Krakowska ballada - Jerzy A. Masłowski

Elżbieta Adamiak
Krakowska ballada

Jerzy A. Masłowski

Jesienią trzeba zajrzeć do Krakowa
Gdy kwitną arrasy u kwiaciarek
A święci mistrza Wita mają włosy
Złotymi bajglami przewiązane

Zagubić się wśród ulic i zaułków
I kupić anioła drewnianego
I trzymać go za skrzydła, by nie uciekł
Z obłokiem gołębi gdzieś pod niebo

Póki jeszcze małe piwko jest pod bokiem
Póki jeszcze słychać Szalom na Szerokiej
Póki wciąż Floriańska Brama wszystkich wita
Póki czas secesji w popiół nie rozsypał

Póki jeszcze hejnalista gra z pamięci
Póki wiatr dorożkom wszystkie koła kręci
Póki nad Plantami widać skrawek nieba
To do szczęścia nic nie potrzeba
Póki nad Plantami widać skrawek nieba
To do szczęścia nic, naprawdę, nie potrzeba

Pożegnać przedostatni klucz żurawi
Gdy w ciszy za góry odlatuje
Posłuchać muzykantów, później wiatru
Co nowe ploteczki rozdmuchuje

A nocą usiąść w knajpce, tej na Rynku
Gdzie jeszcze siaduje Piotr - Czarodziej
A wokół krążą elfy i rusałki
I wypić wódeczkę za ich zdrowie...

Obrazy 1, 3: Mirosław Szeib

Zaułek snów - Juliusz Głowacki

Yuri Shevchuk

Rena Rolska - Zaułek snów

Juliusz Głowacki

Zbłądziłam znów w zaułek snów
Na Małej Stranie
Gdybyś dzisiaj chciał tu przyjść
Na spotkanie
Kamienny gnom pilnuje drzwi
To mój dom, mówiłeś mi
To mój dom, co czeka wciąż
Na swoją panią

Ten rok tak dłużył się
Jak wiek, jak wiek
Nad Wisłą widziałam wciąż
Wełtawy brzeg
Przez cały czas
Każdego dnia myślami biegłam tu
Zaułku mój, zaułku snów
Bądź zdrów, bądź zdrów

Już mrok, Karlowy Most
Się skrył we mgle
Tu kiedyś spotkałam cię
Poznałam cię
Wełtawa nam szumiała
Tak jak szumi dziś
Przyjdź, kochany mój
Przyrzekłeś przyjść

Już mrok Karlowy Most
Się skrył we mgle
Pamiętasz, jak kiedyś
Tu poznałam cię
Wełtawa nam szumiała
Tak jak szumi dziś
Znak, że szczęście znów
Musiało przyjść

Mirosław Szeib - Na Moście Karola w Pradze

Warszawski dorożkarz - Jerzy Miller

Olgierd Buczek
Warszawski dorożkarz

Jerzy Miller

Ostatni dorożkarz
Warszawski dorożkarz
Na Starym Rynku fajkę ćmi

Zawiązał lejce, czeka na gościa
Na dnie w butelce zostawił łyk
Drzemiącej szkapinie
Nasypał garść owsa
Na restauracji spogląda drzwi
Może ktoś minie taksówek rząd
Na fiakra skinie chcąc jechać stąd

Dla zakochanych i dla zawianych
Którym do domów nie spieszy się
Konna dorożka, księżyc jak złota broszka
I dorożkarza na koźle cień

Ostatni dorożkarz
Warszawski dorożkarz
Na Starym Mieście złapał kurs
To zakochanym wino i piosnka
Biją do głowy jak zapach róż
Stukają podkowy latarniom gazowym
I chuda szkapina ruszyła w kłus
W starej dorożce z pośpiechu drwiąc
Spóźnieni goście odjadą w noc

Ostatni dorożkarz
Warszawski dorożkarz
Jak na obrazku z dawnych lat
Prawdziwa rozkosz jechać dorożką
Gdy dmucha chłodny z Powiśla wiatr
O asfalt niemodnie stukają kopyta
I strzela wesoło do taktu bat
Śmieją się gwiazdy i parska koń
Już niebo świta ze wszystkich stron

Mirosław Szeib

Jesienna piosenka - Michał Tyszkiewicz

Hanka Ordonówna
Jesienna piosenka

Michał Tyszkiewicz

Nie ma już ciebie tak dawno
Straciłam pamięć tych lat
A jeszcze w sercu niewprawnem
Żyje miłości tej ślad

Czasem melodia piosenki
A czasem znowu siwa mgła
Obudzi w sercu udrękę
I miłość zgasłą we łzach

Wiatr wśród jesiennych, pożółkłych drzew
Wiatr porozrzucał jak liście śpiew
Śpiew co tajemną tęsknotą drży
Jak zeschły liść rzuci wiatr do twych drzwi

Znasz nieuchwytny, jesienny lęk
Znasz wpół urwanej piosenki dźwięk
Gdy ci przyniesie go wiatru świst
Zrozumiesz, że to ode mnie jest list

Mirosław Szeib

Fiakier - Michał Tyszkiewicz

Hanka Ordonówna - Fiakier

Michał Tyszkiewicz

Deszcz monotonnie kapie
A staromodny fiakier
Po bruku wolno człapie

Jeść chce się bidnej szkapie
Na koźle dryndziarz chrapie
Bat mu się kiwa w łapie

Pod budą młoda para
Jak może tak się stara
Pocałować się

Wielmożna, ach proszę, no już



Jak słodko kołysze
Ten fiakier i noc…
Jak słodko kołysze
Ten fiakier i noc
Ten fiakier, miłość i noc

Gdzie są te dawne czasy
Dryndulki i kolasy
Zaloty i faux pasy

Dziś w samolocie, w aucie
W pośpiechu, huku, gwałcie
Czy znał cię, czy nie znał cię

A trzeba trochę czasu
Mniej nerwów, mniej hałasu
By całować się

Mirosław Szeib

Zaczarowana dorożka - Konstanty Ildefons Gałczyński

Zapytajcie Artura,
daję słowo: nie kłamię,
ale było jak ulał
sześć słów w tym telegramie:
ZACZAROWANA DOROŻKA
ZACZAROWANY DOROŻKARZ
ZACZAROWANY KOŃ.

Cóż, według Ben Alego,
czarnomistrza Krakowa,
„to nie jest nic takiego
dorożkę zaczarować,

dosyć fiakrowi w oczy
błysnąć specjalną broszką
i jużeś zauroczył
dorożkarza z dorożką

ale koń – nie.” Więc dzwonię:
– Serwus, czy to Ben Ali?
Czy to możliwe z koniem?
– Nie, pana nabujali.

Zadrżałem. Druga w nocy.
Pocztylion stał jak pika.
I urosły mi włosy
do samego świecznika:
ZACZAROWANA DOROŻKA?...

Niedobrze. Serce. Głowa.
W dodatku przez firankę:
Srebrne dachy Krakowa
jak „secundum Joannem”,

niżej gwiazdy i liście
takie duże i małe.
A może rzeczywiście
zgodziłem, zapomniałem?

Może chciałem za miasto?
Człowiek pragnie podróży.
Dryndziarz czekał i zasnął,
sen mu wąsy wydłużył
i go zaczarowali
srebrna noc, i Ben Ali?
ZACZAROWANA DOROŻKA...

Z ulicy Wenecja do Sukiennic
prowadził mnie Artur i Ronald,
a to nie takie proste,
gdy jest tyle kamienic
i gdy noc zielono-szalona,

Przystanęliśmy pod domem
„Pod Murzynami”
(eech, dużo bym dał za ten dom)
i nagle: patrzcie:
tak jak było w telegramie:
przed samymi,
uważacie, Sukiennicami:
ZACZAROWANA DOROŻKA...

Ale w knajpie dorożkarskiej,
róg Kpiarskiej i Kominiarskiej,
idzie walc „Zalany słoń”;
ogórki w słojach się kiszą,
wąsy nad kuflami wiszą,
bo w tych kuflach miła woń.
I przemawia mistrz Onoszko:
– Póki dorożka dorożką,
a koń koniem, dyszel dyszlem,
póki woda płynie w Wiśle,
wszyscy jako tu jesteście,
zawsze będzie w każdym mieście,
zawsze będzie choćby by jedna,
choćby nie wiem jaka biedna:
ZACZAROWANA DOROŻKA...

Mirosław Szeib