Dziewczęta z Nowolipek złych - Jerzy Ficowski


Jerzy Połomski
Dziewczęta z Nowolipek złych

Jerzy Ficowski

Dziewczęta z Nowolipek złych
Błądzące po mieście
Dziewczęta z Nowolipek złych
Gdzie dziś jesteście

Już zatarł czas wasz drobny ślad
Łzy dawne wyschły
I tylko stary kumpel - wiatr
Gwiżdże znad Wisły

I kładzie między książek karty
Cienie sprzed lat
I wraca z sercem swym rozdartym
Ten dawny świat
I stara piosnka się zaczyna
I śpiewa w głos
I niesie Bronka i Kwiryna
Swój gorzki los

Dziewczęta z Nowolipek złych…

Nadzieje dawne czas wam skradł
Kto da wam nowe
Chyba ten stary kumpel - wiatr
Nad Muranowem

Błądzimy z wami
Choć was nie ma i tu, i tam
Po Muranowach, MDM-ach
Gdzie w cieniu bram
Z gitarą Artur, Michał - skrzypek
Zagrają znów
Po przeprowadzce z Nowolipek
Do naszych snów

Menuet dla króla Stasia - Jonasz Kofta



Jerzy Połomski
Menuet dla króla Stasia

Jonasz Kofta

Jak od lat z zachodzącym słońcem
Gdy dozorca zagra na trąbce
Gdy ostatnie wycieczki
Wezmą śmiechy i teczki
Do hotelu pójdą spać
Kiedy brama w Łazienkach zamknięta
Kiedy noc już dnia nie pamięta
I sen zieleń poczernił
Kiedy senny odźwierny
Cały park ciszą zasiał
Menueta dla króla, menueta dla Stasia
Coś po chmurach zaczyna grać

Najjaśniejszy Panie, ta noc ma piękny ton
Najjaśniejszy Panie, już sezon, róże są
Koło oranżerii kwitną od niedzieli
Niech Pan spojrzy na nie przez lorgnon

Niech Wasza Wysokość raczy spojrzeć tam
Złotem cieszy oko, pałac wciąż ten sam
Wiele huraganów, wielu różnych panów
Ale stoi, przypomina króla nam

Nagle atłasu błysk w salonach
Jakaś świeca już zapalona
Zaszeleści jedwabiem
Pluśnie karpiem na stawie
Coś się tam musiało stać
To król Staś znowu w Warszawie
To król Staś znowu w Łazienkach
Pozytywkę trzyma w rękach
Coś w koronkach i dźwiękach
Coś z piosenki słyszeć da się
To menuet dla Stasia, to menuet dla króla
W kuluarach i chmurach gra

Najjaśniejszy Panie, ta noc ma piękny ton
Najjaśniejszy Panie, jak Pan znajduje ją
Noc po tylu latach, tylu poematach
Niezmienioną jak ten stary dom

Najjaśniejszy Panie, znajomy alej bieg
Najjaśniejszy Panie, pan nimi często szedł
Jakieś piękne granie w zielonej altanie
Skąd te damy, kto tu dzisiaj przywiódł je

Najjaśniejszy Panie, toć to dwanaście Muz
Na Twe powitanie gra do pierwszych zórz
Ale już za chwilę skończą swoje tryle
Aby o północy zacząć znów

Najjaśniejszy Panie, już wstaje nowy dzień
Najjaśniejszy Panie, ukłonem żegnam Cię
Ale dziś wieczorem, w umówioną porę
Zacznie w parku znowu grać menuet ten

Zygmunt Vogel



Do zobaczenia na Trasie


Jerzy Połomski
Do zobaczenia na Trasie

Mirosław Łebkowski, Stanisław Werner

Do Olszynki Grochowskiej z Wilanowa daleko
Cały dzień by zajęło, gdyby jechać karetą
Ale obok Łazienek, poprzez Wisłę na wprost
Budują gościniec i most

Ta Trasa się panu spodoba
A na tych sprawach pan zna się
Będzie to miasta pańskiego ozdoba
Do zobaczenia na Trasie

Pan będzie zadowolony
Gościniec w pana jest guście
Do zobaczenia na trakcie zielonym
Panie Stanisławie Auguście

Z Czerniakowa na Kępę to daleka wyprawa
Ale jutro na wyraj pomknie cała Warszawa
Autobusem Beskidem, lecz tramwajem już nie
Czas idzie do przodu, pan wie

Ta Trasa się panu spodoba
A na tych sprawach pan zna się
Będzie to miasta pańskiego ozdoba
Do zobaczenia na Trasie

Pan będzie zadowolony
Gościniec w pana jest guście
Do zobaczenia na trakcie zielonym
Panie Stanisławie Auguście

W Warszawie zabawa - Wanda Sieradzka


Jerzy Połomski
W Warszawie zabawa

Wanda Sieradzka

Nad Wisłą Warszawa
W Warszawie zabawa
Warszawa śpiewa
Dziś tańczy stolica
Raz dwa trzy - walczyka
Po obu brzegach

Więc z życiem, psze państwa
Bo z biglem do tańca
Kapela gra
Noc toczy się jasna
Radosna, warszawska
Na sto dwa....

Nad Wisłą zabawa
Dziś tańczy Warszawa
Warszawa śpiewa
Dziś tłum rozbawiony
Girlandy, lampiony
Że wielkie nieba

A w tańcu wirują
I duma, i humor
Młodzieńczych par
Noc toczy się jasna
Radosna, warszawska
Na sto dwa...

Biała Warszawa - Jonasz Kofta


Jerzy Połomski
Biała Warszawa

Jonasz Kofta

Śnieg na miasto spadł
Jak biały motyl na nim siadł
Wstrzymał czasu bieg
Ukoił wszystko czuły śnieg

Pójdę byle gdzie
Warszawa taka inna jest
Chcę w najbielszy z dni
Pójść miastem i zabłądzić w nim

Chociaż znam tu każdy kamień
Każdy dom, park, czy skwer
Dzisiaj mnie zawiedzie pamięć
Bo tak chcę, bo spadł śnieg

Wśród twoich ulic zagubiony
Uciszę w sobie utracony czas
Przechodzień obcy i olśniony
W mym mieście będę pierwszy raz

Słychać murów szept
I dachów roziskrzony śmiech
Idę poprzez biel
Warszawa taka inna jest

W tę najcichszą z chwil
Odkrywam miasto, siebie w nim
Zatrzymał czasu bieg
Ukoił wszystko czuły śnieg...


Władysław Chmieliński




























Na moście Poniatowskiego


Jerzy Połomski
Na moście Poniatowskiego

Konstanty Ildefons Gałczyński
Pieśni – fragment

Na moście Poniatowskiego
wiatr śnieg ukośnie rozkłada.
Na moście Poniatowskiego
śniegiem kurzy balustrada.

Ile razem dróg przebytych?
Ile ścieżek przedeptanych?
Ile deszczów, ile śniegów
wiszących nad latarniami?

Ile listów, ile rozstań,
ciężkich godzin w miastach wielu?
I znów upór, żeby powstać
i znów iść i dojść do celu.

Latarnia w oczy nas razi,
ośnieżona do połowy.
Niewielu ludzi zgromadził
przystanek autobusowy:

Minął dzień. Wciąż prędzej, prędzej
Szybuje czas bez wytchnienia
A ja chciałbym twoje ręce
Ocalić od zapomnienia

Twe oczy jak piękne świece,
a w sercu źródło promienia.
Więc ja chciałbym twoje serce
ocalić od zapomnienia.

Tylko nas dwoje. Stoimy
przy tym przystanku nad rzeką
dwoje ludzi w głębi zimy
jak w głębi lasu białego.

Dwoje ludzi w głębi zimy
Na moście Poniatowskiego
Dwoje ludzi w głębi zimy
Na moście Poniatowskiego

Nie do wiary - Jacek Korczakowski


Jerzy Połomski
Nie do wiary

Jacek Korczakowski

Nie do wiary, jakżeś piękna dziś
Wpadłem w zachwyt i nie mogę wyjść
Ja w osłupieniu trwam w twoim cieniu
A we mnie wciąż ta jedna myśl

Jak się umiesz zmieniać z każdym dniem
Jak o tobie wciąż niewiele wiem
Niepowtarzalna, choć tak realna
Czasem wydajesz mi się snem

Pięknym snem, co przetrwał poza świt
Zbudzić mnie nie umie z niego nikt
Słyszy się dość uszczypliwych słów
A ja śnię i już i gadać zdrów

Śnię o tobie, kocham - co tu kryć
Wszystko zrobię, byle z tobą być
O suchym chlebie, lecz blisko ciebie
Nie umiałbym bez ciebie żyć...

Jak się umiesz zmieniać...

Ja na wiatr nie rzucam próżnych słów
Późnych lat chcę dożyć z tobą tu
Byleś mi spokojny dała kąt
Spocznę w nim i nie odjadę stąd

Nie do wiary, jaki w tobie hart
Jak młodniejesz nam z upływem lat
Za twoją sprawą i ja, Warszawo
Pogodniej patrzę na ten świat...

Warszawa fason trzyma - Jerzy Miller


Jerzy Połomski
Warszawa fason trzyma

Jerzy Miller

Warszawa fason trzyma
Warszawa - to się wie
Czy lato jest, czy zima
Nic, tylko stroi się

Tu stadion, tam wieżowiec
Nowa kawiarnia, bar
A człowiek - jak to człowiek
Raz nie ma, a raz ma

Na fason i na gest
Na bukiet i na szkło
Bo w tym jest cała rzecz
By ku lepszemu szło

Warszawa fason trzyma
Warszawa - to się wie
Jesteśmy jak rodzina
Na dobre i na złe

Warszawa ma się dobrze
I nam też nie jest źle
Każdemu wedle potrzeb
No, czasem trochę mniej

Lecz ma się tę nadzieję
Że już za jakiś czas
Napełnią się portfele
I nas też będzie stać...

Na fason i na gest
Na flakon i na bez
I na to, co ma być
I na to, co już jest

Warszawa fason trzyma
Warszawa - to się wie
Jesteśmy jak rodzina
Na dobre i na złe

Tu stadion, tam wieżowiec
Nowa kawiarnia, bar
A człowiek - jak to człowiek
Raz nie ma, a raz ma...

Fot. Jerzy Piasecki

Dla nas Warszawa - Jacek Korczakowski


Jerzy Połomski
Dla nas Warszawa

Jacek Korczakowski

Z dymu, co niebo nasze przeżarł
Gdy strawił klisze starych zdjęć
Co nam zostały po żołnierzach
Zbyt młodych na żołnierską śmierć
Z ognia, co szalał po ulicach
Kiedy dopełnił się czas
Jest tego miasta tajemnica
W murach, kamieniach i w nas

Dla nas Warszawa
To najważniejsza w świecie rzecz
Największa sprawa
Ze wszystkich, jakie można mieć
Dla nas Warszawa
Choć obcym trudno pojąć to
Nie tylko gród, nie tylko dom

Bo nas Warszawy
Uczono od najmłodszych lat
I nas nie bawi
Bogaty i daleki świat
Bo kto z Warszawy
Ten ją ze sobą będzie nieść jak pieśń...

Z wiary, co ruin się nie zlękła
Z woli, co w gruzy mieszkać szła
Z pracy, co się paliła w rękach
Z troski o każdy dawny kształt
Z myśli, by wyżej, śmielej, prędzej
Z kwiatów składanych na bruk
Z marzeń i wspomnień jest jej serce
Na to byś kochać ją mógł...