Rena Rolska, Tadeusz Faliszewski
Gdy w Ogrodzie Botanicznym zakwitną bzy
Andrzej Włast
Gdy zakwitną bzy
Słońce, pieszczotliwe i gorące
Promieniste zsyła gońce
Na drzemiącej ziemi głusz
Życie budzi nas o bladym świcie
I zwierzamy się w zachwycie
Oto wiosna przyszła już
Warszawa w kwiatach
Pachnie jak czarowny park
Na ust szkarłatach
Kładę czerwień moich warg
Gdy w Ogrodzie Botanicznym zakwitną bzy
Śnię z chłopakiem moim ślicznym o szczęściu sny
Na spacer idę śród liliowych gron
I serce pełne złud nastrajam na wiosenny ton
Gdy w Ogrodzie Botanicznym zakwitną bzy
W tym nastroju idyllicznym me serce drży
Znikają cienie trosk i zdrad
Śmieje się do nas cały świat
Gdy w Ogrodzie Botanicznym
Zakwitną wonne bzy
Oto słońca nas prześwietla złoto
Wszystko zda się nam pieszczotą
Wszystko płonie, wszystko gra
Serce w kwiatów stroi się kobierce
I po długiej poniewierce
Wraca znowu miłość twa
Warszawa w kwiatach
Nęci nas zapachem bzu
W tych aromatach
Szczęście swe odnajdę znów...
Zmierzch cichy co dzień przynosi mi
Echo twoich słów
Nikłą piosenkę z tych dawnych dni
Dal się skraca, młodość wraca znów
Pierwszy raz byliśmy zakochani
W ten piękny czas gdy kwitły bzy w Pensylwanii
Szumiał wieczór i w drzew gałęziach drżał
Śpiew daleki brzmiał z rzecznej przystani
A gdyśmy szli pełni łez i zakochani
Po dziś dzień kwitnie bez w Pensylwanii
Tylko przed domem tuż
Kwitnie krzak pąsowych róż
Gdzieś mi rzekł pierwszy raz
Że mnie kochasz
Ach ty dziś już nie pamiętasz sam
Wszystko poszło w dal
Ja też na próżno to w sercu mam
Myślę o tym, co mi po tym, żal
Że był czas gdy kwitły bzy w Pensylwanii
W ten piękny czas byliśmy zakochani
Szumiał wieczór i w drzew gałęziach drżał
Śpiew daleki brzmiał z rzecznej przystani
A gdyśmy szli pełni łez i zakochani
Po dziś dzień kwitnie bez w Pensylwanii
Tylko przed domem tuż
Kwitnie krzak pąsowych róż
Gdzieś mi rzekł pierwszy raz
Że mnie kochasz
Zofia Terne, Rena Rolska
Kiedy znów zakwitną białe bzy
Marian Hemar
Wiosna, wiosna, wiosna
Wiosenny pierwszy wiew
Wiosna, wiosna, wiosna
I ciepły wiatr wśród drzew
I blade śnieżyczki wychyną na świat
Do słońca, całunków i lśnień
I w sercu tajemny rozchyli się kwiat
I po tym nadejdzie ten dzień
Kiedy znów zakwitną białe bzy
Z brylantowej rosy, z wonnej mgły
W parku pod platanem
Pani siądzie z panem
Da mu słodkie usta rozkochane
Kiedy znów zakwitną białe bzy
Bzów aleją parki będą szły
Pojmą to najprościej
Że jest czas miłości
Bo zakwitły przecież białe bzy
Mieczysław Fogg, Zofia Terne
Kiedy będziesz zakochany Bronisław Horowicz
Tak często pytają, dlaczego
Bez końca w piosenkach się śpiewa
O maju i raju, o bzach i o łzach
O słowiku, tęsknocie i drzewach
I dziwisz się rymom, że ckliwe
Że ciągle się ktoś tam w nich smuci
Przyznasz rację piosenkom
Że są jednak prawdziwe
Gdy ta jedna, ta jedyna cię porzuci
Kiedy przyjdzie taka chwila
Że zatęsknisz za dziewczyną
I zrozumiesz, jak ją jednak bardzo kochasz
Gdy ci wtedy, przyjacielu
Same z oczu łzy popłyną
Mimo woli rym, choć przykry, będzie szlochać
Dawnych jasnych chwil wspomnienia
Tak jak wiosna wrócą znów
I wyłączną będą treścią
Twych tęsknoty pełnych snów
I gdy wtedy ujrzysz w parku
Z pierwszej wiosny znane bzy
Taki smutny ci się stworzy rym do łzy .....................................
Kiedy będziesz zakochany
Tak prawdziwie, kiedyś wiosną
To uwierzysz, że naprawdę słowik śpiewa
Że świat w słońcu jest skąpany
Że piękniejsze kwiaty rosną
Że inaczej, że radośniej szumią drzewa
A jak jeszcze tak się zdarzy
Że akurat będzie maj
I że będą bzy pachniały
Sam do rymu dodasz - raj
Gdy ci szepnie ukochana
Jedno małe słówko - ty
To zobaczysz, że to świetny rym do bzy
Nie zawsze tematem piosenki
Są łzy, wielki żal i tęsknota
A często w piosence jest radość i śmiech
Nutka szczęścia rozdzwania się złota
Ty powiesz, że wszystko nieprawda
Ten park i ten ptak rozśpiewany
Powiesz – rymy są głupie – przyznaj się przyjacielu
Pewnieś nigdy jeszcze nie był zakochany
Obrazy: Haddon Sundblom
