Byśmy stanęli - Ernest Bryll

Marcin Styczeń
Byśmy stanęli

Ernest Bryll

Bóg się rodzi, odwali groby naszych domów
Gdzie już tak dobrze we śnie dusznym było
I nie przepuści tej nocy nikomu
Spod ciepłych pierzyn wywlecze nas siłą

Byśmy stanęli na światło spojrzeli
Byśmy wołaniem wielkim odetchnęli...

Chociaż nam zimno, wiatr targa piżamy
I pod koszule jak diabeł załazi
Wreszcie wstaniemy, chrypiąc zawołamy
Chociaż tak bladzi, choć tak bardzo słabi

Żeśmy stanęli na światło spojrzeli
Żeśmy wołaniem wielkim odetchnęli...

I wyruszymy za tym wołaniem
I nic nam w drodze przeciw nie stanie...
Hej kolęda, kolęda...

Tysiąc lat - Jan Zalewski

Elżbieta Starostecka
Tysiąc lat

Jan Zalewski

Mówiłam co dzień
Na przekór, na złość
Że wszystko mnie nudzi
I że świata mam już dość
I śmiałam się, gdy
Tłumaczył ktoś mi
Że świat jest piękny
Tylko trzeba chcieć
Zobaczyć to, co piękne
W słońce iść, iść pod wiatr
I codziennie mniej mieć lat
Bowiem świat tego wart
Aby śpiewać, śpiewać
Śpiewać, śpiewać, śpiewać tak

Tysiąc lat
Niechaj żyje ten świat
Śmieje się świat
W nim dobrze jest mi tak
Tysiąc lat
A z okładem i dwa
Gdy szczęście jest, miłość trwa

Tysiąc lat
Dla miłości to nic
To jedna noc, to jeden świt
I tak chce się żyć
Lekko, śpiewnie jak ptak
W miłości i tysiąc lat

I przyszedł ten dzień
Jak we śnie, jak w mgle
Gdy chciałam już z tobą
Być na dobre i na złe
I łatwiej mi już
Uwierzyć w treść słów

Że świat jest piękny...

Za rok może dwa - Jan Zalewski

Elżbieta Starostecka
Za rok może dwa

Jan Zalewski

Dziwna gra, głupia gra
Nas wciągnęła i trwa
Kto by to zgadł, już tyle lat
W samotności wciąż szły
Ranki, noce i dni
A ja mówiłam tak

Za rok, może dwa
Przyjdzie miłość, jak Bóg da
Może już za rok, za dwa
Zmądrzejemy ty i ja

Za rok, może dwa
Już się żyć ze sobą da
Gdy zmęczymy się do cna
Opamiętasz się ty, opamiętam ja
Za rok, za dwa

Tyle lat, głupich lat
Dopisanych do strat
Więc rzekłam już
Więc rzekłam dość
Nawet dziś możesz przyjść
By już razem w świat iść
Ty na to jak na złość

Za rok, może dwa...

Płyną dni, puste dni
Na dnie dni jeszcze my
Z nadzieją, że coś zmieni się
Odpływamy we śnie w świat
Gdzie nie jest tak źle
Gdzie się na pewno wie

Za rok, może dwa...

Gitara - Federico Garcia Lorca

LA GUITARRA - GITARA
Federico Garcia Lorca - Zofia Szleyen

Zaczyna płacz swój gitara.
Pękają kielichy świtania.
Zaczyna płacz swój gitara.
Nie trzeba jej uspokajać.
Nie ma po co
jej uspokajać.
Płacze monotonnie
jak woda źródlana,
jak płacze wicher,
kiedy śnieg pada.
Nie trzeba
jej uspokajać.
Nad sprawami dalekimi
płacze gitara,
nad gorącym piaskiem południa,
że mu snem kamelia biała.
Płacze nad strzałą bez celu
i nad wieczorem bez ranka,
i opłakuje pierwszego
zmarłego na drzewie ptaka.
O gitaro!
tyś sercem przebitym
pięcioma szpadami.

Obraz: Pablo Picasso

Dzwon - Henryk Zbierzchowski

Henryk Zbierzchowski
Dzwon

Edward Grieg, Op. 57. Nr. 6.

W dal siną, bezbrzeżną ma dusza się wlecze,
Stargana wichrami i burzą jesieni...
A za nią się snują rozpacze człowiecze
I jęk jakiś głuchy i echa przestrzeni.

Rozpięty nad światem niebiosów strop szary,
Jak dzwon tajemniczy w pomroków kościele,
Olbrzymiem swem cielskiem zakrywa obszary,
Gdzie pustka na martwych ugorach się ściele.

Ma dusza się wlecze w dal siną i ciemną,
A kiedy ku górze wyciągnie ramiona,
Uderza o dzwonu kopułę tajemną
I znowu upada na ziemię i kona...

A wówczas dzwon świata trącony u szczytów,
Wydaje dźwięk cichy, co rośnie i rośnie,
Przybywa mu jęków i płaczów i zgrzytów
I huczy w tej próżni stężałej rozgłośnie.

Rozchodzi się w kręgi, w akordy się zmienia,
Az w końcu melodyą rozpaczną wybucha,
Co kryje w swej głębi tragedyę istnienia
I ból bezsłonecznych walk i wzlotów ducha.

Drga fala… w niej dźwięków kołyszą się krocie,
A pieśń, niby sępów żarłocznych gromada,
Z tajemnym poszumem czarnych skrzydeł w locie
Na duszę mą z bólu konającą spada...

Dźwięk gaśnie! - Dzwon świata zasępił się szary
I znowu w dal siną, bezbrzeżną i ciemną,
Ma dusza się wlecze przez głuche obszary,
Pod dzwonu olbrzyma kopułą tajemną...

Murzyn w Głownie - Jan Brzechwa

Kinga Preis
Murzyn w Głownie

Jan Brzechwa

W Głownie na rynku stał czarny Murzyn
W czerwonym fraku, w cylindrze dużym,
A miał do tego żółtą krawatkę
I pantalony obcisłe, w kratkę.

Nikt takich czarnych nie widział tu lic,
Szli tedy ludzie ze wszystiich ulic,
Bowiem dziwiło ich niewymownie,
Że nagle Murzyn zjawił się w Głownie.

Nawet aptekę zamknął aptekarz
Krzycząc na żonę: "Chodź! Czemu zwlekasz?"
I biegła młodzież z harcerskich drużyn,
Żeby zobaczyć, co to za Murzyn.

Trzej kolejarze wyszli z gospody,
Bo jeszcze takiej nie znali mody,
I rzekł z nich jeden, najbardziej krępy:
"Pewno przyjechał cyrk na występy."

Syn milicjanta przez okno darł się,
Że tacy chyba żyją na Marsie.
Wstyd było ojcu, że się tak syn drze
Widząc Murzyna w dużym cylindrze.

A to się wszystko stało dlatego,
Że Murzyn niegdyś był mym kolegą
I ustaliłem z nim nieodzownie,
Że się spotkamy za pięć lat w Głownie.

Pięć lat minęło. Murzyn z daleka
Przybył i na mnie na rynku czeka,
A ja pociągiem jadę z Lublina,
Żeby powitać w Głownie Murzyna.

Fot. Kinga Preis

To tylko żart - Jan Brzechwa

Jan Brzechwa - To tylko żart

Salonowy flirt ma też swój kres,
A pan jest nazbyt zuchwały.
I po co to tak kogoś drażnić do łez?
Mówię panu wprost, że w chwili tej,
Gdy usta me będą chciały
Całować się, wyczytasz to z twarzy mej.
Teraz jeszcze nie... Mój drogi, nie...
Bądź grzeczny... Ktoś podpatrzy nas,
Nie całuj mnie.

To tylko żart, któż miłość poważnie bierze?
To tylko żart, przelotny jak domek z kart,
To tylko żart i tylko w żarty dziś wierzę.
Serce me chciało, serce nie czuje już nic,
Cóż winne ciało, cóż winna ta bladość lic.
To tylko żart, co puder zaledwie zetrze,
Jak domek z kart, rozsypie się na wietrze.

Czekam cię co noc do samych zórz,
Czyż kochasz starego męża?
Czyż słowa me nie mogą cię wzruszyć już?
Patrzę w oczy twe, w sfinksową twarz
I tak mnie wciąż uciemięża
Twój wieczny chłód, bo serce jak kamień masz.
Teraz jeszcze nie... Mój drogi, nie...
Bądź grzeczny... Ktoś podpatrzy nas,
Nie całuj mnie....

Lalka - Jan Brzechwa

Jan Brzechwa
Lalka

Jak zgaszone świece, dwie woskowe zmory,
Spoglądamy w senne jesienne wieczory;

Dwa skostniałe serca, dwie spłoszone twarze,
Zanim drgną powieki - księżyc się ukaże.

Trzeba wiernie kochać i bezmiernie wierzyć,
Na to, by w miłości wszystkie klęski przeżyć.

Lalko, moja lalko, powleczona woskiem,
Kocham rozpaczliwie ręce twoje boskie,

Wierzę w twoje serce zawczasu wystygłe,
W pierś woskową wbijam nieomylną igłę,

I choć trwamy nadal niezmienni i chłodni,
Trwoży mnie wymyślność urojonej zbrodni.

Lalko, moja lalko, po to cię przekłułem,
Byś mnie zachowała w sercu swym nieczułym.

Milczą korytarze, nisze i krużganki,
Milczą blade wargi zabitej kochanki;

Urok czarnoksięski zaskoczył ją we śnie.
Sen nie dokończony urwał się boleśnie.

Lalko, moja lalko, wydarta niebytom,
Ciebie przecież kocham - nie tamtą, zabitą,

Tamta już umarła, tamta leży w trumnie
I swój cień woskowy zostawiła u mnie.

Kot - Jan Brzechwa

Justyna Kopania

Jan Brzechwa - Kot

Gdy nocą jesteś u mnie,
Przez dachy pełzną strachy
I toczą się bezszumnie
Księżyce z żółtej blachy.

Przez mgieł mydlaną pianę
Widać uliczkę chorą,
Gdzie niebo plisowane
Szeleści czarną morą.

W uliczce stoją domy
Jak tomy w bibliotece,
Drga świateł blask ruchomy
Jak rzęsy na powiece.

Gdy nocą jesteś u mnie,
Na oknie kot mój siedzi
I miauczy nierozumnie
W przelotność twych odwiedzin.

Nie sporzy się pieszczota
I serce spowszedniało;
Natrętne oczy kota
Obezwładniają ciało.

Odsuwam się od ciebie,
Już wiem, już nic nie pytam;
Kot na matowym niebie
Lśni czarnym aksamitem.

Zrywam się zdjęty trwogą,
Pełznę niepostrzeżenie
I chwytam go za ogon,
I rzucam na kamienie.

A kiedy noc już gwiezdniej
Popłynie z firmamentu,
Dostrzegam go na jezdni
Jak kroplę atramentu.

Znów po księżyca smudze
Powracam do alkowy
I nadaremnie budzę
Piersi twych sen różowy.

Gdy nocą jesteś u mnie,
Przez dachy pełzną strachy
I toczą się bezszumnie
Księżyce z żółtej blachy.

Nie sporzy się pieszczota,
Ciało od ciała stroni,
Ogon czarnego kota
Tkwi w zaciśniętej dłoni.

Bezsenność - Jan Brzechwa

Jan Brzechwa
Bezsenność

Noc przypływa południową aleją
I prócz ludzi - nie zasmuca nikogo,
Moje oczy niekochane maleją,
Ale usnąć, ale zniknąć nie mogą.

Pod znużoną, niepieszczoną powieką
Mętne dale zamierają i giną;
To do ciebie tak daleko, daleko,
Moja rzewna, moja dziwna Alino.

Czemu wszystko we mnie milknie i blednie,
Zanim jeszcze serce niemoc swą wyzna?
Co przede mną tak ukrywa bezwiednie
Twoich oczu niedostępna obczyzna?

W co się biedne moje słowa obleką,
Gdy już wreszcie do twych głębin dopłyną?
To do ciebie tak daleko, daleko,
Moja rzewna, moja dziwna Alino...

Za to nocą ponad twoim wezgłowiem
Przelatuję ni to duch, ni to ciało,
Lecz nikomu o tym nigdy nie powiem
I zataję mą bezsenność zuchwałą.

Pod znużoną, niepieszczoną powieką
Mętne dale zamierają i giną,
To do ciebie tak daleko, daleko,
Moja rzewna, moja dziwna Alino...

Noc odpływa niewiadomą aleją,
Świt prócz ludzi - nie zasmuca nikogo,
Moje oczy niekochane maleją,
Ale usnąć, ale zniknąć nie mogą.

Obraz: Dorina Costras

Zanurzyć się wieczorem - Ernest Bryll

Ernest Bryll

Zanurzyć się wieczorem

Zanurzyć się wieczorem w podwodną głębinę
Z jednego ruchu w falę się przewinąć
I płynąć z wodą tam gdzie ona płynie
Nad oceanów pochmurną dolinę
Oglądać wieloryby jak sen miękkie ciemne
Poznawać krwiobieg morza i tętno tajemne
Być tam gdzie wszyscy w ciepłym milczeniu pełgają
I jednym wspólnym oddechem dychają.

Odpocząć - Agnieszka Osiecka

Agnieszka Osiecka

Odpocząć

Nie szukałem łatwych dróg
Nie zaznałem słodkich snów
Nie zmieniałem słowa w żart
Nie stawiałem domków z kart

Nie mówiłem: "Chcesz, to idź"
Nie musiałem potem pić
Byłem twardy jak mało kto
A dziś myślę tylko to

Tu przy tobie siąść, odpocząć
Skorupę zdjąć, zbroję zdjąć
Mieć, mieć miękkość kocią
Tu, do ciebie biec przed nocą

Roztargnienie to czy pech
Nie wiedziałem, że to grzech
Nie wiedziałem, że to strach
Tak pokochać, kochać tak

Naiwnością - mówisz - był
Ten bezbronny, śmieszny styl
Mocnych mężczyzn chcecie mieć
Więc nie pora, nie pora mi teraz chcieć

Tu przy tobie siąść, odpocząć...

Utwór wydany na singlu
Stanisława Wenglorza  👉👉👉

Muzyka: Winicjusz Chróst i Stanisław Wenglorz

Break on through - Jim Morrison

The Doors
Break On Through...
Przebić się

Jim Morrison

Marek Zgaiński, Jędrzej Polak

Ty wiesz, że dzień rozrywa noc
Noc oddziela dni
Chciałeś biec
Ukryć się
Przebić się na drugi brzeg
Przebić się na drugi
brzeg Przebić się na drugi brzeg

Tu przyjemności ciąg
Tam wykopany skarb
Czy w pamięci masz
Jeszcze tamten płacz?
Przebić się na drugi brzeg…

Każdy kocha moją panią
Każdy kocha moją panią
Bierz, bierz
Bierz, bierz

Odnalazłem w dłoniach twych
Wyspę mą, a w oczach kraj
Dłoni zgrzyt
Kłamstwa błysk
Przebić się na drugi brzeg…

Tak, co tydzień grałem tu
Co godzinę, dzień po dniu
Drzwi na wprost
Jeden skok
Przebić się na drugi brzeg…
Przebić się, przebić się …
Przebić