Na moście Poniatowskiego


Jerzy Połomski
Na moście Poniatowskiego

Konstanty Ildefons Gałczyński
Pieśni – fragment

Na moście Poniatowskiego
wiatr śnieg ukośnie rozkłada.
Na moście Poniatowskiego
śniegiem kurzy balustrada.

Ile razem dróg przebytych?
Ile ścieżek przedeptanych?
Ile deszczów, ile śniegów
wiszących nad latarniami?

Ile listów, ile rozstań,
ciężkich godzin w miastach wielu?
I znów upór, żeby powstać
i znów iść i dojść do celu.

Latarnia w oczy nas razi,
ośnieżona do połowy.
Niewielu ludzi zgromadził
przystanek autobusowy:

Minął dzień. Wciąż prędzej, prędzej
Szybuje czas bez wytchnienia
A ja chciałbym twoje ręce
Ocalić od zapomnienia

Twe oczy jak piękne świece,
a w sercu źródło promienia.
Więc ja chciałbym twoje serce
ocalić od zapomnienia.

Tylko nas dwoje. Stoimy
przy tym przystanku nad rzeką
dwoje ludzi w głębi zimy
jak w głębi lasu białego.

Dwoje ludzi w głębi zimy
Na moście Poniatowskiego
Dwoje ludzi w głębi zimy
Na moście Poniatowskiego

Nie do wiary - Jacek Korczakowski


Jerzy Połomski
Nie do wiary

Jacek Korczakowski

Nie do wiary, jakżeś piękna dziś
Wpadłem w zachwyt i nie mogę wyjść
Ja w osłupieniu trwam w twoim cieniu
A we mnie wciąż ta jedna myśl

Jak się umiesz zmieniać z każdym dniem
Jak o tobie wciąż niewiele wiem
Niepowtarzalna, choć tak realna
Czasem wydajesz mi się snem

Pięknym snem, co przetrwał poza świt
Zbudzić mnie nie umie z niego nikt
Słyszy się dość uszczypliwych słów
A ja śnię i już i gadać zdrów

Śnię o tobie, kocham - co tu kryć
Wszystko zrobię, byle z tobą być
O suchym chlebie, lecz blisko ciebie
Nie umiałbym bez ciebie żyć...

Jak się umiesz zmieniać...

Ja na wiatr nie rzucam próżnych słów
Późnych lat chcę dożyć z tobą tu
Byleś mi spokojny dała kąt
Spocznę w nim i nie odjadę stąd

Nie do wiary, jaki w tobie hart
Jak młodniejesz nam z upływem lat
Za twoją sprawą i ja, Warszawo
Pogodniej patrzę na ten świat...

Warszawa fason trzyma - Jerzy Miller


Jerzy Połomski
Warszawa fason trzyma

Jerzy Miller

Warszawa fason trzyma
Warszawa - to się wie
Czy lato jest, czy zima
Nic, tylko stroi się

Tu stadion, tam wieżowiec
Nowa kawiarnia, bar
A człowiek - jak to człowiek
Raz nie ma, a raz ma

Na fason i na gest
Na bukiet i na szkło
Bo w tym jest cała rzecz
By ku lepszemu szło

Warszawa fason trzyma
Warszawa - to się wie
Jesteśmy jak rodzina
Na dobre i na złe

Warszawa ma się dobrze
I nam też nie jest źle
Każdemu wedle potrzeb
No, czasem trochę mniej

Lecz ma się tę nadzieję
Że już za jakiś czas
Napełnią się portfele
I nas też będzie stać...

Na fason i na gest
Na flakon i na bez
I na to, co ma być
I na to, co już jest

Warszawa fason trzyma
Warszawa - to się wie
Jesteśmy jak rodzina
Na dobre i na złe

Tu stadion, tam wieżowiec
Nowa kawiarnia, bar
A człowiek - jak to człowiek
Raz nie ma, a raz ma...

Fot. Jerzy Piasecki

Dla nas Warszawa - Jacek Korczakowski


Jerzy Połomski
Dla nas Warszawa

Jacek Korczakowski

Z dymu, co niebo nasze przeżarł
Gdy strawił klisze starych zdjęć
Co nam zostały po żołnierzach
Zbyt młodych na żołnierską śmierć
Z ognia, co szalał po ulicach
Kiedy dopełnił się czas
Jest tego miasta tajemnica
W murach, kamieniach i w nas

Dla nas Warszawa
To najważniejsza w świecie rzecz
Największa sprawa
Ze wszystkich, jakie można mieć
Dla nas Warszawa
Choć obcym trudno pojąć to
Nie tylko gród, nie tylko dom

Bo nas Warszawy
Uczono od najmłodszych lat
I nas nie bawi
Bogaty i daleki świat
Bo kto z Warszawy
Ten ją ze sobą będzie nieść jak pieśń...

Z wiary, co ruin się nie zlękła
Z woli, co w gruzy mieszkać szła
Z pracy, co się paliła w rękach
Z troski o każdy dawny kształt
Z myśli, by wyżej, śmielej, prędzej
Z kwiatów składanych na bruk
Z marzeń i wspomnień jest jej serce
Na to byś kochać ją mógł...

Cztery prośby - Tadeusz Misiak


Jerzy Połomski - Cztery prośby

Tadeusz Misiak

Poezjo ukryta w prozie naszego życia
Od czasu do czasu na chwilę wyjdź z ukrycia
Zakwitnij w doniczce egzotycznym kwiatem
Kropelką miodu osłódź nam herbatę
Okruszkiem drobnym bądź w codziennej chleba pajdzie
Ten nawet, kto nie szuka, niech cię i tak odnajdzie
Niech cię, poezjo, odnajdzie

Muzyko ukryta w zgiełku naszego życia
Od czasu do czasu na chwilę wyjdź z ukrycia
Załkaj nam w duszy melodią zapomnianą
Pozwól się wzruszyć, gdy radio gra za ścianą
Ożywczym tchnieniem bądź w głuchej, martwej ciszy
Ten nawet, kto nie słucha, niech cię i tak usłyszy
Niech cię, muzyko, usłyszy

Wiaro ukryta w zwątpieniu naszego życia
Od czasu do czasu na chwilę wyjdź z ukrycia
Błyskiem pociechy rozświetl otchłań smutku
Wybacz nam grzechy i uchroń od ich skutków
Prowadź do celu, lecz pozwól trochę błądzić
Ten, kto cię głosić nie śmie, niech cię i tak posiądzie
Niechaj cię, wiaro, posiądzie

Prawdo ukryta w kłamstwie naszego życia
Od czasu do czasu na chwilę wyjdź z ukrycia
Choćby przed sobą daj przyznać się do winy
Połącz na nowo efekty i przyczyny
Broń się skutecznie przed fałszem i oszustwem
I pozwól nam spojrzeć ci w oczy przed lustrem
Spojrzeć ci w oczy przed lustrem

Poezjo ukryta w prozie
Muzyko ukryta w zgiełku
Wiaro ukryta w zwątpieniu
Prawdo ukryta w kłamstwie
Odwago ukryta w trwodze naszego życia

Obrazy: Angela Betta Casale

Wkrótce świt - Zofia Kierszys


Jerzy Połomski
Wkrótce świt

Zofia Kierszys

Tak, za dużo było smutków
Które noc, noc bez snu wiodła w mrok
Tak, za dużo było mroków
Które osaczyły, zatrzymały wzrok
Lecz wciąż płynie czas, nieznużony czas

Wkrótce świt, nowy świt
W ciszy dotknie
Chłodnych szyb, czarnych szyb
W moim oknie
Szara stanie się czerń
A potem rozsrebrzy się
I pierzchnie noc, i mrok, i cień

Spojrzę wprost w nowy świt
Jaśniejący
Tam, gdzie mrok nocy znikł
Wstanie słońce
W blasku szyb, złotych szyb
Ulecą ostatnie mgły
I będzie dzień, a dzień to ty

Tak, bo przecież przyjdziesz do mnie
Dasz mi dzień, nowy dzień, pełen barw
Tak, bo przecież zmienisz w pewność
To, co było dotąd smutnym domkiem z kart
Już się kończy noc, ciemna, długa noc...

To niemożliwe - Nina Pilichowska


Mina – Non sei felice
Jerzy Połomski - To niemożliwe

Nina Pilichowska

Poczekaj jeszcze chwilę
Jedno pytanie, nic więcej
Powiedz mi szczerze, proszę cię
Czy ty bardziej go kochasz
Bardziej niż mnie kochałaś

To niemożliwe
By ktoś inny ci szczęście dał
To niemożliwe
Ja przecież cię dobrze znam
Mnie nie okłamiesz
Choć milczysz i uśmiechasz się
Oczy twe mówią
Że ci beze mnie źle

To niemożliwe
Żebyś była szczęśliwsza z nim
To niemożliwe
Ja wiem, choć nie mówisz nic
Nim stąd odejdziesz
Pamiętaj, że będę wciąż czekał cię
Gdy zechcesz wrócić
Tu do mnie w któryś dzień

Odeszłaś wtedy tak nagle
Nie mówiąc nawet dlaczego
Twój krótki list wyjaśnił mi
Że już nie wrócisz do mnie
Jak mogłaś tak uczynić

To niemożliwe...

A teraz idź już, proszę
Nie znajdziesz na mej twarzy łez
To nie łzy - to deszcz

Czas nas zmienia - Jacek Cygan

Fulvio De Marinis
Jerzy Połomski
Czas nas zmienia


Jacek Cygan

W letnią noc na Mariensztacie
Pierwszy raz ujrzałem ją
Była jak na plakacie filmu
Co tytuł wziął stąd
Kwitły bzy na Saskiej Kępie
Przeszło gdzieś niemało lat
Włosy jej lśniły pięknie
Pomyślałem więc tak

Czas nas zmienia bez wątpienia,
A marzenia są lekarstwem na czas

Wczoraj znów pod Szopenem
Zobaczyłem w słońcu ją
Wierzcie mi, że milczenie
Złotem niesłusznie zwą

Czas nas zmienia bez wątpienia
A marzenia są lekarstwem na czas
Czas nas zmienia bez wątpienia
Na wspomnienia zawsze będziesz mieć czas

Każdy ma takie słowa, które komuś chciał dać
Ale w sobie je schował, no a teraz żal

Magdalena, bez wątpienia,
We wspomnieniach zawsze będzie już trwać

Czas nas zmienia bez wątpienia,
Na wspomnienia jeszcze będziesz mieć czas...

Co ma być odnajdzie cię - Jacek Cygan


Jerzy Połomski
Co ma być odnajdzie cię

Jacek Cygan

Co ma być, nadciągnie
Choćbyś tamę wzniósł
Jak wielki ptak opadnie w dół
Nim myśl się zdąży wzbić
I twarze znów zapełnią dom
Gdy w progu będziesz stać
Nadziei twarz i marzeń twarz
Z odcieniem sierpniowych gwiazd
I twarze miejsc, gdzie lubisz bywać
Wisły brzeg i Mona Lisa
Gorzkich słów i pragnień blada twarz

Co ma być, odnajdzie cię
W cieniu zwykłych spraw
Spotka cię w zaułku dnia
I głos twój pozna tam
I twarze kobiet, twarze miast
Pożegna skryta twarz
Otoczą cię zwyczajnie, gdy
Pomyślisz, że wracać czas
I twarze miejsc...

Co ma być, dogoni cię
W biegu dotknie stóp
Choćbyś szedł po chmurach lub
Ten sam wciąż deptał bruk
I nagle gdzieś w kolejnym z miast
Gdy życie zbudzi cię
Zobaczysz twarz sprzed wielu lat
I w myślach uśmiechniesz się
I twarze miejsc, gdzie lubisz bywać
Wisły brzeg i Mona Lisa
Przejrzą się w ognikach oczu twych...

Prywatne życie - Andrzej Jarecki


Jerzy Połomski
Prywatne życie

Andrzej Jarecki

Gdzieś tam jest świat, cokolwiek dalej
Bariera, ściana, mur, kurtyna
I choć was nie potępiam wcale
Nie ganię, choć rozumiem, ale
Nic się dwa razy nie zaczyna
Toteż nie szarpię modnej bródki
Gdzieś wre zabawa, huczą bale
Ja siedzę nad kieliszkiem wódki

Prywatne życie, życie prywatne
Tu się nie zgubię, tu się nie natnę
Stół, tapczan, szafa, fotele dwa
Nie grozi gafa, pogoda zła
Nieważny przerób i zadań stan
Chcesz - rób, chcesz - nie rób, wykonasz plan
Okrywam się kocykiem w kratkę
Soplicy łyk w kieliszku mam
Cóż jeszcze trzeba mi? Herbatkę
Też zrobię sobie sam

Lecz zdarza się, że w sen zapadnę
I wtedy śnię obrazy ładne
Wesołych ludzi tłum, dziewczyna
A że to nie ty - twoja wina
I kocham świat, i lubię ludzi
Byle się tylko nie obudzić
A gdy się ocknę, mam swe własne
Choć nie na miarę, chociaż ciasne

Bogate życie, życie bogate
Na święta w góry, jeziora latem
Światło, centralne, woda i gaz
Emerytura? Jeszcze nie czas
Radio stereo, kolor TV
To ci dopiero - każdy by chciał
Okryję się kocykiem w kratkę
Soplicy łyk w kieliszku mam
Cóż jeszcze trzeba mi? Herbatkę
Też zrobię sobie sam

Gdy przyszłość się wynurzy z cienia
Czy znajdę odpowiednie słowa
Jakie życzenia i marzenia
Dyktuje serce, jakie głowa
Sobie? Wszystkiego najlepszego
Niech mi się darzy - spojrzę w lustro
Lecz jakieś cienie tam się lęgną
Pytają: "Mów, co będzie jutro?"

Prawdziwe życie, życie prawdziwe
Byle normalne, byle godziwe
Czyste powietrze, zielony las
Niebo się przetrze może choć raz
Poda ci rękę życzliwy ktoś
Nie trzeba więcej - wystarczy, dość
"Niech żyje!" i "Hura!" nie krzyczę
Życzenie ciche w duszy mam
I tylko tego sobie życzę
A przy okazji wam

Fot. 2 - Antoni Kopff - Kompozytor

Piosenki radzieckie - Podmoskiewski zmierzch

Muslim Magomajew - Подмосковные вечера
Jerzy Połomski - Podmoskiewski zmierzch

Michaił Matusowskij - Mirosław Łebkowski

Śpi wiśniowy sad
Zasnął nawet wiatr
W okwieconych gałęziach drzew
W dal odpłynął dzień
Już rozścielił cień
Ciepły zmierzch,
Podmoskiewski zmierzch

Ukołysał nas
Rzeki cichy szmer
Księżyc srebrzy ją łuską fal
To rozbrzmiewa pieśń
To przycichnie gdzieś
Z dali leci, ulata w dal

Czemu patrzysz w bok
Czemu kryjesz wzrok
Czemu smutno tak wzdychasz wciąż
Próżno milczysz dziś
Próżno chciałabyś
W sercu skryć tajemnicę swą

Oto wiśni kwiat
Do stóp naszych spadł
Na pamiątkę go z sobą weź
Gdy odjedziesz w świat
Wspomnij cichy sad
I ten zmierzch podmoskiewski zmierzch

Fotografie: Life is photo 

Piosenki radzieckie - Schastlivaya kolybelnaya


Lidia Klement, Jerzy Połomski
Счастливая колыбельная


Wiktor Orłow


Ночью звезды стоят над крышей
всем счастливым они видны
спит любимый и тихо дышит
верно видит хорошие сны

Пускай тебе звезды светят
и ветер ночной поет
как это просто встретить
счастье свое
где двое не нужен третий
оставте двоих вдвоем
дайте счастливым встретить
счастье свое

Пусть сегодня любой прохожий
добрый дом свой найдет вдали
если люди на нас похожи
значит счастливы люди Земли...

Piosenki radzieckie - Nocne słońca

Jennifer Diehl

Jean Tatlian - Уличные фонари
Jerzy Połomski - Nocne słońca

Wiktor Maksymkin

Dzień z wolna zgasł i zapada już mrok
A wokół nas latarnie lśnią
Palą się po to, by nocą nie błądził nikt
Światła wędrówki cel wskażą ci...

Tysiącem gwiazd rzeki mieni się nurt
I ciszy nic nie mąci tu
Okna ogarnął cień, nocnym snem miasto śpi
Latarnie świecą w noc aż po świt...

Tak bliskie mi ciepłe światło tych lamp
Tak bliskie mi jak uśmiech dnia
Niech ludziom cały czas w drodze świeci ich blask
Niech nocne słońca lśnią pośród miast...