Mogłem być ja dla ciebie pierwszym lepszym
Po tych rudych, po tych czarnych, po tych blond
Mogłem być sokołem i aniołem
Ale nie byłem, a skąd
Nie poznałaś się na mnie
Prysnął gdzieś związek dusz
Rutynowo, banalnie
Traktowałaś, i już
Trudu sobie nie zadałaś
Wyobraźnię oszczędzałaś
O scenerię nie zadbałaś odpowiednią
Po pozorach oceniałaś
Winem skąpo częstowałaś
W rezultacie wyszło raczej średnio
Mogłem być ja dla ciebie pierwszym lepszym
Po tych drabach, co im z oczu patrzy źle
Mogłem być twym bogactwem naturalnym
Ale nie byłem, o nie
Poleciałaś na skróty
Zamiast love tkliwie snuć
Nazbyt śpiesznie i grzesznie
Postawiłaś na chuć
Wcale mnie nie oswajałaś
Może czasu mało miałaś?
Może wplątać się nie chciałaś w wielką miłość?
Nie poiłaś, nie karmiłaś
Ani trochę nie wielbiłaś
W rezultacie wyszło raczej średnio
Mogłem być, niewątpliwie, pierwszym lepszym
W Europie i na świecie, i w M2
Ale już walizeczkę spakowałem
No a przyczyna jest ta:
Nie poznałaś się na mnie
Wielki zrobiłaś błąd
Taka szansa raz, drugi
Już nie trafi się, skąd
Snułem plan na kanwie marzeń
Że odkryjesz mnie, obdarzysz
Uczuciami, wobec których inne zbledną
"Swoim skarbem" nazwiesz czule
I docenisz, i w ogóle...
A tymczasem wyszło raczej średnio
Mieczysław Czechowicz
Ludmiła Warzecha
Piękne nieprawdy
Krystyna Celichowska
Na zmierzchy zbyt wczesne i ciemne
Świty pośpieszne i blade
Spojrzenia surowe
Nostalgie zimowe
Na własne, zatarte już ślady Najlepsze są piękne nieprawdy...
Na zbyt anemiczne nadzieje
Wiarę kaleką i chromą
Na zwątpień piekiełko
Na szansę niewielką
Na schody wysokie i strome Najlepsze są piękne nieprawdy...
Na serce dziurawe jak przetak
Od celnych ciosów Amora
Na noce bez marzeń
Na strunę w gitarze
Co pękła, bo przyszła jej pora Najlepsze są piękne nieprawdy...
Na własne przekwitłe ogrody
Gdy kwitnie ogród sąsiada
Wieczorne znużenie
I na to milczenie
Które się między nas wkrada Najlepsze są piękne nieprawdy...
Na napis "Surowo wzbronione"
Na spleen, na wiatr, na opady
Na losu zawiłość i na tę niemiłość
Na którą nie mamy już rady Najlepsze są piękne nieprawdy...
Lepsze od prawd byle jakich
Pan zna mnie chyba tak jak nikt
Pan zna mnie lepiej niż ja sama
Pan zna mnie tak jak szeląg zły
Choć ja właściwie nie znam pana
Pan zna mnie tak jak własną kieszeń
Pan aż za dobrze już mnie zna
A ja się tylko z tego cieszę
Że taka jestem znana, a...
Któż nie chce być osobą znaną?
Ja osobiście się nie wstydzę
Że jestem taką znaną panią
I że pan chce mnie poznać bliżej
Pan bardzo dużo kobiet zna
A pan na pewno jeszcze więcej
I pan znajomych kilka ma
Mnie zna pan także, za to ręczę
Przyznajcie zatem dziś, panowie
Że skoro znacie tyle pań
Jest coraz więcej znanych kobiet
I będzie więcej dzięki wam, a...
Któż nie chce być osobą znaną?...
Pan przecież znany z tego jest
Że lubi znać osoby znane
Bo znać je nigdy nie jest źle
Wiem o tym już po sobie samej
Więc poznam pana z przyjemnością
Nie ryzykuję w końcu nic
A dzięki miłym znajomościom
Na ogół jest przyjemniej żyć, więc...
Poznajmy się - to hasło znane
I osobiście się nie wstydzę
Że może się poznamy z panem
Cokolwiek bliżej, jeszcze bliżej... Fotografie:
Maria Czubaszek
Tadeusz Suchocki (kompozytor)
Ludmiła Warzecha
Ludmiła Warzecha - Que sera, sera - Connie Francis
Andrzej Tylczyński
Znów, tak jak wtedy, pada deszcz
Wczesny jesienny zapadł już zmierzch
Więzy miłości zwykle rwie czas
Wiesz o tym ty, wiem ja Que sera, sera
Zbyt piękne to były dni
Czas z naszej miłości drwi
Na uczuciach gra
Que sera, sera
I ty już nie kochasz mnie
Czas o tym najlepiej wie
Que sera, sera
Kiedyś ten deszcz połączył nas
Rozmarzył zmierzch, ze snu zbudził brzask
Pierwsze radości i pierwsze łzy
To miłość, ja i ty
Que sera, sera...
Kochać tak trudno, żegnać też
Gdy już miłości zapada zmierzch
Tylko wspomnienia pozwolą nam
Żalowi zadać kłam
Ludmiła Warzecha
Komu poniedziałek przyniesie szczęście
Wojciech Młynarski
Pokłóceni o drobiazgi, źli i senni
Spoglądamy na znajome kąty cztery
W telewizji się przed chwilą skończył Dziennik
Znów odkryto, że dwa razy dwa to cztery
Kłótnia cichnie, odkładamy ją do jutra
Lep pod lampą darmo się od much ogania
I tak kończy się niedziela trochę smutna
A z jej zmierzchem zaczynają się pytania
Komu poniedziałek przyniesie szczęście
Komu trochę małe, a większe komu?
Komu poniedziałek przyniesie szczęście
W biurze, na ulicy, w tramwaju, w domu?
Komu w poniedziałek zaraz od świtu
Jeden uśmiech zdmuchnie wszystkie kłopoty
I pan autor wreszcie trafi na tytuł
I pan kompozytor wymyśli motyw?
Dla tych, którzy widzą czarno
Dla tych, co różowo marzą
Kartki na szczęście są za darmo
I wiszą w kalendarzu
Kiedyś o tym wszystkim myślałam częściej
Dzisiaj wiem, gdy z tobą ten wózek pcham
Komuś poniedziałek przyniesie szczęście
Może komuś, lecz nie nam
A właściwie wszystko to jest takie proste
Dawno znane i konkretnie, i ogólnie
Szczęście to jest coś, co trzeba umieć dostrzec
Dwojgiem serc i czworgiem oczu, czyli wspólnie
I nie mylić tego z prymitywnym fartem
Znaleźć coś, ot, choćby kilka nut w piosence
I powiedzieć sobie o tym - choćby żartem
Że to nasze szczęście i nie pytać więcej
Komu poniedziałek przyniesie szczęście...
Pomyśl sobie o tym, kochany, częściej
A jeżeli pojmie to główka twa
Komuś poniedziałek przyniesie szczęście
I to będziesz ty i ja...
Smak rzeczy i słów
Smak pierwszych prawd i pisanych w kącie wierszy
Smak rzeczy i słów
I tych do dna rozgryzanych po raz pierwszy
Smak rzeczy i słów
Najlepszy świat można było z nich zbudować
O, smak rzeczy i słów
Zielony wiatr i zielona bossa nova
I tylko czasem zatrzepoczą mi powieki
I powiem sobie w małej chwili zamyślenia
Nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki
Pewnie dlatego tak gorzknieje, tak się zmienia
Smak rzeczy i słów
Uczonych słów, co niczego nie tłumaczą
O, smak rzeczy i słów
Rzeczy i słów, co, choć wielkie, mało znaczą
Smak, piołunu smak
Kłamliwych słów, co hołubią wciąż nadzieję
Że sprawa czy rzecz
Sprawa czy rzecz nienazwana - nie istnieje
I jeśli czasem się naprawdę o coś lękam
Tego jednego dotykają me obawy
Czy wróci do mnie jak proustowska magdalenka
Aby osądzić, jak daleko zaszły sprawy
Smak, smak, smak rzeczy i słów
Smak pierwszych prawd i pisanych w kącie wierszy
Smak rzeczy i słów
I tych do dna rozgryzanych po raz pierwszy
Dźwigam uśmiech od wielu lat
Choć nie zawsze mnie bawi świat
A wy myślicie, że ja żyję jak we śnie
Dźwigam uśmiech jak słońca blask
By każdemu nadzieję dać
Kto chce pokonać żal
Niech śpiewa tak jak ja
Uśmiech to lekarstwo
Na niepewny los
Na fałszywy krok
Na głębokie dno
Uśmiech to lekarstwo
Gdy recepty brak
Dla człowieka, który nie chce łkać
Uśmiech to lekarstwo
Na deszczowe dni
Na niedobre sny
Na samotny świt
Uśmiech to lekarstwo
Gdy recepty brak
Dla człowieka, który musi trwać
Dźwigam uśmiech, bo śpiewać chcę
Może ktoś potrzebuje mnie
Choć czasem sił mi brak
Z piosenką iść pod wiatr
Dźwigam uśmiech jak złoty skarb
By każdemu promyczek dać
Kto chce pokonać żal
Niech śpiewa tak jak ja
To nie mój świat - każdy gdzieś gna
Każdy gorączkę w oczach ma
To nie mój świat, nie będę biec
Bo od pieniędzy wolę bez
Jaki to świat, w którym ja pragnę żyć?
To świat złożony z nut i z kilku prostych słów
Gdzie tak to znaczy tak i więcej nic
To świat, gdzie noc i dzień nie kłócą nigdy się
A pięciolinie dróg prowadzą w dal
To nie mój świat - pospieszny sen
Każdy na pociąg zdążyć chce
To nie mój świat, nie moja gra
Zbyt wiele pieśni w sercu mam…
