Już zatarł czas wasz drobny ślad
Łzy dawne wyschły
I tylko stary kumpel - wiatr
Gwiżdże znad Wisły
I kładzie między książek karty
Cienie sprzed lat
I wraca z sercem swym rozdartym
Ten dawny świat
I stara piosnka się zaczyna
I śpiewa w głos
I niesie Bronka i Kwiryna
Swój gorzki los
Dziewczęta z Nowolipek złych…
Nadzieje dawne czas wam skradł
Kto da wam nowe
Chyba ten stary kumpel - wiatr
Nad Muranowem
Błądzimy z wami
Choć was nie ma i tu, i tam
Po Muranowach, MDM-ach
Gdzie w cieniu bram
Z gitarą Artur, Michał - skrzypek
Zagrają znów
Po przeprowadzce z Nowolipek
Do naszych snów
Jerzy Połomski Menuet dla króla Stasia Jonasz Kofta
Jak od lat z zachodzącym słońcem
Gdy dozorca zagra na trąbce
Gdy ostatnie wycieczki
Wezmą śmiechy i teczki
Do hotelu pójdą spać
Kiedy brama w Łazienkach zamknięta
Kiedy noc już dnia nie pamięta
I sen zieleń poczernił
Kiedy senny odźwierny
Cały park ciszą zasiał
Menueta dla króla, menueta dla Stasia
Coś po chmurach zaczyna grać
Najjaśniejszy Panie, ta noc ma piękny ton
Najjaśniejszy Panie, już sezon, róże są
Koło oranżerii kwitną od niedzieli
Niech Pan spojrzy na nie przez lorgnon
Niech Wasza Wysokość raczy spojrzeć tam
Złotem cieszy oko, pałac wciąż ten sam
Wiele huraganów, wielu różnych panów
Ale stoi, przypomina króla nam
Nagle atłasu błysk w salonach
Jakaś świeca już zapalona
Zaszeleści jedwabiem
Pluśnie karpiem na stawie
Coś się tam musiało stać
To król Staś znowu w Warszawie
To król Staś znowu w Łazienkach
Pozytywkę trzyma w rękach
Coś w koronkach i dźwiękach
Coś z piosenki słyszeć da się
To menuet dla Stasia, to menuet dla króla
W kuluarach i chmurach gra
Najjaśniejszy Panie, ta noc ma piękny ton
Najjaśniejszy Panie, jak Pan znajduje ją
Noc po tylu latach, tylu poematach
Niezmienioną jak ten stary dom
Najjaśniejszy Panie, znajomy alej bieg
Najjaśniejszy Panie, pan nimi często szedł
Jakieś piękne granie w zielonej altanie
Skąd te damy, kto tu dzisiaj przywiódł je
Najjaśniejszy Panie, toć to dwanaście Muz
Na Twe powitanie gra do pierwszych zórz
Ale już za chwilę skończą swoje tryle
Aby o północy zacząć znów
Najjaśniejszy Panie, już wstaje nowy dzień
Najjaśniejszy Panie, ukłonem żegnam Cię
Ale dziś wieczorem, w umówioną porę
Zacznie w parku znowu grać menuet ten
Jerzy Połomski Do zobaczenia na Trasie Mirosław Łebkowski, Stanisław Werner
Do Olszynki Grochowskiej z Wilanowa daleko
Cały dzień by zajęło, gdyby jechać karetą
Ale obok Łazienek, poprzez Wisłę na wprost
Budują gościniec i most
Ta Trasa się panu spodoba
A na tych sprawach pan zna się
Będzie to miasta pańskiego ozdoba
Do zobaczenia na Trasie
Pan będzie zadowolony
Gościniec w pana jest guście
Do zobaczenia na trakcie zielonym
Panie Stanisławie Auguście
Z Czerniakowa na Kępę to daleka wyprawa
Ale jutro na wyraj pomknie cała Warszawa
Autobusem Beskidem, lecz tramwajem już nie
Czas idzie do przodu, pan wie
Ta Trasa się panu spodoba
A na tych sprawach pan zna się
Będzie to miasta pańskiego ozdoba
Do zobaczenia na Trasie
Pan będzie zadowolony
Gościniec w pana jest guście
Do zobaczenia na trakcie zielonym
Panie Stanisławie Auguście
Jerzy Połomski Dla nas Warszawa Jacek Korczakowski
Z dymu, co niebo nasze przeżarł
Gdy strawił klisze starych zdjęć
Co nam zostały po żołnierzach
Zbyt młodych na żołnierską śmierć
Z ognia, co szalał po ulicach
Kiedy dopełnił się czas
Jest tego miasta tajemnica
W murach, kamieniach i w nas
Dla nas Warszawa
To najważniejsza w świecie rzecz
Największa sprawa
Ze wszystkich, jakie można mieć
Dla nas Warszawa
Choć obcym trudno pojąć to
Nie tylko gród, nie tylko dom
Bo nas Warszawy
Uczono od najmłodszych lat
I nas nie bawi
Bogaty i daleki świat
Bo kto z Warszawy
Ten ją ze sobą będzie nieść jak pieśń...
Z wiary, co ruin się nie zlękła
Z woli, co w gruzy mieszkać szła
Z pracy, co się paliła w rękach
Z troski o każdy dawny kształt
Z myśli, by wyżej, śmielej, prędzej
Z kwiatów składanych na bruk
Z marzeń i wspomnień jest jej serce
Na to byś kochać ją mógł...