Adzia-badzia blues - Jonasz Kofta

Jonasz Kofta
Adzia-badzia blues

Adzia-badzia, adzia-badzia
Bije damka szach królowi
Nie jest ważne, co się mówi
Ważne jest to, co się robi
Ten gra w szachy, ten w arcaby
Tamten mocny jest, ten słaby

Adzia-badzia, adzia-badzia
Na sympozjum przyszli, wyszli
Nie jest ważne, co się robi
Ważne jest to, co się myśli
Ten wie swoje, tamten swoje
Dzieci mają razem troje

Adzia-badzia, adzia-badzia
Nikt nikomu nie przeszkadzia
Jeden chciał, ale się nadział
Teraz śpiewa już razem z nami
Adzia-badzia, adzia-badzia blues

Adzia-badzia, adzia-badzia
Uzgodniono głos opinii
Nie jest ważne, co się myśli
Liczy się konkretny wynik
Doliczono brutto, tarę
Maniek, tekel, fares

Adzia-badzia, adzia-badzia
Milion nożyc, sztucznych tworzyw
Nie są ważne wielkie cyfry
Ważny człowiek, co je tworzy!
Gdzie ten człowiek?
Co za człowiek?
Co ten człowiek zaraz powie?
Adzia-badzia, adzia-badzia
Nic nie piłem, panie władzia...

Aż raz kiedyś przez przypadek
Na bankiecie po naradzie
Adzia nagle kopem w zadek
Czynnie znieważyła Badzię
Badzia w mordę ją, za kłaki
Adzia ją widelcem w oko
Zaś incydent jako taki
Przemilczano dość szeroko

Pogodzono je czym prędzej
Sił nie szczędząc ani środków
Choć to zramolałe jędze
Bez ich zgody jest mniej słodko
By nie zginął duch w narodzie
Adzia z Badzią żyją w zgodzie i...

Adzia-badzia, adzia-badzia
Nikt nikomu nie przeszkadzia
Jeden chciał, ale się nadział
Teraz śpiewa już razem z nami
Adzia-badzia, adzia-badzia blues...

Cmentarzyk - Ryszard M. Groński

Jonasz Kofta - Cmentarzyk

Ryszard Marek Groński

W czerwonym słońcu pomidora
Nieutulony w smutku
Niby umarła metafora
Śpi cmentarz krasnoludków
Pospólstwo pokotem pod płotem
Pod płotem
Jak wierzby rosną tam pokrzywy
I łez zielonych słychać stuk
Gdy sunie kondukt frasobliwy
Karawan ciągnie gnojnik żuk
Maleńka wieczność się zaczyna
Niby futerko kreta czarne
Kwatery kostki od domina
Rozpacz przykrywa piasku ziarnem
Dmuchawiec chmurą płynie białą
Słonecznie prześwietlony
Niektórym spocząć się udało
W Alei Zasłużonych
Najmniejsi krasnale
Śpią w glorii i chwale
Sekundą ciszy ich żegnali
Łopotem flag, schyleniem głów
Za to, że byli tacy mali
Na miarę czynów swych i słów
Krasnolud, kiedy zbyt wysoki
Ma niską płacę, chore płuca
Po śmierci przerośnięte zwłoki
Na ludzki cmentarz się podrzuca

Moja paranoja - Jonasz Kofta

Jonasz Kofta - Moja paranoja

Alkohol na ogół wchłaniam
Wszystkie gatunki do wytrzymania
Wchłaniam bimber, brzozowę, wodę „Chypre”, „Być może”
Wchłaniam brym, berbeluchę... politury nie mogę
Może mógłbym i politurę, gdybym w gardle był gładszy...
No co się tak patrzysz?

Życie poznałem na wylot
Byłem pumpernikiel, kaskader i pilot
W jednym filmie to z drugim kaskaderem – Śliwą
Przeszło dwieście metrów leciałem... po piwo
To był wyczyn, bo mieliśmy po dwa złote na krzyż
No co się tak patrzysz? Pingwina nie widziałeś?
Boston!

Ty się nie pytaj, kto ja
Ty się nie pytaj, gdzie
A w ogóle
To moja paranoja, to moja paranoja
Ole!

Kobiety to u mnie w porządku
Z wyjątkiem jednego wyjątku
Ona była, proszę ciebie, kobieta – zagadka
Pół Japonka,  pół Serbochorwatka
Oczy miała dzikie, bo paliła haszysz
No co się tak patrzysz?

Mam stanowisko, owszem, nie powiem
Wszystko na mojej głowie
Nawet kapelusz na niej trzymam
Ogrzewanie centralne mam, palmę mam
Zakres odpowiedzialności mam
Sprawozdawczość mam
Ludzi pod sobą mam i dywan
Języka nie znam żadnego, a trzeba znać trzy
No co się tak patrzysz?
Boston!

Ty się nie pytaj, kto ja...

Ja jestem cwańszy niż wy wszyscy
Nie wszystko złoto, co się błyszczy
Może mnie wzięła raz ochota
By powiedzieli: Równy chłop, choć idiota
Może to dla współżycia w grupie
Tak heroicznie trzeba zgłupieć
Człowiek myślący jest solą w oku
Kretyn to kretyn
A dajcie wy mnie spokój!
Boston!

Ty się nie pytaj, kto ja
Bo ja już swoje wiem
A w ogóle
To moja paranoja, to moja paranoja...

Arcytektura - Jonasz Kofta

Jonasz Kofta
Arcytektura (Metropolis)

Czy świat się wiele zmieni,
gdy z młodych gniewnych
wyrosną starzy wkurwieni?

Pudełka, pudełka,
W pudełkach ludzkie pchełki
Grzechoczą jak muszelki
Nim gdzieś przycupną do snu.
Kubiki, kubiki, w kubikach są wyniki,
Wskazują to wskaźniki,
że nam wyniki rosną.

Arcytektura,
Arcytektura, arcytektura
rosną nam domy, szkoły, biura
klubokawiarnie, sale narad
wszystkie stylowe - wczesny barak.

Arcytektura, arcytektura
urbanizuje się struktura
korki do zlewu, płytki PCVu
dwa kioski RUCH-u,
jedno drzewo.

Wszystko jak żywe w tym papier-mâché
wszystko prawdziwe, wszystko nasze.

Klocuszki, klocuszki
a w środku klocuszków dróżki
od świtu do poduszki tup, tup, tup, tup, tup
Skrzyneczki, skrzyneczki
w skrzyneczkach tych łóżeczka
łóżeczka dla człowieczka,
co nie wyciąga stóp.

Arcytektura, arcytektura
Urbanizuje się kultura
łączą nas osie, nowe centra
parki kawowe, piętra, półpiętra

Arcytektura, arcytektura
dla jasnych wizji stwarza entourage
nie zagęszczono jeszcze metrażu
wszyscy się zmieszczą, więcej kurażu
Spójrz na latarni perłowa kaszę
wzrokiem ogarnij, to wszystko nasze.

Pudełka, pudełka,
W pudełkach ludzka pchełka
któregoś dnia rozełka swój utajony ból
zawyje najgłośniej
pod niebo skowyt rośnie
Ty praprzodku, praidioto, prafrajerze
twego potomka krew nagła zalewa
mogłeś żyć jak przyzwoite zwierzę
czemu palancie złaziłeś z drzewa,
teraz rury po nocach wyją
twój metraż jest ziemią niczyją
czemuś złaził - źle ci było?

Co ja mogę sam - Jonasz Kofta

Co ja mogę sam

Jonasz Kofta

Co ja mogę sam?
Co ja mogę sam?
Byłem tu i tam
Znam już parę bram

Co ja mogę sam?
Czy ja radę dam?
Troje dzieci mam
I po co mi ten kram?

Co my możemy obaj?
Nie słuchać cudzych zdań
Grać swoje role
Brać swoją dolę
I mówić - w to mi graj

W co ci graj?
W to
To znaczy - w to nam graj
Nam graj, tak

Co ja mogę sam?
Wypić mały tran
Co ja mogę sam?
Skonsumować chrzan

Co ja mogę sam?
Pójść odkręcić kran
Popłynie woda
Powstanie oda
Popadnę w dziwny stan

Co ja mogę sam?
Siedzę sobie, gram
Wykształcenie mam
Znam te parę gam

Maestro się odezwał, zna parę gam

Co my możemy sami
Nawet gdy kilku nas?
Wchodzić oknami
Wychodzić drzwiami
Albo powiedzieć pas

Możemy też czasami
Podskoczyć aż do chmur
Zderzyć się z murem
I w całym dziurę
Wywiercić tam i tu

Jonasz Kofta, Jan Pietrzak

Po Mlecznej Drodze - Jonasz Kofta

Po Mlecznej Drodze

Po Mlecznej Drodze
Samotny chodzę
Wokoło gwiazdy
Lśnią jak brylanty

Śpiewać nie mogę
Już chyba bredzę
Bo ty odeszłaś
Odeszłaś z tamtym

Brodzę wśród gwiazd
Ostatni raz
Uśmiech mi zgasł
Kończy się czas

A kiedy znów
Stanie się nów
Nadejdzie dzień
I spotkam cię...

Jonasz Kofta

De domo homo - Jonasz Kofta

Jonasz Kofta
De domo homo

Jestem człowiek, de domo homo
Jaki ja właściwie jestem, nie wiadomo
Naprzód mały, potem duży
Potem siwy albo łysy
Bo przyroda także swoje
Ma kaprysy

Jeden problem mamy z głowy
I ad acta go odłóżmy
Wniosek z tego prawidłowy:
Jestem różny

Jestem człowiek, de domo homo
Co najbardziej sobie cenię, nie wiadomo
Urodzenie, powodzenie
Czy też czyjeś zawodzenie
Czy najbardziej sobie cenię
Przyrodzenie

Może ranię czyjąś duszę
Po co jasny obraz mazać
Jestem przecież i jako taki
Przecież muszę się rozmnażać

Jestem człowiek, de domo homo
Czego mi do szczęścia trzeba, nie wiadomo
Chwileczkę, wiadomo, wiadomo, wiadomo

Jestem człowiek, de domo homo
Powiem państwu, o czym marzę po kryjomu
Nie opuszcza mnie marzenie
Płynie czas, mijają lata:
Chciałbym powyrywać nóżki
Wszystkim muszkom świata

Obraz sprawy nieco krzywy
Ale po co bić na alarm
Bardzo chciałbym być szczęśliwy
I się staram

Obrazy: Dominik Jasiński

Lelum Polelum - Jonasz Kofta

Stefan Friedmann
Lelum Polelum

Jonasz Kofta

Ścieżką bieży chwacki smerda
A wilk w chaszczach chwostem merda
Wilk na smerdę czuje smak
A ten smerda śpiewa tak

Lelum Polelum
Raz, dwa, trzy, cztery
Wij się, wiju, wij
Myj się, myju, myj
Grzdyl się, grzdylu, grzdyl
Tryl się, trylu, tryl
Hej, Łado, Łado
Kupało, czekolado

Głód zwierzowi skręca trzewie
Ale smerda o tym nie wie
Bieży ścieżką śmiało wszak
No i przy tym śpiewa tak

Lelum Polelum
Raz, dwa, trzy, cztery
Chwiej się, chwieju, chwiej
Lej się, leju, lej
Snuj się, snuju, snuj
Truj się, truju, truj
Hej, Łado, Łado
Kupało, czekolado

Chaszczów gąszcz odbija echo
Rąbie wilka niby dechą
Zwierz przewraca się na wznak
A ten smerda śpiewa tak

Lelum Polelum
Raz, dwa, trzy, cztery
Trzmiel się, trzmielu, trzmiel
Chmiel się, chmielu, chmiel
Pij se, piju, pij
Wyj se, wyju, wyj
Hej, Łado, Łado
Kupało, czekolado

Fot. Stefan Friedmann

Olśnienie - Jonasz Kofta

Misha Lenn

Halina Kunicka
Olśnienie

Jonasz Kofta

Olśnienia płomieniem i walcem
Największa zaczęła się gra
Karnawał królował na salce
Jak morze otaczał nas walc

Błękitu zenitem i walcem
Jedyna objęła nas noc
W tym rytmie burzliwym jak serce
W tym rytmie szalonym jak los

Melodia przycicha przejrzysta
Oddechów przycicha wiatr
A twoje ramiona to przystań
Do której płynęłam od lat

Olśnienia płomieniem i walcem
Jedyni wybrani wśród par
Jesteśmy złączeni na zawsze
Jak długo trwa miłość i walc

Błękitu zenitem i walcem
Jak szalem owinął nas mrok
I wiem, że się spełni, co zechcę
I wiem, że spotkało mnie to

Co czasem się zdarza wybranym
A dzisiaj nią jestem ja
Że ciebie znalazłam, kochany
To noc mi pomogła i walc

Olśnienia płomieniem i walcem
Już ciebie na zawsze mam
I czuję, jak bije ci serce
I nigdy nie będziesz już sam

Jak być kobietą - Jonasz Kofta

Ewa Ziętek - Jak być kobietą

Jonasz Kofta

Szukam mężczyzny, spotkałam kogoś.
Sama subtelność od stóp do palcy,
Ale tam w środku było ubogo.
Nawet na tydzień nie starczy.
Nie chciałam odejść,
Chciałam walczyć.
Niestety harcerz i narcyz

Twardy zawodnik był ten drugi,
twarz pokerzysty zdecydowanie
O seksualne swe zasługi dbał,
kiedy czas miał na nie.
Myślałam dobrze wybrałam.
Niestety na szczeblu działacz.

Jak być kobietą, jak się ocalić 
W świecie, gdzie niknie różnica płci.
Pytam co wieczór, znów przyszło rano.
Noc ze mnie drwi.
Jak być kobietą zawsze ta samą, 
Wierną, niewierną, czułą, zdradliwą.
Tysiące ról mi przypisano, 
Zabrano tylko miejsce na miłość.

Jak być kobietą, jak być kochaną, 
Kopciuszkiem w jednym pantofelku.
Emancypację w zamian mi dano, 
Jestem świadomą obywatelką!
Jak być kobietą, jak być kochaną, kochanką, żoną
I jeszcze tym, tym co jest tajemnicą samą.
Do czego trudno znaleźć rym.

Nie wiem, nie wiem, tylko tęsknota nie chce usnąć.
Wystarczy by wśród kwietnych alej
Kwiat jaśminowy twarz mi musnął.
Szukam, znajduję, znalazłam, mam.
Niestety cham.

Ostatni to był wspaniały okaz,
Inteligencja, wdzięk, uroda.
I pokochałam, łatwo pokochać.
Do dzisiaj myślę, szkoda.
Dlaczego z tego nic nie wynika,

Jak być kobietą, jak być kochaną.
Z różą we włosach biec do Romea.
Wokoło w beton obmurowano.
Rozpacz i nieład.
Jak być tym, po co przyszłam na świat.
Jak być , pozostać tym kim się jest.
Kto mi to zabrał, kto mi to skradł.
Pytam się u kres.
Jak dawać miłość i jak ją brać.
Wystarczy zajrzeć do podręcznika.
A ja się pytam? !
Dlaczego z tego nic nie wynika!)

Epitafium dla frajera - Jonasz Kofta

Jonasz Kofta, Janusz Gajos
Epitafium dla frajera

Żył raz Frajer
Wierzył w bajer
Potem umarł

Nad grobem cztery
Inne Frajery
Wbite w gajery
Wytarte, starte
W cholernym słońcu
Stali bez końca
Jakby po piwo
Albo ćwiarę

Aż wreszcie jeden
Niemłody Frajer
Łzę łyknął gorzką
Jak zajzajer
I w taki gorąc
O suchym gardle
Na siebie biorąc
Żałobne parle
Powiedział:

Przyjacielu
Trochę serca nam ubyło
Ile naprawdę
Jeszcze nie wiemy
Pamięć o tobie
Poniesiemy
Zrobimy z nią
Ile umiemy
Ci co z urzędu
Wieńce kładli
Musieli odejść
Do swych spraw
Nas tak jak ciebie
Czas nie nagli
Frajerzy zawsze
Mają czas
Bracie spod jednej anatemy
Żegnamy cię i dziękujemy

Że ci się chciało
Być zakałą
Gdy wystarczało
Głośno klaskać
Że ci się chciało
Widzieć całość
Gdy wystarczała
Biała laska

Że ci się chciało
Być tylko sobą
Zwyczajnie dobro od zła
Odróżniać
Kiedy nikogo
Nie było obok
Tylko służalcza
Szepcząca próżnia

Że ci się chciało
Myśleć tak mało
O swoich własnych
Nielekkich losach
Że ci godności
Wystarczało
By nie dorzucać
Drewna do stosów
Że ci się chciało...

Że ci się chciało
Ciężki Frajerze
Przeżyć po ludzku
Swe ludzkie życie
Choć w zmartwychwstanie
Nikt z nas nie wierzył
Ni w wieczną rzeczy pamięć
W granicie
Bracia spod jednej anatemy
Żegnamy cię
I dziękujemy

Cztery frajery
Wbite w gajery
Jeszcze postały
Chwilkę na słońcu
Ptaszki ćwierkali
A oni stali
Po dobrej chwili
Poleźli w końcu
I zapomnieli dać po czerwońcu

Ja bym takiego klienta
W życiu nie wpuścił na cmentarz

Blues minus - Jonasz Kofta

Jonasz Kofta - Blues minus

Wyszedłem ze wszystkim na swoje
Minus pożyczka, plus premia
Teraz przy piwku sobie stoję
U góry niebo, na spodzie ziemia
Nie jest mnie dobrze, nie jest mnie źle
Cholera wie, czego ja chcę
Chłopaki biorą mnie za szajbusa
Kiedy im śpiewam tego bluesa

Blues minus, średnio jest
Wiąże człowiek koniec z końcem
Blues minus, smutno mnie
Że nie jestem przepięknym łabądziem
Popłynąłbym sobie gdzieś
Po eleganckim stawie
Blues minus, smutno mnie
Chyba jeszcze jedno piwko zaprawię
Potem może jeszcze z jedno
Żeby mnie nie było tak średnio
Bez dania racji coś mnie padło na mózg
Blues minus, minus blues

Wyszedłem ze wszystkim na swoje
Minus składki, plus nadgodziny
Regularnie robię co moje
Kawalerem jestem, bez rodziny
Normalka, fajrant, zwijam swój kram
Pchać się nie lubię, wychodzę sam
I kiedy czekam na autobusa
Śpiewam do siebie tego bluesa

Blues minus, średnio jest
Wiąże człowiek koniec z końcem
Blues minus, smutno mnie
Że nie jestem przepięknym łabądziem
Co ma pióra bieluśkie jak śnieg
I elastyczną szyję
Blues minus, smutno mnie
Z taką szyją to ja bym wiedział, że ja żyję
Łabądzicę bym znalazł odpowiednią
Z nią na pewno nie byłoby mnie tak średnio
Bez dania racji coś mnie padło na mózg
Blues minus, minus blues

To przychodzi na każdego człowieka
Szarpie się jak taki niewychowany ordynus
Kiedy tak nagle widzi, jak mu to życie
Tak bez sensu z dnia na dzień ucieka i jak
Nie, ja wcale nie narzekam
Blues minus, minus blues, tak jest!

TUTAJ w wykonaniu
Ewy Błaszczyk i Wojciecha Walasika

Song sprzątaczki - Jonasz Kofta

Stanisława Celińska
Song sprzątaczki

Jonasz Kofta

Jak one te ludzie brudzo
To opadajo rence
Jak pracujo brudzo
Jak nocujo brudzo
Jak się nudzo brudzo najwiencej

Jak one te ludzie wstydu nie majo
Że też na mnie oglondać to padło
Po hotelach się gzo, pornografie uprawiajo
Ja wiem wszystko,
do mnie idzie każde jedne przescieradło

Jak one te ludzie, kiedy robio ze sobo koniec
Te ludzie różne nie pomyślo nawet
Tylko żyły sobie ciach! i zadowolone
A to potem wszystko musi być na mokro szorowane
(Na sucho nie pójdzie)

Ja wszystko robie i tera powiem
Że wszystko złe, co na świecie jest
To jest dlatego, że ludzie
Nie sprzontajo po sobie

Jak one te ludzie chco mieć wygodnie
Najbardziej konsumpcyjna jest młodzież
Do tego nawet doszło, że się relaksujo w spodnie
Ja wiem wszystko, do mnie idzie każda jedna odzież

Jak one te ludzie, co chco zrobić lepiej
Nie pomyślo nawet, ile przy tym się nabrudzi
Tylko w ksionżkach czytajo, bide taki klepie
Ja tam wogle nie rozumiem takich ludzi

Ja jestem człowiek i tera powiem
Że wszystko złe, co na świecie jest
To jest dlatego, że ludzie
Nie sprzontajo po sobie

Ja też jestem człowiek i tera powiem
A róbżesz rewolucje jeden z drugim, rób
Tylko potem
Posprzontaj po sobie

Sztuczny miód - Agnieszka Osiecka

Katarzyna Groniec, Barbara Krafftówna - Sztuczny miód

Agnieszka Osiecka

Możesz pić z byle kim,

byle gdzie!
W byle Krym, w byle Rzym -
proszę cię!
Mam co palić, nie muszę wciąż jeść,
nie potrzeba mi... Zresztą ...Pal sześć!

Możesz nie dać mi grosza na dom,
tylko proszę cię,
proszę -
zmień ton!
Możesz bredzić... Pleść bzdury... Androny...
Tylko błagam cię: nie mów, nie mów, tylko nie mów
- do mnie jak do żony!

Bo to wszystko nie tak,
nie tak,
nie tak,
no, a jeśli,
jeżeli
nie tak, nie tak,
no to po co nam było w to gnać,
tamto rwać,
iść pod prąd, pod wiatr,
gniazdo wić
niby ptak,
no - jeżeli ma być
nie tak?

Miłość Eskimosa - Ryszard Marek Groński

Józef Nowak
Miłość Eskimosa

Ryszard Marek Groński

Kiedy Eskimos się zakocha, psy zaprzęga
Dzwoneczki dzwonią "dzyń, dzyń,dzyń" i sanie mkną
Dokoła piętrzy się lodowych gór potęga
Dziewczę się lęka, on kusi ją

Kiedy w swym igloo nos na twoim nosku złożę
Płomienna miłość buchnie wśród śniegowych ścian
Tak blisko legnie śpiwór mój przy twym śpiworze
O każdej porze mieć będziesz tran

A noc polarna duszna jest i parna
A noc polarna to noc czułych drgnień
Gdy puszczą pędy uczuć naszych ziarna
Pół roku minie, nim wzejdzie dzień

Jeśli odtrącisz miłość mą i uczuć głębię
Zezuję prawy wpierw, a potem lewy but
I wiesz co zrobię? Na złość tobie się przeziębię
Sopelkiem zwisnę u twych wrót

A gdy polarnej zorzy zalśni krok najjaśniej
W ramiona porwę cię spowitą szczelnie w koc
Mój wierny pingwin od lodówki drzwi zatrzaśnie
Żar krwi nie zgaśnie przez całą noc

A noc polarna...

O nie płacz miła słysząc dzwonki u mych sań
Dziś są romanse od polarnych nocy krótsze
Kiedy odjadę nie myśl o mnie "zimny drań"
Ale pomachaj mi chusteczką swą na futrze

A noc polarna...