Minę przypadkowym słowem
Zajmującą wszak rozmowę
I fortepian co namolną nutą jęczy
Cicho w szary płaszcz się wkładam
Ani myślę się spowiadać
Idę, idę, idę tęsknić
Idę tęsknić, idę tęsknić
Dość mam już salonów świata
Idę tęsknić
Bo szczęśliwej tej udręki
Nie zaznałem lata całe, całe lata
Idę tęsknić, idę tęsknić
Spada za mną wspomnień krata
Idę tęsknić
Noc przytula się do ręki
A kochana... a ubrana tylko w zapach
Minę przypadkowym szeptem
Jak to nie ma mnie, choć jestem
Schodzi czas, jadą lata po poręczy
Nie uciekam ni się skradam
Ani myślę się spowiadać
Idę, idę, idę tęsknić
Idę tęsknić, idę tęsknić
Dość mam już salonów świata
Idę tęsknić
Bo szczęśliwej tej udręki
Nie zaznałem lata całe, całe lata
Idę tęsknić, idę tęsknić
Gonię za cudownym mlekiem
Idę tęsknić - stamtąd nigdy się nie wraca
Albo wraca się - już nie ten...
Chcę zapomnieć tamte lata
Które czas nam pozaplatał
W ciasny warkocz chmurnych dni
I chłodnych nocy
Spakowałam wszystkie słowa
Których nie chcę już żałować
Szukam siebie ku pomocy
Szukam siebie, szukam siebie
W chowanego grą zmęczona
Zmęczona więcej
Szukam siebie, bo zgubiłam życia sens
I nie wiem czym nakarmić moje głodne serce
Szukam siebie, szukam siebie
Zagubionej wśród salonów świata
Prosto z nieba spadła gwiazda, niepotrzebna
Wypalona żarem uczuć przez lata
Między nami krata wspomnień
Idziesz tęsknić, ja zapomnieć
Bo tęsknota rozmieniła mnie na drobne
Zbieram skrzętnie grosz za groszem
O skarbonkę już nie proszę
Zbieram siebie na dobre
Mej miłości bezwzajemnej
Rozsypanej twoim hojnym gestem
Nie pozbieram już, dość ma w oczach twych litości
Moje dumne choć niepełnosprawne serce
Zbieram siebie, zbieram siebie
Czas poczeka choć uciekły lata
Nie dla ciebie już otworzyłam w sercu konto
Na które wpłacam siebie w ratach
Zbieram słońca i księżyce
I zwieszam je nad swoim życiem
Zbieram gwiazdy aby ujrzeć w mroku duszy
Zakurzone drogowskazy wzruszeń
Obrazy: Ewa Świtała
Elżbieta Adamiak Nie zostało ci już po mnie prawie nic Andrzej Poniedzielski
Z tamtych paru wygranych w zielone dobrych lat
Z przemienionych w płomienne androny tamtych dni
Nie zostało ci już po mnie nic
Nie zostało po mnie prawie nic
Nocą, gdy śpisz, przymierzam te dni
Przed szarym lustrem stoję
Nie są złe, nie brudzą się
Niedrogie są - a już nie moje
Z tamtych kilku złowionych w mętliku dobrych lat
Ze służebnych i dobrowróżebnych tamtych dni
Nie zostało ci już po mnie nic
Nie zostało po mnie prawie nic
Nocą, gdy śpisz...
Może nawet i wiedział, co robi, stary świat
Nie wiem nawet, czy dzisiaj dobrze wie
Że nie zostało ci już po mnie nic
Nie zostało po mnie prawie nic
Nie zostało ci już po mnie nic
Nie zostało po mnie nic
Oprócz mnie
