Pytają mnie, co czuję
Czy moja miłość jest prawdziwa
I jak wiem, jak to robię, i patrzą na mnie krzywo
Najlepiej, gdybym wyjechał z tego miasta
Nie chcą mnie w okolicy, bo wierzę w Ciebie
Wskazują mi drzwi i mówią — ,,Nie waż się tu wrócić"
Bo nie jestem taki, jakim chcą mnie zrobić
O tysiąc mil stąd jest mój dom
Ale nie czuję się sam, bo wierzę w Ciebie
Gdy płaczę i gdy się śmieję
Wierzę w Ciebie, nawet, gdy nie jesteśmy razem
Wierzę w Ciebie o porannej zorzy
Kiedy noc znika i gdy wstaje brzask
W moim sercu czuję to cały czas
Nie pozwól się oddalić, przygarnij mnie do siebie
Będę przy Tobie zawsze, nie stać mnie
Na to, co mi ofiarowujesz, nieważne, co mówią
Wierzę w Ciebie, wierzę, gdy po zimie nastaje lato
Wierzę, gdy biel zamienia się w czerń
Wierzę w Ciebie, chociaż jestem największym
Błędem na ziemi, chociaż przyjaciele mnie opuścili
Nawet, gdy dadzą mi wrócić, nie pozwól mi zmienić uczucia
Trzymaj mnie z dala od wszystkich ich zamiarów
Nie wyobrażam sobie bólu, ani burzy z piorunami
Ale wiem, że dam radę, bo w Tobie pokładam wiarę
Gdy obejmowałem ją, rzekła
Chciałabym, żeby zawsze tak było
Lecz byłem okrutny, postąpiłem jak głupiec
I wszystko to straciłem
Na mej dłoni wyrastały góry
I rzeki swój bieg toczyły
Och, jakże szalony byłem
Nie wiedziałem co mam
Dopóki tego nie straciłem
Miłość to wszystko, co jest
Ona wprawia świat w ruch
Miłość jest tylko miłością
Czegokolwiek byś o niej nie myślał
Lecz żyć bez niej nie mógłbyś
Ktoś, kto już próbował radzi ci
Więc jeśli ktoś obdarzy cię miłością
Przyjmij ją do serca, nie pozwól zabłądzić
Lecz pamiętaj — to bolesne uczucie
Gdy ją odrzucisz
Bob Dylan Rainy Day Woman Kobieta w deszczowy dzień Marek Zgaiński
Nawalą ci, gdy chciałbyś być zbyt dobry
Nawalą ci, po prostu na dzień dobry
Nawalą ci, gdy chciałbyś iść do domu
Nawalą ci, gdy nie ma tu nikogo
Lecz bym samotny nazbyt nie czuł się,
Nawalą wszystkim, czemu nie...
Nawalą ci, gdy idziesz po chodniku
Nawalą ci, gdy siedzisz na trawniku
Nawalą ci, gdy stąpasz po podłodze
Nawalą, gdy drzwi chciałbyś otworzyć
Lecz bym samotny…
Nawalą ci, gdy będziesz jadł śniadanie
Nawalą ci, boś zdolny niesłychanie
Nawalą ci, gdy trafisz trochę szmalu
Nawalą z najlepszymi życzeniami
Lecz bym samotny…
Nawalą ci, powiedzą, że to koniec
Nawalą ci, gdy jedziesz samochodem
Nawalą ci, gdy znowu tutaj wrócisz
Nawalą ci, gdy cicho sobie nucisz
Lecz bym samotny…
Nawalą ci, gdy wracasz ze spaceru
Nawalą ci, gdy w domu drzwi otwierasz
Nawalą ci, powiedzą — ,,Dzielny chłopak"
Nawalą ci, gdy grób twój będą kopać
Lecz bym samotny…
Bob Dylan - I and I Ja i ja - Marek Zgaiński Ja i ja
Dawno temu obca kobieta spała w łóżku mym
Spójrz, jak słodko śpi, jak wolne są jej sny
W innym życiu musiała mieć cały świat, lub zamężną być
Z dobrym królem, który pisał psalmy na jej cześć
Ja i ja
Dwie natury, lecz naprawdę nie ma ich
Ja i ja
Nikt nie pozna mojej twarzy - mówi czasem jedna z nich
Myślę, że czas, by już wyjść i zatrzasnąć drzwi
Nie zdarzy się tu nic, poza tym, co zdarza się
Kiedy ona zbudzi się, chciałaby przy sobie mieć
Moje słowa, ale nie, to już przeszłość, zrozum, że
Ciągle biegnę, wyścig trwa, lecz nie szybkość liczy się
Rośnie w cenie słowo prawdy, drobny ludzki gest
Proszę kogoś, pokaż mi gdzie sprawiedliwość jest
I jak patrzeć oko w oko i rozmawiać twarzą w twarz
Dwaj mężczyźni na peronie, wokół ciężka cisza trwa
Przyjścia wiosny oczekują, tu, gdzie pociągi kończą bieg
Świat może skończyć się tej nocy, cóż, to zwyczajna rzecz
Ona ciągle będzie spała, gdy otworzę drzwi, by wejść
Południe, a ja znów jestem w drodze, w cieniu chowam twarz
Cienka struna drży i nie wiem dokąd iść
W moich ustach jakiś obcy głos, ale ciągle swoje serce mam
Moje buty noszą wszyscy, nawet ty, a ja boso muszę iść
Bob Dylan - Dark Eyes Ciemne oczy - Marek Zgaiński
Księżyc odbija się w rzece
Dżentelmeni toczą rozmowy
Przechadzają się lekko zawiani
A ja powinienem stąd spadać
Jestem z innego świata
W którym życie i śmierć nie idą w zapomnienie
Gdzie łzy kochanków zamieniają się w perły
I widzę tylko ciemne oczy
W oddali pieje kogut
I żołnierz pogrąża się w modlitwie
Matka nie może znaleźć zbłąkanego dziecka
Lecz słyszę głos bębna wieszczący powiew śmierci
Wyziera z niej zwierzęcy strach
I widzę tylko ciemne oczy
Mówią mi, bym nie ujawniał swych zamiarów
Mówią - zemsta jest słodka
Z ich pozycji na pewno jest
Lecz nie bawi mnie ich gra
W której nie ma piękna
Czuję tylko żar i płomień
I widzę tylko ciemne oczy
Ta Francuzka jest w siódmym niebie
Gdy pijany facet siedzi za kółkiem
Głodni płacą wysoką cenę
Upadłym bogom stali i szybkości
Czasu jest niewiele, dni są słodkie
Namiętność rządzi lotem strzały
Milion twarzy na mojej drodze
Lecz widzę tylko ciemne oczy
Kiedy dziś nie będzie taką krętą drogą
Kiedy noc z zakrętu wyjdzie w nowy dzień
Kiedy jutro nie będzie tak daleko
Samotność już nie zrani więcej cię
Ach, gdyby ona czekała tutaj na mnie
I gdybym słyszał jej serca cichy rytm
I mógłbym zasnąć znowu w moim łóżku
Gdy ona będzie leżeć w nim
Gdzieś w tafli wody zgubiłem swe odbicie
Nie mówię nic, bo słowa niosą ból
I wyleciało mi z pamięci moje imię
A echo kroków ginie pośród pól
Ach, gdyby ona czekała tutaj na mnie
I gdybym słyszał jej serca cichy rytm
I mógłbym zasnąć znowu w moim łóżku
Gdy ona będzie leżeć w nim
Tyle piękna jest w wielkiej, srebrnej rzece
Piękna jest tęcza, gdy na niebie wznosi się
Ale nikt nigdy nie może go porównać
Do piękna, które widzę w oczach jej
Ach, gdyby ona czekała tutaj na mnie
I gdybym słyszał jej serca cichy rytm
I mógłbym zasnąć znowu w moim łóżku
Gdy ona będzie leżeć w nim
Płynąłem statkiem „Mayflower", gdy wydało mi się. że ujrzałem ziemię
Krzyknąłem do kapitana Araba - „Chyba to rozumiesz?"
Kapitan wbiegł na pokład - „Chłopcy, zapomnijcie o wielorybie
Wyłączyć maszyny, zmienić kurs, lądu wypatrywać!"
„Żagle na maszt" - śpiewaliśmy szanty, jak wszyscy żeglarze
Pływający po rozległych morzach
„Myślę, że nazwę to Ameryka" - powiedziałem, gdy przybiliśmy do brzegu
Wziąłem głęboki oddech, nie mogłem wstać, poczułem się słabo
Kapitan Arab zaczął spisywać jakieś akty prawne
„Kupimy tę ziemię za paciorki" - powiedział - „I wybudujemy miasto"
Wtedy pojawił się ten gliniarz, wyglądał jak pomyleniec
I za noszenie harpunów wpakował nas do więzienia
Nie pytajcie nawet, jak dałem stamtąd nogę
Ruszyłem szukać pomocy śladem mlecznej krowy
Trafiłem do dzielnicy slumsów, tam tablice wokół
Przywitały mnie hasłem - „Bić obiboków"
„Chyba się nie spóźniłem" - powiedziałem stając w rzędzie
I dotarło do mnie wtedy, że od pięciu dni nie miałem nic w gębie
Wszedłem do restauracji, rozejrzałem się za kucharzem
Powiedziałem mu, że wydałem podręcznik dobrych manier
U kelnerki w niebieskim fartuszku, miała całkiem zgrabną dupcię
Zamówiłem coś do żarcia, prosząc aby było chrupkie
Lecz wtedy wszystko wybuchło, za dużo wrzącego tłuszczu
Żarcie fruwało, więc zwiałem zapominając o kapeluszu
Wstąpiłem do banku, chociaż nie chciałem być wścibski
Prosząc o pieniądze na kaucję dla wszystkich
Ale gdy ściągnąłem spodnie, bo chcieli zobaczyć gwarancję
Wywalili mnie na ulicę, pod nogi tej dziewczyny z Francji
Zaprosiła mnie do siebie, ale mieszkała z chłopakiem
Który dał mi w pysk, zabrał buty i wywalił na ulicę kopniakiem
Zastukałem do drzwi budynku, na którym powiewała flaga
Powiedziałem - „Pomóżcie wydostać z ciupy moich kolegów"
Facet rzekł - „Won stąd, bo ci kości pokruszę"
- „Jezus też to usłyszał"
„Tak. ale ty nie jesteś Jezusem,
Więc spieprzaj stąd, nie jestem twoją niańką"
Poszedłem szukać gliniarza, bo pomyślałem, że warto by go zamknąć
Bob Dylan - Oh, Sister Och, siostro - Marek Zgaiński
Och, siostro, nie traktuj mnie jak obcego
Gdy biorę cię w objęcia
To nie spodobałoby się naszemu Ojcu
Musisz zrozumieć
Niebezpieczeństwo
Och. siostro, czyż nie jestem twoim bratem
I jedynym, któremu możesz zaufać
Czyż nasz cel nie jest taki sam
Kochać, kochać
Kochać
Od kołyski do grobu razem wzrastaliśmy
Pogrzebani, odrodzeni
W tajemniczym zbawieniu
Och, siostro, gdy pukam do twych drzwi
Otwórz je, nie powinnaś być smutna
Czas jest jak morze, lecz na brzegu ma kres
Możesz już nie zobaczyć mnie
Jutro
Bob Dylan - Trust Yourself Zaufaj sobie - Marek Zgaiński
Zaufaj sobie
Uwierz w siebie, by zrobić to, co tylko ty potrafisz
Zaufaj sobie
Uwierz w siebie i zrób to tak, by nie powtarzać drugi raz
Nie patrz na mnie, nie ja pokażę ci piękno
Gdy piękno może tylko pokryć rdza
Zaufaj sobie, jeśli chcesz komuś zaufać
Zaufaj sobie
Uwierz w siebie, by poznać drogę
Na której nie zabłądzisz
Zaufaj sobie
Uwierz w siebie, by znaleźć ścieżkę
Na której nie ma wątpliwości
Nie patrz na mnie, nie ja pokażę ci prawdę
Gdy prawda zamienia się w pył i popiół
Jeśli chcesz komuś zaufać, zaufaj sobie
Jesteś zdana na siebie, zawsze byłaś
W kraju złodziei i wilków
Nie oddawaj swej nadziei w ręce grzeszników
I cudzej wiary nie stań się niewolnikiem
Zaufaj sobie
A nie będziesz rozczarowana
Gdy zostaniesz opuszczona przez próżnych ludzi
Zaufaj sobie
I nie szukaj odpowiedzi tam, gdzie nie ma odpowiedzi
Nie patrz na mnie, nie pokażę ci miłości
Gdy moja miłość może być tylko pożądaniem
Jeśli chcesz zaufać komuś, zaufaj sobie
Bob Dylan - The Mighty Queen (Queen The Eskimo) Potężna królowa (Królowa Eskimosów) Marek Zgaiński
Wszyscy budują okręty i statki
Jedni wznoszą pomniki, inni zapisują kartki
Wszyscy trwają w rozpaczy, dziewczęta i chłopcy
Lecz, gdy przybywa Królowa Eskimosów — skaczą z radości
Chodźcie, którzy macie i którzy nie macie niczego
Nie zobaczycie nic więcej, tylko potężną Królową…
Wiesz, lubię to robić tak, jak inni robią to zwykle
Lubię, gdy cukier jest słodki, nie mam nastrojów, idę szybko
Wiesz, że nie lubię wsadzać nosa między drzwi
Wszyscy karmią gołębie na ziemi, na drzewach nie siedzi nikt
Lecz, gdy przybywa Królowa Eskimosów — do niej zlatują się ptaki
Chodźcie, którzy macie i którzy nie macie niczego
Nie zobaczycie nic więcej, tylko potężną Królową…
Kot miauczy, krowa ryczy i mógłbym je naśladować
Wskaż, gdzie cię boli, a powiem kogo zawołać
Nikt nie może zasnąć, bo każdemu po piętach ktoś depcze
Lecz, gdy przybywa Królowa Eskimosów — zasypiają nareszcie
Bob Dylan - Tears Of Rage Łzy wściekłości Marek Zgaiński
Ponieśliśmy cię na ramionach w Dzień Niepodległości
A teraz porzuciłaś nas pozostawiając na drodze
Czy jakakolwiek córka pod słońcem tak potraktowałaby ojca
Usługując mu we wszystkim i zawsze mówiąc - „Nie"
Łzy wściekłości, łzy smutku
Dlaczego zawsze ja muszę być złodziejem
Chodź do mnie, wiesz, jesteśmy samotni
Życie jest krótkie
Wytyczyliśmy drogę i na piasku wypisaliśmy twoje imię
Chociaż dla ciebie to było tylko miejsce,
w którym mogłaś się zatrzymać
Chcę, abyś teraz wiedziała,
że nikt nie był wierny, gdy to odkryłaś
Każdy naprawdę uważał, że to dziecinnie łatwe
Łzy wściekłości, łzy smutku...
To nic nie bolało, gdy wyszłaś, by otrzymać
Te wszystkie fałszywe instrukcje, którym nie uwierzylibyśmy
Teraz serce wypełniło się złotem, jakby było portmonetką
Lecz jaka to miłość, która ze złej staje się gorszą
