Kochanko moja! na co nam rozmowa?
Czemu, chcąc z tobą uczucia podzielać,
Nie mogę duszy prosto w duszę przelać?
Za co ją trzeba rozdrabiać na słowa,
Które nim słuch twój i serce dościgną,
W ustach wietrzeją, na powietrzu stygną?
Kocham, ach! kocham, po sto razy wołam:
A ty się smucisz i zaczynasz gniewać,
Że ja kochania mojego nie zdołam
Dosyć wymówić, wyrazić, wyśpiewać;
I jak w letargu, nie widzę sposobu
Wydać znak życia, bym uniknął grobu.
Strudziłem usta daremnem użyciem:
Teraz je z twemi chcę stopić ustami,
I chcę rozmawiać tylko serca biciem,
I westchnieniami i całowaniami,
I tak rozmawiać, godziny, dni, lata,
Do końca świata i po końcu świata.
Poloneza czas zacząć. Podkomorzy rusza
I z lekka zarzuciwszy wyloty kontusza,
I wąsa podkręcając, podał rękę Zosi
I skłoniwszy się grzecznie, w pierwszą parę prosi.
Za Podkomorzym szereg w pary się gromadzi,
Dano hasło, zaczęto taniec on prowadzi.
Nad murawą czerwone połyskają buty,
Bije blask z karabeli, świeci się pas suty,
A on stąpa powoli, niby od niechcenia;
Ale z każdego kroku, z każdego ruszenia
Można tancerza czucia i myśli wyczytać:
Oto stanął, jak gdyby chciał swą damę pytać,
Pochyla ku niej głowę, chce szepnąć do ucha;
Dama głowę odwraca, wstydzi się, nie słucha,
On zdjął konfederatkę, kłania się pokornie,
Dama raczyła spójrzeć, lecz milczy upornie;
On krok zwalnia, oczyma jej spójrzenie śledzi
I zaśmiał się na koniec, rad z jej odpowiedzi
Stąpa prędzej, pogląda na rywalów z góry
I swą konfederatkę z czaplinymi pióry
To na czole zawiesza, to nad czołem wstrząsa,
Aż włożył ją na bakier i podkręcił wąsa.
Idzie, wszyscy zazdroszczą, biegą w jego ślady,
On by rad ze swą damą wymknąć się z gromady;
Czasem staje na miejscu, rękę grzecznie wznosi
I żeby mimo przeszli, pokornie ich prosi;
Czasem zamyśla zręcznie na bok się uchylić,
Odmienia drogę, rad by towarzyszów zmylić,
Lecz go szybkimi kroki ścigają natręty
I zewsząd obwijają tanecznymi skręty;
Więc gniewa się, prawicę na rękojeść składa,
Jakby rzekł: "Nie dbam o was, zazdrośnikom biada!"
Zwraca się z dumą w czole i z wyzwaniem w oku
Prosto w tłum; tłum tancerzy nie śmie dostać w kroku,
Ustępują mu z drogi, i zmieniwszy szyki,
Puszczają się znów za nim.
Jak cień tym dłuższy, gdy padnie z daleka,
Tym szerzej koło żałobne roztoczy, -
Tak moja postać, im dalej ucieka,
Tym grubszym kirem twą pamięć pomroczy.
Na każdym miejscu i o każdej dobie,
Gdziem z tobą płakał, gdziem się z tobą bawił, Wszędzie i zawsze będę ja przy tobie,
Bom wszędzie cząstkę mej duszy zostawił.
Czy zadumana w samotnej komorze
Do arfy zbliżysz nieumyślną rękę,
Przypomnisz sobie: właśnie o tej porze
Śpiewałam jemu tę samę piosenkę.
Czy grają w szachy, gdy pierwszymi ściegi
Śmiertelna złowi króla twego matnia,
Pomyślisz sobie: tak stały szeregi,
Gdy się skończyła nasza gra ostatnia.
Czy to na balu w chwilach odpoczynku Siędziesz, nim muzyk tańce zapowiedział,
Obaczysz próżne miejsce przy kominku,
Pomyślisz sobie: on tam ze mną siedział.
Czy książkę weźmiesz, gdzie smutnym wyrokiem
Stargane ujrzysz kochanków nadzieje,
Złożywszy książkę z westchnieniem głębokiem,
Pomyślisz sobie: ach! to nasze dzieje...
A jeśli autor po zawiłej probie
Parę miłośną na ostatek złączył,
Zagasisz świecę i pomyślisz sobie:
Czemu nasz romans tak się nie zakończył?...
Wtem błyskawica nocna zamigoce:
Sucha w ogrodzie zaszeleszczy grusza
I puszczyk z jękiem w okno zalopoce...
Pomyślisz sobie, że to moja dusza.
Tak w każdym miejscu i o każdej dobie,
Gdziem z tobą płakał, gdziem się z tobą bawił,
Wszędzie i zawsze będę ja przy tobie,
Bom wszędzie cząstkę mej duszy zostawił.
Bernard Ładysz "Straszny dwór" - Aria Skołuby Jan Chęciński
Ten zegar stary gdyby świat
Kuranty ciął jak z nut
Zepsuty wszakże od stu lat
Nakręcać próżny trud
Lecz jeśli niespodzianie
Ktoś obcy tutaj stanie
Pan zegar, gdy zapieje kur
Dmie w rząd przedętych rur
Dziś zbudzi cię
Koncercik taki
Boisz się
Nie
Zażyj tabaki
Te wielkie malowidła dwa
Na względzie Wasze miej
Miecznika praprababka ta
Ta praprababką tej
Przy obcych w nocnej dobie
Te praprababki obie
Wyłażą z ram, gdy pieje kur
I nuż w zacięty spór
Niejednym się już
Dały we znaki
Strach waści
Nie
Zażyj tabaki
Stan Borys W jaki sposób powstał "Straszny dwór" Wojciech Młynarski
Pan Moniuszko, kompozytor wzięty
Nie mógł zasnąć pewnej nocy
Niby z wody karp wyjęty
Wiercił się pod kocem
Myśli rój kłębił się w nim jak Bóg wi co
Jak nad płonącą jasno świcą ćmy
Aż gdy wreszcie przysnął był nad ranem
Pan Moniuszko kompozytor
To przez sen zjawy niesłychane
Jęły go dręczyć aż do świtu
Kręte schody, mroczne baszty
W sumie, jakby jakiś straszny dwór
We dworze tym był zegar wspaniały
A w zegarze duch biały, co straszył tak
Że kiedy niespodzianie ktoś obcy tutaj stanie
Będzie źle - uchu hu - lecz to nie koniec snu
Bowiem wnet ludzi sznur
Zwolna wszedł w straszny dwór
Miecznik, Hanna, Jadwiga
Stefan, Zbigniew, Cześnikowa
Maciej, Skołuba
Marta klucznica, Grześ parobczak
Luzacy, towarzysze pancerni i żołnierze
Wieśniacy i wieśniaczki
Goście Miecznika, myśliwi
Pan Moniuszko, wiedzcie to
Miał do imion pamięć złą, oj złą
Prześcieradło z ducha zdjął
I imiona kreślić jął, a co
A o świcie, gdy słoneczko jęło grzać
Panna pokojowa przyszła łoże słać
I chwycił ją śmiech - niech pana, niech
A toż to grzech, prześcieradło pokreślone
Miecznik, Hanna - co może znaczyć to
Nie rusz, panna - Moniuszko zgromił ją
Inkaustu wziął i piór, i
W taki sposób powstał właśnie „Straszny dwór”
W taki sposób powstał „Straszny dwór”
Za biedna jesteś moja pani Grosza nie ukradnę ci Za smutna jesteś moja pani Szczęścia nie ukradnę Za słaba jesteś, po co łzy Ze łzami tak nieładnie Nie bój się obcych ludzi, masz na to czas Ten co cię ze snu zbudzi jest jednym z nas Króliki, leśne sowy, wiejskie psy Schylają z nami głowy, bądźmy na ty Nie bój się obcych ludzi, masz na to czas Ten co cię ze snu zbudzi jest jednym z nas Zielone oczy Mazur i białe szczyty gór To wszystko weź od razu. Po co ten mur, po co mur Za ciemna jesteś moja pani Blasku nie ukradnę ci. Za mała jesteś moja pani Siły nie ukradnę Za krucha jesteś, po co łzy Ze łzami tak nieładnie. Nie bój się obcych ludzi, masz na to czas Ten co cię ze snu zbudzi jest jednym z nas Nieznane małe dworce, obłoki dzieci chmur Przytulą dłonie drżące Po co ten mur, po co mur Cygańskie serce śpiewem W żołędzie zmienia las. Uśmiechnij się, bo pewnie Miłości nadszedł czas
A jaki będzie mój udział
Kto to wie
Zaledwie ziarnko piasku podać
Kamień dźwignąć, tak czy nie
Czy nawet tyle nie
Beze mnie góry się kruszą
Inne wstają
Umiera zając pod gruszą, głodny zając
Beze mnie wszystkiego po brzegi
Wszystkiego w bród
I tyle i tyle nadziei i tyle dróg
Jak będzie, co będzie
I dokąd się przędzie
Czerwona nić Chcę przy tym być
A jaki będzie mój udział…
A kiedy światło ujrzałem
Nad drogą moją
Na próżno wzrok odwracałem
W cieniu stojąc
Czy nowa mi świta nadzieja
Czy nowy błąd
Czy obłok to tylko na niebie
Czy stały ląd
Agnieszka Osiecka Krzyczę przez sen,
gdziekolwiek jestem,
krzyczę przez sen,
czy śpię, czy nie śpię,
krzyczę przez sen,
choć wojny nie ma,
krzyczę przez sen,
na znany temat.
Jak wilczy tren
krzyk w nocy ginie,
krzyczę przez sen
twoje imię...
Czy to nie wszystko jedno,
gdzie ja na ciebie czekam,
w czyjej pościeli śpię,
czy to nie wszystko jedno -
mur nas dzieli, czy rzeka,
rok nas dzieli, czy dzień...
Krzyczę przez sen,
z radości krzyczę,
krzyczę przez sen,
godziny liczę,
krzyczę przez sen,
niech serce wali,
krzyczę przez sen,
niech noc się pali!
Jak ptasi tren
krzyk w nocy ginie,
krzyczę przez sen
twoje imię..
Czy to nie wszystko jedno
gdzie się spotkamy w końcu,
ile przybędzie lat,
czy to nie wszystko jedno
w deszczu, burzy czy słońcu
przyjdzie ruszyć nam w świat.
Wiem, że wrócimy kiedyś
do niemodnego parku,
tam gdzie znajomy szpak,
znowu będziemy biedni
znów bez mebli i garnków
ale dobrze nam tak...
Pytasz, co w moim życiu z wszystkich rzeczą główną,
Powiem ci: śmierć i miłość - obydwie zarówno.
Jednej oczu się czarnych, drugiej - modrych boję.
Te dwie są me miłości i dwie śmierci moje.
Przez niebo rozgwieżdżone, wpośród nocy czarnej,
To one pędzą wicher międzyplanetarny,
Ten wicher, co dął w ziemię, aż ludzkość wydała,
Na wieczny smutek duszy, wieczną rozkosz ciała.
Na żarnach dni się miele, dno życia się wierci,
By prawdy się najgłębszej dokopać istnienia -
I jedno wiemy tylko. I nic się nie zmienia.
Śmierć chroni od miłości, a miłość od śmierci.
Potrzebny mi jest narzeczony
Nieduży wzrostem zwykły chłop, byle był
By parę oczu miał zielonych
I żeby nie za dużo pił
Niechby w nocy mi się śnił
Bo z narzeczonym przez wioskę iść
To jest wesoło, z tym warto żyć
Niech sobie nawet będzie zły, byle był
Już chciałam precz wygnać grzeszne myśli te
Serce spać nie chce, choć ja w cerkiewce
Co dzień modlę się
Potrzebny mi jest narzeczony
Nie taki znowu wielki pan, Bóg wie kto
Niech będzie rybak małorolny
I tylko gdy zapadnie zmrok
Niech przychodzi cały rok