas przecudowny tak,
co naszą miłość ocalić może,
i nada życiu niepowtarzalny smak...

Ale ty
niespokojny, zły,
czytasz czas nie tak,
jak ja go nie mierzysz,
ciągle wpadasz w złość,
żeś przegapił coś,
w prawdę słów,
moich słów nie wierzysz.
Nie myśl sobie, że to jakieś
babskie baju, baj,
daj za wygraną grudzień czy maj
i daj...

Proszę, daj mi czas,
czas spokojny daruj mi,
niech zaśpiewa las,
niech się iskrzą mroźne dni,
niech pośpiech nie dzieli nas,
podaruj mi szczęśliwy czas,
daj mi ten czas...

2012

Trudne równanie - Wojciech Młynarski

Agnieszka Wilczyńska 👉👉
Trudne równanie

Wojciech Młynarski

Nad niewysłanym listem
schyliłam się samotna,
swój los w poranek mglisty
próbując dojrzeć z okna,
czytałam znów i znów
niezgrabnych parę słów:

Dzień dobry, moje kochanie,
przed nami życia próg stromy,
miłość to trudne równanie,
co milion ma niewiadomych.

Ja sama go nie rozwiążę,
choćbym siedziała do nocki,
pomysłu nie mam – bo skądże,
jestem za słaba w te klocki…

Jedno jest tylko, kochanie,
jasne jak słońce na niebie,
że w moim trudnym równaniu
na pewno chodzi o ciebie…

Lecz listu nie skończyłam,
wsłuchana w noc wiosenną,
i taka smutna byłam,
a zegar gadał ze mną
i tykał: „To twój czas,
popróbuj jeszcze raz…”.

I nagle życie, kochanie,
błysło jak szczęścia reklama,
miłość to trudne równanie,
lecz rozwiązałam je sama.

Cyfry krążyły szalone,
aż dokonałam odkrycia
i stałeś się z niewiadomej
wiadomą na resztę życia.

Odtąd wśród losu kolei
liczę rocznice okrągłe
i wciąż dziękuję nadziei,
i wciąż dziękuję nadziei,
dziękuję nadziei,
że podrzuciła mi ściągę!

2011

Bądź moim Piazzollą - Wojciech Młynarski

Agnieszka Wilczyńska
Bądź moim Piazzollą

Wojciech Młynarski

Siądź nad akordeonem, siądź,
chwilę natchnienia złap i bądź,
bądź moim Piazzollą
i ogrzej mego serca chłód
w promieniach egzotycznych nut,
bądź moim Piazzollą.
Niech akordeon płacze, łka
i nagle milknie, i niech ma
swój wielki monolog,
ja na to nie odpowiem nic,
wysłucham cię jak wierny widz,
bądź moim Piazzollą!

Tango
niech mnie dopadnie,
tango
niech los mój zgadnie,
tango
niech w sercu na dnie
iskier zapali stos!

Tango
obietnic pomne,
tango
oszaleć skłonne,
tango
tak nieuchronne
jak mój nieznany los!

Klawiszy czarno-biały szyk
pomieszaj w lot i graj jak nikt,
bądź moim Piazzollą.
Będę Evitą pośród łez,
a ty mi wskaż, gdzie Peron jest,
bądź moim Piazzollą.
W muzyce tej jest tyle ról,
szczęśliwy śmiech i nagły ból,
to jest życia solą,
to wszystko wyczarować masz,
gdy księżyc mą oświetla twarz,
bądź moim Piazzollą!

Tango
niech mnie pocieszy,
tango
niech mnie rozgrzeszy,
tango
jak wielki zeszyt,
co los ukrywa mój!

Tango,
co mi nie skłamie,
tango
na wylot zna mnie,
tango,
gdy grasz je dla mnie
i zawsze będziesz mój!

2011

Na złamanie karku - Wojciech Młynarski

Agnieszka Wilczyńska
Na złamanie karku

Wojciech Młynarski

Odkąd Amor bóg,
Amor bóg,
przefruwając obok,
w moim sercu
swój umieścił grot,

Mego serca stuk
mówi mi,
że me życie z tobą,
me kochanie,
to jest na złamanie,
na złamanie karku lot!

Chór mentorów mi odradza,
bo rozsądek im przeszkadza,
by się odbić raz od ziemi
i pofrunąć
tak, jak my fruniemy!

Bo ja bardzo chcę,
chcę jak ty,
chmurom drogę przeciąć,
na złamanie karku
żyć, dopóki kocham cię!

Dogonimy piękne życie,
zatracimy się w błękicie,
zatańczymy wniebowzięci,
to mnie kręci,
ach, jak mnie to kręci!

Bo ja bardzo chcę,
chcę jak ty,
chmurom drogę przeciąć,
na złamanie karku
żyć, dopóki kocham cię!

2011

Miłość jest impresjonistą - Wojciech Młynarski

Agnieszka Wilczyńska
Miłość jest impresjonistą

Wojciech Młynarski

Twe życie nie jest śliczne,
logiczne i graficzne
i nic cię nie zaskoczy,
fantazji trochę brak.
I nie ma niespodzianek,
czy wieczór, czy poranek,
a ja ci spojrzę w oczy
i myślę sobie tak:

W twym czarno-białym świecie
nie ma mnie, bo
miłość jest impresjonistą
i ciepło, i chłód
mieszają się wśród
jej barw.

Kolory w jej palecie
nieostre są,
miłość pięknie z nich korzysta,
ma nastrój i gest,
niepokój w niej jest
i czar.

Ona jest mistrzem światłocienia,
w kropelce rosy drży,
a najpiękniejsze są marzenia jej
rzeźbione z mgły, błękitnej mgły…
Więc ucz się patrzeć,
bo gdy nie przyznasz, że
miłość jest impresjonistą,
to czeka cię kosz
i szans nie masz
choć za grosz!

Więc na kolory spójrz nieostre
i zachwyć się ich grą,
bo to jedyna prosta droga jest,
byś zdobył mnie i miłość mą…

Więc ucz się patrzeć
i powtarzaj mi, że
miłość jest impresjonistą,
powtarzaj mi to,
a szansę odzyskasz swą!...

2011

Obrazy: Loui Jover