Pociemniał blask i moc truchleje
Radio nadaje o pokoju
Znak to, że musi - idą święta
Kiermasz dobroci i nastroju
Niebieski Panie, Dyrektorze
Nim się pojawi pierwsze danie
Na wigilijnym, białym stole
Znajdziesz coroczne moje podanie
Zamień mój żal na bal, na bal
A sny pozamieniaj na dni
Dla Ciebie to kwestia zmiany liter
Dla mnie to życie
Być może po mnie pozostanie
Tak popularne dziś "niewiele"
Nie jest tak trudno trafić z życiem
Między UNESCO a skup butelek
Więc nie ma sensu ni powodu
Abym cię prosił o ratunek
To tylko moje małe sprawy
Ty masz na głowie ten gatunek
Zamień mój żal na bal, na bal...
Niebieski Panie, Dyrektorze
Gdzieś między karp, a śledź w śmietanie
Składam co roku, mimo wszystko
To podniszczone już podanie
Andrzej Poniedzielski
Elżbieta Adamiak
Piosenka o chyba jeszcze miłości
Coraz trudniej mi pisać do Ciebie
Coraz trudniej do Ciebie mi być
Coraz trudniej przerobić na siedem
Numer nieba, pod którym przyszło nam żyć
Kiedy chciałem byś przerwała tę zabawę
I byś wreszcie poszła za mną
Jakiś kułak intelektu
Powiedział. że wyrywam Cię z kontekstu
I że dura lex i sed lex
Albo jakoś tak podobnie się wyraził
Języki obce są mi obce
I nie wiem, co te słowa znaczą
Ale jestem prawie pewien
I mnie, i Ciebie tym obraził
Coraz trudniej nam pisać do Ciebie
Coraz trudniej do Ciebie nam być
Coraz trudniej przerobić na siedem
Numer nieba, pod którym przyszło nam żyć
Tyś już przecież ani wielka, ani piękna
Już niemłoda, chyba niezbyt mądra jeszcze
I ja mam niewiele więcej
Mam w zanadrzu już ostatnie moje serce
I z kim ja się mam pogodzić
Z Tobą czy z tym rzeczy stanem
Jeśli z Tobą - Ty nas pogódź
Bo ja mogę żyć bez Ciebie
Jak nic złego się nie stało
Tak nic złego się nie stanie
Coraz trudniej nam pisać do Ciebie...
Miłościwie dziś wybrani Cię kochają
Każdy może - zdjęcie z Tobą, z tyłu orzeł
Moja Ty, wciąż jeszcze miła
Jakaś trudna nam się miłość przytrafiła
Dziś gdy pod twoim oknem czekam
Choćby poruszenia się firanek
Wiem,że jesteś i ja jestem
Ale z nami będzie koniec, kiedy ja
Nawet wstydzić się za ciebie już przestanę
Coraz trudniej nam pisać do Ciebie
A wolność to nie jest port
Nie adres i nie przystań
Wolność - to taka musi być
Żeby z niej nawet nie skorzystać...
Słów kilka w sprawie grupy facetów chcę tu wygłosić,
Lecz zacząć muszę nie od konkretów, a od przeprosin -
Skruszon szalenie, o przebaczenie pokornie proszę,
Że trochę pieprzny jest felietonik, który wygłoszę.
Lecz mam nadzieję, że choć się w słowie tutaj nie pieszczę,
To wybaczycie mi to, panowie, raz jeden jeszcze...
Otóż faceci wokół się snują, co są już tacy,
Że czego dotkną, zaraz popsują, w domu czy w pracy,
Gapią się w sufit, wodzą po gzymsie wzrokiem niemiłym,
Na niskich czołach maluje im się straszny wysiłek!
Bo jedna myśl im chodzi po głowie, którą tak streszczę:
"Co by tu jeszcze spieprzyć, panowie? Co by tu jeszcze?
Czasem facetów, żeby mieć spokój, ktoś tam przerzuci
Do jakiejś sprawy, co jest na oko, nie do popsucia.
I już się prężą mózgów szeregi i wzrok się pali,
I już widzimy, żeśmy kolegi nie doceniali.
A oni myślą w ciszy domowej lub w mózgów truście:
"Co by tu jeszcze tego, panowie? Co by tu jeszcze?
Lecz choć im wszystko jak z płatka idzie, sprawnie i krótko,
Czasem faceci - gdy nikt nie widzi- westchną cichutko,
Bo mając tyle twórczych pomysłów, tyle zdolności
Boją się, by im wkrótce nie przyszło trwać w bezczynności.
A brak wciąż wróżki, która nam powie w widzeniu wieszczym:
"Jak długo można pieprzyć, panowie? Jak długo jeszcze?"
Pozwólcie proszę, że do konkretów przejdę na koniec -
Z dawna na widok owych facetów świerzbią nas dłonie,
Więc nie czekajmy aż w nas na nowo wzbierze ochota
I tym facetom już dzisiaj zdrwowo poędźmy kota.
Niech się nie cieszą, niech nie rumienią się z podniecenia,
Że tyle jeszcze, że tyle jeszcze jest do spieprzenia!
Wojciech Młynarski Ballada o późnej starości Don Kichota
Don Kichot z Manchy - jak się snadnie
przekona ten, co rusza głową -
nie umiał się zestarzeć ładnie,
nie chciał spierniczeć sielankowo.
Tylko gdy pierwszy promień słońca
Znad horyzontu się wynurzył,
Don Kichot gapił się bez końca
na wiatrak, który stał na wzgórzu.
I żal było mu, że już nie czas
by dawne boje toczyć,
że brak w piersiach tchu, by jeszcze raz
na Rosynanta skoczyć.
I hiszpański wiatr, gorący wiatr
nie zagra mu bolera.
I nie będzie bard, wędrowny bard
opiewał bohatera.
Ech, zagrać by znów jedną z tych scen,
jak dawniej kopie kruszyć.
I nasiekać łbów, na wiatrak ten
na Rosynancie ruszyć,
bić w te skrzydła dwa, te skrzydła, co
bezczelnie w niebo sterczą.
I wciąż się zda, wciąż ci się zda,
że śmieją się szyderczo,
i wciąż raz po raz dwóch skrzydeł skrzyp
odmierza mknący rączo
czas - okrutny czas niełaskaw dla
rycerzy, co się kończą...
Przesłanie:
Wielka jest Twoja menażeria,
lecz proszę, dojrzyj nas, o Panie,
gdy nam już po donkiszoteriach,
przyjdzie spierniczeć i skapcanieć.
Spraw wtedy, boś Ty mądry sternik,
by nas nie trzęsła szajba taka,
by mógł spokojnie każdy piernik
obok swojego przejść wiatraka. 1971
Wojciech Młynarski W razie czego przypomnijcie sobie Zdzisia
Gdzieś w nadmorskiej miejscowości wakacyjnej,
której nazwy zapomniałem jak na złość,
tuż przy plaży zatłoczonej tak jak inne
na deptaku podszedł do mnie pewien gość.
Gość jak inni, przyjmę zakład, że w dowodzie
napisane miał: „szczególnych znaków brak”,
strzygł się krótko, nie hołdował nowej modzie,
postał chwilę, aż powiedział do mnie tak:
„Pan mnie sobie przypomina?
Jestem Zdzisiu.
Pan pamięta? Chodzę zimą,
w rudym misiu.
w święto zawsze wkładam krawat
pod kołnierzyk,
krawat z gumką, trochę pije,
lecz jak leży...
Ja też piję... piwo «Tychy»,
sam aromat,
raz zmieniłem panu dychę
na automat.
Gdzie? Gdzieś w Polsce,
Łódź Kaliska albo Kutno...
Nie pamięta pan? Przepraszam, sorry... smutno...”.
Gdzieś w nadmorskiej, wakacyjnej miejscowości
już po chwili głupi wstyd ogarnął mnie,
że zachciało mi się durnej wyniosłości,
że mówiłem: „Pan daruje...” itepe.
Że cholernie byłem dobrze wychowany,
gdy skłoniłem się Zdzisiowi, zanim znikł...
Małą prośbę zwracam więc do pań i panów,
aby błędu mego nie powtarzał nikt...
W razie czego przypomnijcie
sobie Zdzisia,
tego Zdzisia, co to zimą
chodzi w misiu,
w święto zawsze wkłada krawat
pod kołnierzyk,
krawat z gumką, trochę pije,
lecz jak leży...
On też pije... Piwo „Tychy”,
sam aromat,
on wam kiedyś zmieni dychę
na automat,
Gdzie? Gdzieś w Polsce, Kutno albo Łódź Kaliska.
To jest drobiazg.
A dla Zdzisia może wszystko!
Może wszystko!...
1968
Na dnie szafy, przy porządkach,
Wśród szpargałów masy
Wpadł mi w ręce mój zeszycik
Równo z pierwszej klasy,
Zeszyt pięknie utrzymany,
A na stronie pierwszej
Miał wykaligrafowany
Taki oto wierszyk:
„Rozmawiały młode gwiazdy
Nad Warszawą nocą: - Czemu księżyc dziś tak jasny
I świeci tak mocno?
I księżyc im odpowiedział,
Świecąc prosto z góry:
- Świecę ludziom na budowie
Pałacu Kultury!„
Tak zabawnie się złożyło,
Że wśród śmiecia masy
Był tam jeszcze zeszyt siostry
I też z pierwszej klasy,
Zeszyt gorzej utrzymany,
A na stronie pierwszej
Miał wykaligrafowany
Taki oto wierszyk:
„Rozmawiały młode gwiazdy
Nad Warszawą nocą:
- Czemu księżyc dziś tak jasny
I świeci tak mocno?
Księżyc na to im z uśmiechem
Tę odpowiedź przesłał:
- Świecę ludziom, którzy szepcą przez sen
Wiesław… Wiesław…„
Tak zabawnie się złożyło,
Że wśród śmiecia masy
Był tam jeszcze zeszyt córki,
Ale z piątej klasy,
Zeszyt strasznie utrzymany,
A na stronie pierwszej
Miał w pośpiechu nabazgrany
Taki oto wierszyk:
„Rozmawiały młode gwiazdy
Nad Warszawą nocą:
- Czemu księżyc dziś tak jasny
I świeci tak mocno?
I księżyc im odpowiedział
Bez najmniejszej tremy:
- Świecę ludziom, co malują
Napis: Pomożemy!„
Gdy to sobie tak czytałem,
Zamarzyło mi się:
- Co też ten warszawski księżyc
Powiedziałby dzisiaj?
Otworzyłem więc okienko -
Księżyc stał na nowiu -
I nuciłem tę piosenkę,
Ciekaw, co odpowie.
I księżyc mi odpowiedział
Z nieba ciemnej głębi:
- Pan się nie wygłupia,
Pan zamknie to okno,
Bo się pan przeziębi…
To było w Zakopanem zimą,
osiemdziesiąty drugi rok,
pod knajpą „Jędruś” mnie zatrzymał
utkwiony we mnie smutny wzrok.
Ten wzrok znajomy wydał mi się
i, spójrzcie państwo, któżby zgadł –
znowu spotkałem się ze Zdzisiem,
typkiem z piosenki, tej sprzed lat.
Tak jest – to był mój Zdzisio,
o parę lat starszy,
paletko wciąż to samo
i beret na głowie.
Pokiwał na mnie palcem
i szepnął: „Młynarczyk,
uważaj no, Młynarczyk,
chodź, chodź, coś ci powiem...”.
To było zimą w Zakopanem,
osiemdziesiąty drugi rok,
gdy ze wzruszeniem niekłamanym
zwróciłem w stronę Zdzisia wzrok
i wszystko było, jak przed laty –
zgarbiony kark i dłoni ruch,
beret naleśnik, szalik w kratę,
to samo oko, ten sam chuch.
A Zdzisio spojrzał na mnie
i jak nie zawarczy,
jak gdyby był wkurzony
i o coś się gniewał,
a treść warkotu brzmiała:
„Uważaj, Młynarczyk,
nie śpiewaj dla tych kurwów,
nie śpiewaj, nie śpiewaj...”.
To w Zakopanem zimą było,
już temu ładnych parę lat,
po chwili trochę przykurzyło,
śnieg zasypywał Zdzisia ślad...
A ja zostałem trochę blady,
wpatrzony w tamten ślad na skos –
potrzebowałem przecież rady
i wciąż mnie gonił Zdzisia głos.
I zawsze gdy mnie trudnym
wyborem obarczy,
to moje durne życie
w stolicy, w powiecie –
tylekroć mnie dogania
głos Zdzisia: „Młynarczyk,
i gna przez ciepłe maje i śnieżne zamiecie
Irena Santor
Wierszyk z pamiętnika Zbigniew Stawecki
Na pożółkłej kartce słońce o zachodzie
Wdzięczą się łabędzie w kolorowej wodzie
Szkolny mój pamiętnik przypomina się
A ten wierszyk wpisał Marek z VII B
Nie zapomnij, nie zapomnij
Że ja kocham cię ogromnie
Że o tobie nieprzytomnie
Nieprzytomnie śnię
W dzień powszedni i od święta
O tym zawsze chciej pamiętać
Że ja nigdy, że ja nigdy
Nie opuszczę cię
Szybko się dorosło, może i za karę
Za dziesiątą wodą VII B i Marek
Tylko pewne sprawy nie zmieniają ram
Ktoś mi dzisiaj mówi wierszyk taki sam
Świat się kołem toczy, tyka czas w zegarku
Spotykają panny z pamiętnika Marków
No, powiedzcie sami, który to już raz
Mały, głupi wierszyk oszukuje nas
Co z tobą mała, wyglądasz całkiem nie ta sama
Co z tobą mała, tragedia albo melodramat
Co ci się stało, ktoś zabrał ci, co najpierw dał
I dzień się nocą czarną stał
I w cichym sercu dziki szkwał
I ogłupiałaś mała
Co z tobą mała, przede mną odkryj serca burzę
Też to poznałam, ja na tym świecie żyję dłużej
Tyle widziałam, że dzisiaj mogę zaśmiać się
Chodź tutaj mała, na pewno nie jest aż tak źle
Widzisz, no widzisz tak jest urządzony świat
Że czas ucieka na nazbyt chyżo
I nawet z brzegu moich lat
Nie można zajrzeć za horyzont
Przewidzieć jutra nie jest w stanie nikt
Uprzedzić w porę celność ciosu
Ukryje zawód uśmiech albo krzyk
Choć każdy jest kowalem swojego losu
Życie, życie jak alkohol wchodzi w krew
I warto je używać nałogowo
I znów kwitną kwiaty, lecą liście z drzew
I zaczynamy wciąż na nowo
I co z tobą mała, tak ci się oczy zapaliły
Co z tobą mała, że masz w uśmiechu tyle siły
I znów byś chciała na koniec świata za nim iść
W sekundzie jednej zaraz, dziś
Przekreślić wczoraj, chwilą żyć
No co ci się stało, mała
No widzisz mała, co twoje chwytasz mocno w pięść
Już słońce wstało niech ci we wszystkim się szczęści
Ze snu twój pałac w realnym świecie możesz wznieść
Bądź zdrowa mała i bądź mądrzejsza niż ja...
Kłamiesz
Każde słowo twoje znam
Kłamiesz
Wiesz najlepiej o tym sam
Kłamiesz
Nawet oczy, nawet myśli, nawet ręce
Twoje ręce, z których nocą czerpię sen
Każda nutka jest kłamliwa w twej piosence
No więc jakże mam ci wierzyć, kiedy wiem
Że ty mi
Kłamiesz
Kiedy rękę dłonią muskasz
Kłamiesz
Kiedy kocham masz na ustach
Kłamiesz
Nawet wtedy, kiedy milczysz
Gdy się słowo już nie liczy
Kiedy ściany się kołyszą
Gdy oddycham twoją ciszą
Którą nagle ramionami łamiesz
To kłamiesz, wciąż kłamiesz
Może nie znasz innych znaczeń
Nie potrafisz już inaczej
A że jesteś teraz ze mną
Jack Vettriano
To na pewno, wiem na pewno
Też kłamiesz
Boję się słów,
Mogą znaczyć bardzo wiele, albo nic
Mogą zgasnąć, gdy do okien stuka świt
Mogą zginąć, powiedziane nazbyt wcześnie
Mogą stać się zbyt banalne albo śmieszne
Więc dlatego, że się boję
By nie zgubić ramion twoich
By nie błądzić pustą drogą
Nie chcę wierzyć twoim słowom
Choć powtarzasz je każdego dnia
Kłamiesz
Miałbyś wtedy inny głos
Kłamiesz
Przeczy temu dzień i noc
Kłamiesz
Przeczą oczy, przeczą usta, przeczą ręce
Twoje ręce, z których nocą czerpię sen
Każda nutka jest prawdziwa w twej piosence
Ty byś kłamać nie potrafił, dobrze wiem
Że ty nie
Kłamiesz
Kiedy rękę dłonią muskasz
Wierzę
Kiedy kocham masz na ustach
Wierzę
A najbardziej, kiedy milczysz
Gdy się słowo już nie liczy
Kiedy ściany się kołyszą
Gdy oddycham twoją ciszą
Którą nagle ramionami łamiesz
Nie kłamiesz, nie kłamiesz
Znikły cienie w mej uliczce
Dzień przeciera szyby świtem
A że jesteś teraz ze mną
To na pewno, wiem na pewno
Że nie kłamiesz, nie kłamiesz