Na tej pożółkłej fotografii - Marek Biszczanik


Irena Santor
Na tej pożółkłej fotografii

Marek Biszczanik

Na tej pożółkłej fotografii
Ona i on wciąż uśmiechnięci
Ufni, spokojni niczym święci
Jakby doznali odkupienia
Bo są z marzenia

Wtłoczeni w czarno-biały świat
Jak ziarno w ośnieżonej ziemi
Nie dbają o płynący czas
Nie liczą dni, nie znaczą dat
Bo są z nadziei

A my z przypływów i odpływów
Z nieprzejednania i pojednań
Z łez rozproszonych salwą śmiechu
Z wiecznych powrotów i pożegnań

A my z grudniowej, białej ciszy
I sprzed wieczornych, letnich burzy
Z lęku, że znowu się rozjątrzy
Z lęku, że już się nie powtórzy

Na tej pożółkłej fotografii
Ona i on wciąż wpół objęci
Wiecznie gotowi do spełnienia
Jakby doznali odkupienia
Bo są z pragnienia

A my z przypływów i odpływów
Z nieprzejednania i pojednań
Z łez rozproszonych salwą śmiechu
Z wiecznych powrotów i pożegnań

A my z przekleństwa i z modlitwy
Z gwałtownych skreśleń, z kaligrafii
Z słów, których nie da się wymazać
I z tej pożółkłej fotografii

Na tej pożółkłej fotografii
Ona i on wciąż uśmiechnięci
Ufni, spokojni niczym święci
Jakby doznali odkupienia
Bo są z marzenia

Póki słońce ma blask - Marek Robaczewski


Irena Santor
Póki słońce ma blask


Marek Robaczewski

Każdy dzień to zadanie
Które nam ślepy los wyznacza
Bywa, że kiedy śmiech masz w planie
Musisz znów rozpaczać

Każdy dzień to zagadka
Lepiej wcześniej jej nie zgadywać
Póki słońce ma blask
Świat się zmieni nie raz
Na wszystko jest czas

A może to gra
I ktoś inny, nie my, jej reguły zna
Może to jest żart
Nawet ty, nawet ja - zwyczajny fart

Każdy dzień to pytanie
Lepiej wcześniej go nie zadawać
Póki słońce ma blask
Świat się zmieni nie raz
Na wszystko jest czas

Nasze dni rozrzucone
Los do stóp rzuca nam jak kości
Czasem, gdy zdają się stracone
Poznasz smak radości

Nie ma dnia bez nadziei
To miłości rodzona siostra
Kto zakochał się w niej
W porze dobrej lub złej
Nie rzuci już jej

Choć może to gra
I ktoś inny, nie my, jej reguły zna
Nawet gdy to żart
A ten świat wokół nas to domek z kart...

Wiara, nadzieja i miłość - Jacek Cygan

Irena Santor
Wiara, nadzieja i miłość


Jacek Cygan

Coraz częściej zamiast będzie, mówisz było
Co tu gadać, w końcu trochę się przeżyło
Co nas trzyma wciąż przy życiu z taką siłą
Miłość, kochani, miłość

Więcej zmartwień i fortuna mniej się stara
Wypłowiała słynna Wojtka marynara
Co nam wątpić mimo wszystko nie pozwala
Wiara, kochani, wiara

Teraz czuję, że na pewno byście chcieli
Żeby była trzecia zwrotka o nadziei
Lecz nadzieja wyszła z domu, nie wróciła
Była, kochani, była

Wiara, nadzieja i miłość
Sąsiadki i przyjaciółki
Jakbyśmy bez nich dziś żyli
Na fale rzucone łódki
Dlatego chucham i dmucham
Na dąsy ich i humory
Wiara, nadzieja i miłość
Moje życiowe podpory

Ale w życiu, jak to w życiu bywa przecież
Że nadzieja się zagubi w trudnym świecie
No a wiara, nie do wiary, straci wiarę
Gdy zarazi się zwątpieniem lub katarem
Dbajmy o nie, wybaczajmy im słabości
Beznadzieję lub chwilowy brak miłości
A gdy grypa im normalny rytm zaburzy
To kurujmy je nalewką z dzikiej róży

Wiara, nadzieja i miłość…

Wiara, nadzieja i miłość
Balsam na dusze bolące
Odkrywamy nienazwane
A to wszystko już spisane
W pewnej książce

Obraz: Mstislav Pavlov

Zielnik - Jacek Cygan

Catrin Welz-Stein

Irena Santor -  Zielnik

Jacek Cygan

Mój zielnik dni
Każdy kwiat, każdy liść dobrze znam
I twarze tych
Których wciąż kradnie mi złodziej czas
Znów uczę się ciszy od traw
Znam już gorycz piołunu
Spokój mchów, głogu smak

Od ziół się uczę trwać
Od chmur się uczę zmieniać
Wiatr, to wiatr, zginam się w pas
I prostuję się nad ziemią
Od ziół się uczę trwać
Od burzy jak wypogodnieć
By pokonać czas zbioru gorzkich słów
I znów kochać świat

Mój zielnik dni
Każdy kłos mówi mi jak mam żyć
Dziś rano wiatr przyniósł mi zloty dar
Suchy liść
Znów uczę się milczeć od mchów
Znam już słodycz konwalii w letni dzień
Łąki cud...

Przeglądam się w lustrze - Jacek Cygan


Irena Santor
Przeglądam się w lustrze


Jacek Cygan

Przeglądam się w lustrze, nie istnieje czas
Przeglądam się w lustrze, mam dwadzieścia lat
A lustro odkłada w swoich szufladach
Mój uśmiech jak słońce i oczy płonące
I warkocze złote - na potem, na potem

To, co dane jest na chwilę
Musi przecież być na zawsze
Płatki szczęścia jak motyle
Nasza młodość i „Mazowsze”
To, co dane jest na chwilę
Jest na zawsze, musi trwać
Przez czas, przez czas, przez czas

Przeglądam się w lustrze, już istnieje czas
Przeglądam się w lustrze, mam czterdzieści lat
A lustro odkłada w swoich szufladach
Mój uśmiech ciut gorzki, mą sukienkę w groszki
Szczęście pod powieką, jestem w kwiecie wieku

To, co dane jest na chwilę
Jeszcze zdaje się na zawsze
Płatki szczęścia jak motyle
Nasza młodość i „Mazowsze”
To, co dane jest na chwilę
Jest na zawsze, musi trwać
Przez czas, przez czas

Przeglądam się w lustrze, jak się skurczył czas
Przeglądam się w lustrze, mam tak wiele lat
A lustro złe, wilcze, tak nie chce przemilczeć
Tych kresek na czole i oczu zmęczonych
I srebra na skroniach
A lata, tak gonią

To, co miało być na zawsze
Mija jak zapałki błysk
I co, i nic

Przeglądam się w lustrze, cicho mówię doń
W twych wielkich szufladach moje skarby śpią
Mój uśmiech jak słońce i oczy płonące
I warkocze złote, miały być na potem
Oddaj mi je, błagam - nie odpowiadaj

Turnus pod Platonem - Michał Rusinek


Irena Santor
Turnus pod Platonem


Michał Rusinek

Pan w sanatorium od początku
I od początku w tamtym kątku
Pan z nieobecną siedzi miną
I sączy swoje cappuccino
Lub arystokratycznie wielce
Dziubie coś nożem i widelcem
I czyta całe stosy książek
W koszuli w niegdyś modny prążek

I przez to w niepokojach tonę
Bo to jest turnus pod Platonem
Ja bym wolała pod platanem
I bez Platona - tylko z panem
Mnie nudzą idealistyczne
Uczucia czysto platoniczne
I przez to w niepokojach tonę
Bo to jest turnus pod Platonem

Mógłby pan być z tym swym bon tonem
Baronem lub Juanem Donem
Albo biatlonu eks czempionem
A pan zadaje się z Platonem
Z nim panu wcale nie do twarzy
Z nim pan wygląda dużo starzej
Co gorsza - kto się z nim kojarzy
Może należeć do nudziarzy

I przez to w niepokojach tonę
Bo to jest turnus pod Platonem
Ja bym wolała pod platanem
I bez Platona - tylko z panem
Mnie nudzą idealistyczne
Uczucia czysto platoniczne
I przez to w niepokojach tonę
Bo to jest turnus pod Platonem

Splotłabym z panem pod platanem
Lub gdzieś w altanie przed śniadaniem
Nie bacząc nic na ostrza plotek
Splot pocałunków i pieszczotek
Obok by szumiał strumień wartki
I strasznie zmięlibyśmy kartki
Zmiąłby się panu cały Platon
No, miły panie, co pan na to

Niech w niepokojach już nie tonę
Że to jest turnus pod Platonem
Ja chcę go spędzić pod platanem
I bez Platona - tylko z panem
Jak w tej piosence - pod platanem
W parku pod tężnią - byle z panem
Niech w niepokojach już nie tonę
Że to jest turnus pod Platonem

Brak słów - Michał Rusinek


Irena Santor - Brak słów

Michał Rusinek

Wciąż chcę powiedzieć ci coś ważnego
Lecz nie wiem jak
Chociaż bynajmniej to nie dlatego
Że słów mi brak

Słowa są wszędzie, wielkie i małe
Lecz nie chcę ich
Bo są zużyte, sprane, spłowiałe
W sam raz na strych

W dodatku wszystkie są pożyczone
Cudze do cna
I te radością opromienione
I te we łzach

Mówić do ciebie tymi słowami
To trochę jakby cię
Cudzymi głaskać rękami
A nie chcę tak

Więc znów poczekam
Gdy już przedrepczesz
Do świata snów
To ci piosenkę wtedy wyszepczę
O braku słów

Obraz: Catrin Welz-Stein

O przepraszaniu - Michał Rusinek


Irena Santor
O przepraszaniu


Michał Rusinek

Za moją nielogiczność
I innych przywar liczność
Przepraszam
Za kilka moich fochów
I skłonność mą do szlochów
Przepraszam
Za sprawki warte grzechu
I za kaskady śmiechu
Przepraszam
Za moją femme-fatalność
I za niepunktualność
Przepraszam

Za pewien smutny piątek
Za litość dla żyjątek
Przepraszam
Za słabość do przesądów
Delonów i Belmondów
Przepraszam
Za wieczną niedojrzałość
Za zbytnią poufałość
Przepraszam
Za życie zbyt zachłannie
I za czytanie w wannie
Przepraszam

Za przypalenie ciasta
Zgubienie planu miasta
Przepraszam
Za to, że płaczę w kinie
Że wciąż się o coś winię
Przepraszam
Za to, że cię kochałam
Tak mocno, jak umiałam
Przepraszam, przepraszam
Za to, że cię kochałam
Tak mocno, jak umiałam
Przepraszam
Lecz mam jedno ale
Niczego nie żałuję - wcale...

Obraz: Andrew Atroshenko

Nie przejmuj się... - Grzegorz Wasowski


Irena Santor
Nie przejmuj się wcale miłością

Grzegorz Wasowski
💛
Z częstotliwością czułości
Kursuje po całym twym ciele
I krzewi się w sercu i mości
Z dnia na dzień w twej duszy wciąż śmielej
I myślisz, jak myślą poeci
Że oczy skrzą ci się perłami
Że różą fryzura się kwieci
I oczy się skrzą, ale łzami
💛
Nie przejmuj się wcale miłością
Zawładnąć się nie daj jej mocom
Jest zwykłą wszak dolegliwością
Co minie tak jak stację pociąg
Miłością się wcale nie przejmuj
Praw nie daj do siebie jej rościć
Jak czapkę ty z głowy ją zdejmuj
I wyrwij ją z gardła jak ości
💛
Przed lgnięciem się znieczulaj
Czuląc się - nie rozczulaj
Nie stulaj uszu ni animuszu
Nic nie retuszuj
Jak chcesz, to hulaj
Z niemijającą intensywnością
Nie przejmuj się wcale miłością
💛
Nie przejmuj się wcale miłością
Wystrzegaj się z nią zażyłości
I nie truj się po niej też złością
To rozpacz ci znacznie uprości
Nie przejmuj się wcale, bo po co
Potraktuj jak rzecz tymczasową
Gdy minie tak jak stację pociąg
Ty tylko bądź stacją końcową

Tylko bądź stacją końcową
Stacją końcową
Końcową bądź

Obrazy: Catrin Welz-Stein

Jeśli - Monika Partyk


Irena Santor - Jeśli

Monika Partyk

💙
Jeśli tam nikt nie czeka
Tam na końcu spraw
Jeśli tu życia rzeka
A tam w oczy piach
Jeśli tu krzyczysz: "Jestem"
A tam echo śpi
Jeśli tam tylko przestrzeń
Tylko taki świt
💙
Jeśli tam nikt nie czeka
Byś mu sprawę zdał
Czyś nad wiatr sercem wzleciał
I czyś cicho trwał
Jeśli tu ziemia twarda
Bez okupu grzech
Jeśli tam w wielkich żarnach
Nie odpowiesz z plew
💙
Będę kochać ciebie
W tym czy w tamtym niebie
Ze słońcem, bez słońca
Kochać cię bez końca
Gdzieś tam, hen za lasem
Czas zgubimy czasem
Gdy skończy się las
Nie odnajdą nas
💙
Jeśli tam ktoś cię czeka
Gdy uderzą w dzwon
Jeśli to, co ucieka
Tam znajduje dom
Jeśli to, co zaczęte
Tam akordem brzmi
Jeśli tam wszyscy święci
Otrą twoje łzy
💙
Jeśli tam ktoś cię czeka
Tam u kresu dnia
Jeśli tam jest pociecha
Na twój mały strach
Jeśli tam, w wiecznej ciszy
Tam gdzie biały mech
Jeśli tam ktoś usłyszy
Płacz twój i twój śmiech
💙
Będę kochać ciebie
W tym czy w tamtym niebie
Ze słońcem, bez słońca
Kochać cię bez końca
Gdzieś tam, hen za lasem
Czas zgubimy czasem
Gdy skończy się las
Nie odnajdą nas

Obrazy: Jean Pierre Gibrat

Nie mam czasu - Grzegorz Turnau


Irena Santor - Nie mam czasu

Grzegorz Turnau

Masz taką śmieszną, niezbyt jasną twarz
"Czarnego psa" i inne rzeczy znasz
I smutki twe ogromne, rozpacze nieprzytomne
Wszystko to znam, pamiętam, zanadto aż

Mam taki pomysł, może śmieszny dziś
Czy mógłbyś jutro mi poświęcić myśl
Tym smutkom mym ogromnym
Rozpaczom nieprzytomnym
Tym, które znam i - przyznam - lepiej niż ty

Lecz ja już nie mam czasu
Po prostu nie mam czasu
Naprawdę nie mam czasu na twój czas
Lecz ja już nie mam czasu
Po prostu nie mam czasu
Naprawdę nie mam czasu na twój czas

Lecz ty znów nie masz czasu
Po prostu nie masz czasu
Naprawdę nie masz czasu na mój czas
Lecz my nie mamy czasu
Ciągle nie mamy czasu
Nigdy nie mamy czasu na swój czas

Musisz biec za swoim światłem
Musisz zdążyć tam przed zmierzchem
Musisz swego Horacego złapać w dzień
Moje światło jest pod ręką, moja rzeka płynie lekko
I naprawdę zmierzch już cicho wszedł przez sień...

Siedzisz obok... - Ireneusz Iredyński

Irena Santor, Piotr Fronczewski
Siedzisz obok, pytasz grzecznie

Ireneusz Iredyński

Siedzisz obok
Pytasz grzecznie, pytasz miło
Jak się czułam, gdy tak długo cię nie było

Jadłam, piłam i śpiewałam
Pracowałam, uśmiechałam
Trochę spotkań także miałam
Chłopców czasem całowałam
Niby wszystko tak zwyczajnie
Niby wszystko tak normalnie

Siedzisz obok...

Niby wszystko tak zwyczajnie
Niby wszystko tak normalnie
Chociaż czasem w dołku ssanie
I w poduszkę popłakanie
Chociaż czasem sny na jawie
Choć niekiedy obłęd prawie

Siedzisz obok...

Gdy leżałam na tapczanie
Nadchodziło obłąkanie
W ścianie było czarne oko
Sufit wznosił się wysoko
I wołałam wtedy ciebie
W przerażeniu, strachu, gniewie

Siedzisz obok...

Przychodziłeś na wołanie
I znikało oko w ścianie
Chociaż byłeś przypomnieniem
Chociaż byłeś tylko mgnieniem
Odpędzałeś obłąkanie
Co nazywa się czekanie

Siedzisz obok...

Obrazy: Coby Whitmore, Joe Bowler

Wyczerpałam zasób snów - Ireneusz Iredyński

Irerna Santor, Magda Umer - Wyczerpałam zasób snów

Ireneusz Iredyński


Powiem ci czemu wciąż
Nic mi się w nocy nie śni

Wyczerpałam zasób snów
Kiedy byłam z tobą
Sny władały przecież wciąż
Każdą naszą dobą
Snem był dotyk twoich rąk
Zamieranie w ciszy
Snem był także biały krzyk
W wielkiej nieba niszy

Snami było tyle słów
Czułość i mruczenie
Śnieniem pięknym było też
Tobą zachwycenie

Powiem ci czemu wciąż
Nic mi się w nocy nie śni

Wyczerpałam zasób snów
Kiedy byłam z tobą
Sny nie tylko miały noc
Sny władały dobą
Snem był twój matowy głos
Przytulenie ciebie
Snem był także miodu smak
Na razowym chlebie

Snami było tyle spraw
Bliskość, zrozumienie
Śnieniem pięknym było też
Serca poruszenie…