Szukam anioła
Widziałam jak anioł z nieba spadł, a gruby był jak trzy anioły.
I lecąc na dół głupstwa gadał, a zamiast płakać był wesoły.
On nigdy do ziemi nie doleciał, bo lekki był jak słoma.
Kto widział anioła, gdzie on się podział?
Kto go nakarmił, kto go przyodział?
Chodzę po kątach smutna i wołam
Czy ktoś widział anioła? Gdzie on się podział?
Kto mi go skradł?
On nigdy do ziemi nie doleciał, bo lekki był jak słoma.
I zniknął mi za dużym drzewem, a tak chciałam mieć anioła.
Anioł był piękny tak jak liczba, był abstrakcją na zenicie.
Sanktus, sanktus...serce zamarło mi w zachwycie.
Chodzę po kątach smutna i wołam
Czy ktoś widział anioła, gdzie on się podział?
Kto mi go skradł?
Co mnie to obchodzi
Ludzie śpiewają
Albo bimbają
A ja się patrzę
Nawet nie płaczę
Co mnie to obchodzi
Że słońce wschodzi tam gdzie wschodzi
I że zachodzi na zachodzie
Że ktoś umiera ktoś się rodzi
Że Jonasz trzystu synów spłodził
Co mnie to obchodzi
Ja na rozbitej płynę łodzi
Co mnie to obchodzi
Że bród jest po to abym brodził
A brednie po to abym bredził
Że śledź jest po to abym śledził
A swąd jest po to abym swędził
Co mnie to obchodzi
Ja na rozbitej płynę łodzi
Co mnie to obchodzi
Że głąb jest po to abym zgłębiał
A dąb jest po to abym zdębiał
A jęk jest po to abym jęczał
A klęk jest po to abym klęczał
Co mnie to obchodzi
Ja na rozbitej płynę łodzi
Co mnie to obchodzi
Że dźwięk jest po to abym dźwięczał
A stęk jest po to abym stęczał
A głód jest po to żebym głodził
A smród jest po to żebym smrodził
Co mnie to obchodzi
Ja na rozbitej płynę łodzi
Ja płynę płynę płynę
W nieznaną mi krainę
W krainę tych nadziei
Że mi się łódka sama sklei
Więc płynę płynę płynę
Pociemniał blask i moc truchleje
Radio nadaje o pokoju
Znak to, że musi - idą święta
Kiermasz dobroci i nastroju
Niebieski Panie, Dyrektorze
Nim się pojawi pierwsze danie
Na wigilijnym, białym stole
Znajdziesz coroczne moje podanie
Zamień mój żal na bal, na bal
A sny pozamieniaj na dni
Dla Ciebie to kwestia zmiany liter
Dla mnie to życie
Być może po mnie pozostanie
Tak popularne dziś "niewiele"
Nie jest tak trudno trafić z życiem
Między UNESCO a skup butelek
Więc nie ma sensu ni powodu
Abym cię prosił o ratunek
To tylko moje małe sprawy
Ty masz na głowie ten gatunek
Zamień mój żal na bal, na bal...
Niebieski Panie, Dyrektorze
Gdzieś między karp, a śledź w śmietanie
Składam co roku, mimo wszystko
To podniszczone już podanie
Andrzej Poniedzielski
Elżbieta Adamiak
Piosenka o chyba jeszcze miłości
Coraz trudniej mi pisać do Ciebie
Coraz trudniej do Ciebie mi być
Coraz trudniej przerobić na siedem
Numer nieba, pod którym przyszło nam żyć
Kiedy chciałem byś przerwała tę zabawę
I byś wreszcie poszła za mną
Jakiś kułak intelektu
Powiedział. że wyrywam Cię z kontekstu
I że dura lex i sed lex
Albo jakoś tak podobnie się wyraził
Języki obce są mi obce
I nie wiem, co te słowa znaczą
Ale jestem prawie pewien
I mnie, i Ciebie tym obraził
Coraz trudniej nam pisać do Ciebie
Coraz trudniej do Ciebie nam być
Coraz trudniej przerobić na siedem
Numer nieba, pod którym przyszło nam żyć
Tyś już przecież ani wielka, ani piękna
Już niemłoda, chyba niezbyt mądra jeszcze
I ja mam niewiele więcej
Mam w zanadrzu już ostatnie moje serce
I z kim ja się mam pogodzić
Z Tobą czy z tym rzeczy stanem
Jeśli z Tobą - Ty nas pogódź
Bo ja mogę żyć bez Ciebie
Jak nic złego się nie stało
Tak nic złego się nie stanie
Coraz trudniej nam pisać do Ciebie...
Miłościwie dziś wybrani Cię kochają
Każdy może - zdjęcie z Tobą, z tyłu orzeł
Moja Ty, wciąż jeszcze miła
Jakaś trudna nam się miłość przytrafiła
Dziś gdy pod twoim oknem czekam
Choćby poruszenia się firanek
Wiem,że jesteś i ja jestem
Ale z nami będzie koniec, kiedy ja
Nawet wstydzić się za ciebie już przestanę
Coraz trudniej nam pisać do Ciebie
A wolność to nie jest port
Nie adres i nie przystań
Wolność - to taka musi być
Żeby z niej nawet nie skorzystać...
Słów kilka w sprawie grupy facetów chcę tu wygłosić,
Lecz zacząć muszę nie od konkretów, a od przeprosin -
Skruszon szalenie, o przebaczenie pokornie proszę,
Że trochę pieprzny jest felietonik, który wygłoszę.
Lecz mam nadzieję, że choć się w słowie tutaj nie pieszczę,
To wybaczycie mi to, panowie, raz jeden jeszcze...
Otóż faceci wokół się snują, co są już tacy,
Że czego dotkną, zaraz popsują, w domu czy w pracy,
Gapią się w sufit, wodzą po gzymsie wzrokiem niemiłym,
Na niskich czołach maluje im się straszny wysiłek!
Bo jedna myśl im chodzi po głowie, którą tak streszczę:
"Co by tu jeszcze spieprzyć, panowie? Co by tu jeszcze?
Czasem facetów, żeby mieć spokój, ktoś tam przerzuci
Do jakiejś sprawy, co jest na oko, nie do popsucia.
I już się prężą mózgów szeregi i wzrok się pali,
I już widzimy, żeśmy kolegi nie doceniali.
A oni myślą w ciszy domowej lub w mózgów truście:
"Co by tu jeszcze tego, panowie? Co by tu jeszcze?
Lecz choć im wszystko jak z płatka idzie, sprawnie i krótko,
Czasem faceci - gdy nikt nie widzi- westchną cichutko,
Bo mając tyle twórczych pomysłów, tyle zdolności
Boją się, by im wkrótce nie przyszło trwać w bezczynności.
A brak wciąż wróżki, która nam powie w widzeniu wieszczym:
"Jak długo można pieprzyć, panowie? Jak długo jeszcze?"
Pozwólcie proszę, że do konkretów przejdę na koniec -
Z dawna na widok owych facetów świerzbią nas dłonie,
Więc nie czekajmy aż w nas na nowo wzbierze ochota
I tym facetom już dzisiaj zdrwowo poędźmy kota.
Niech się nie cieszą, niech nie rumienią się z podniecenia,
Że tyle jeszcze, że tyle jeszcze jest do spieprzenia!
Wojciech Młynarski Ballada o późnej starości Don Kichota
Don Kichot z Manchy - jak się snadnie
przekona ten, co rusza głową -
nie umiał się zestarzeć ładnie,
nie chciał spierniczeć sielankowo.
Tylko gdy pierwszy promień słońca
Znad horyzontu się wynurzył,
Don Kichot gapił się bez końca
na wiatrak, który stał na wzgórzu.
I żal było mu, że już nie czas
by dawne boje toczyć,
że brak w piersiach tchu, by jeszcze raz
na Rosynanta skoczyć.
I hiszpański wiatr, gorący wiatr
nie zagra mu bolera.
I nie będzie bard, wędrowny bard
opiewał bohatera.
Ech, zagrać by znów jedną z tych scen,
jak dawniej kopie kruszyć.
I nasiekać łbów, na wiatrak ten
na Rosynancie ruszyć,
bić w te skrzydła dwa, te skrzydła, co
bezczelnie w niebo sterczą.
I wciąż się zda, wciąż ci się zda,
że śmieją się szyderczo,
i wciąż raz po raz dwóch skrzydeł skrzyp
odmierza mknący rączo
czas - okrutny czas niełaskaw dla
rycerzy, co się kończą...
Przesłanie:
Wielka jest Twoja menażeria,
lecz proszę, dojrzyj nas, o Panie,
gdy nam już po donkiszoteriach,
przyjdzie spierniczeć i skapcanieć.
Spraw wtedy, boś Ty mądry sternik,
by nas nie trzęsła szajba taka,
by mógł spokojnie każdy piernik
obok swojego przejść wiatraka. 1971
Wojciech Młynarski W razie czego przypomnijcie sobie Zdzisia
Gdzieś w nadmorskiej miejscowości wakacyjnej,
której nazwy zapomniałem jak na złość,
tuż przy plaży zatłoczonej tak jak inne
na deptaku podszedł do mnie pewien gość.
Gość jak inni, przyjmę zakład, że w dowodzie
napisane miał: „szczególnych znaków brak”,
strzygł się krótko, nie hołdował nowej modzie,
postał chwilę, aż powiedział do mnie tak:
„Pan mnie sobie przypomina?
Jestem Zdzisiu.
Pan pamięta? Chodzę zimą,
w rudym misiu.
w święto zawsze wkładam krawat
pod kołnierzyk,
krawat z gumką, trochę pije,
lecz jak leży...
Ja też piję... piwo «Tychy»,
sam aromat,
raz zmieniłem panu dychę
na automat.
Gdzie? Gdzieś w Polsce,
Łódź Kaliska albo Kutno...
Nie pamięta pan? Przepraszam, sorry... smutno...”.
Gdzieś w nadmorskiej, wakacyjnej miejscowości
już po chwili głupi wstyd ogarnął mnie,
że zachciało mi się durnej wyniosłości,
że mówiłem: „Pan daruje...” itepe.
Że cholernie byłem dobrze wychowany,
gdy skłoniłem się Zdzisiowi, zanim znikł...
Małą prośbę zwracam więc do pań i panów,
aby błędu mego nie powtarzał nikt...
W razie czego przypomnijcie
sobie Zdzisia,
tego Zdzisia, co to zimą
chodzi w misiu,
w święto zawsze wkłada krawat
pod kołnierzyk,
krawat z gumką, trochę pije,
lecz jak leży...
On też pije... Piwo „Tychy”,
sam aromat,
on wam kiedyś zmieni dychę
na automat,
Gdzie? Gdzieś w Polsce, Kutno albo Łódź Kaliska.
To jest drobiazg.
A dla Zdzisia może wszystko!
Może wszystko!...
1968
Na dnie szafy, przy porządkach,
Wśród szpargałów masy
Wpadł mi w ręce mój zeszycik
Równo z pierwszej klasy,
Zeszyt pięknie utrzymany,
A na stronie pierwszej
Miał wykaligrafowany
Taki oto wierszyk:
„Rozmawiały młode gwiazdy
Nad Warszawą nocą: - Czemu księżyc dziś tak jasny
I świeci tak mocno?
I księżyc im odpowiedział,
Świecąc prosto z góry:
- Świecę ludziom na budowie
Pałacu Kultury!„
Tak zabawnie się złożyło,
Że wśród śmiecia masy
Był tam jeszcze zeszyt siostry
I też z pierwszej klasy,
Zeszyt gorzej utrzymany,
A na stronie pierwszej
Miał wykaligrafowany
Taki oto wierszyk:
„Rozmawiały młode gwiazdy
Nad Warszawą nocą:
- Czemu księżyc dziś tak jasny
I świeci tak mocno?
Księżyc na to im z uśmiechem
Tę odpowiedź przesłał:
- Świecę ludziom, którzy szepcą przez sen
Wiesław… Wiesław…„
Tak zabawnie się złożyło,
Że wśród śmiecia masy
Był tam jeszcze zeszyt córki,
Ale z piątej klasy,
Zeszyt strasznie utrzymany,
A na stronie pierwszej
Miał w pośpiechu nabazgrany
Taki oto wierszyk:
„Rozmawiały młode gwiazdy
Nad Warszawą nocą:
- Czemu księżyc dziś tak jasny
I świeci tak mocno?
I księżyc im odpowiedział
Bez najmniejszej tremy:
- Świecę ludziom, co malują
Napis: Pomożemy!„
Gdy to sobie tak czytałem,
Zamarzyło mi się:
- Co też ten warszawski księżyc
Powiedziałby dzisiaj?
Otworzyłem więc okienko -
Księżyc stał na nowiu -
I nuciłem tę piosenkę,
Ciekaw, co odpowie.
I księżyc mi odpowiedział
Z nieba ciemnej głębi:
- Pan się nie wygłupia,
Pan zamknie to okno,
Bo się pan przeziębi…
To było w Zakopanem zimą,
osiemdziesiąty drugi rok,
pod knajpą „Jędruś” mnie zatrzymał
utkwiony we mnie smutny wzrok.
Ten wzrok znajomy wydał mi się
i, spójrzcie państwo, któżby zgadł –
znowu spotkałem się ze Zdzisiem,
typkiem z piosenki, tej sprzed lat.
Tak jest – to był mój Zdzisio,
o parę lat starszy,
paletko wciąż to samo
i beret na głowie.
Pokiwał na mnie palcem
i szepnął: „Młynarczyk,
uważaj no, Młynarczyk,
chodź, chodź, coś ci powiem...”.
To było zimą w Zakopanem,
osiemdziesiąty drugi rok,
gdy ze wzruszeniem niekłamanym
zwróciłem w stronę Zdzisia wzrok
i wszystko było, jak przed laty –
zgarbiony kark i dłoni ruch,
beret naleśnik, szalik w kratę,
to samo oko, ten sam chuch.
A Zdzisio spojrzał na mnie
i jak nie zawarczy,
jak gdyby był wkurzony
i o coś się gniewał,
a treść warkotu brzmiała:
„Uważaj, Młynarczyk,
nie śpiewaj dla tych kurwów,
nie śpiewaj, nie śpiewaj...”.
To w Zakopanem zimą było,
już temu ładnych parę lat,
po chwili trochę przykurzyło,
śnieg zasypywał Zdzisia ślad...
A ja zostałem trochę blady,
wpatrzony w tamten ślad na skos –
potrzebowałem przecież rady
i wciąż mnie gonił Zdzisia głos.
I zawsze gdy mnie trudnym
wyborem obarczy,
to moje durne życie
w stolicy, w powiecie –
tylekroć mnie dogania
głos Zdzisia: „Młynarczyk,
i gna przez ciepłe maje i śnieżne zamiecie