Anioł i kałuża - Wiesław Dymny

Wiesław Dymny
Anioł i kałuża


Pod kasztanami już zasypiało
Miasteczko,
Wiszące chmurą lekką i białą
Nad rzeczką.

Zielone drzewa ręką burmistrza
Sadzone,
Szły w sen, jak jakie piękne bożyszcza
Zielone.

I spał już burmistrz, i krawcy spali,
I szewcy,
I aniołowie tylko latali
Niebiescy.

Jeden z aniołów, lecący w górze
Osobą
Podobną gwieździe, ujrzał kałużę
Pod sobą.

I w jej krysztale, gdzie ciemność pluszcze
Ospale,
Odbił się anioł cały, jak w lustrze,
Wspaniale.

Pejzaż horyzontalny - Wiesław Dymny


Grzegorz Turnau, Andrzej Sikorowski
Maryla Rodowicz

Pejzaż horyzontalny

Wiesław Dymny

Rośnie nam pejzaż za pejzażem
Ziemia co chwilę zmienia twarze
Pejzaż zawiły jak poemat
A temat - taki zwykły temat

Pejzaż horyzontalny
Horyzont różny, niebanalny
Człowiek jak stwórca nieobliczalny

Rosną budowle na ugorach
Jest tylko jutro, nie ma wczoraj
Wiatr targa wiechy, coraz nowe
I coraz większa trwa budowa

Pejzaż horyzontalny

Ta rzecz przyciąga jak magnesem
Czasem zatęsknisz do pierzyny
Ale przepadłeś już z kretesem
Rzucisz to wszystko dla tej roboty
Jak dla dziewczyny

Podanie - Andrzej Poniedzielski


Andrzej Poniedzielski
Podanie o...


Pociemniał blask i moc truchleje
Radio nadaje o pokoju
Znak to, że musi - idą święta
Kiermasz dobroci i nastroju
Niebieski Panie, Dyrektorze
Nim się pojawi pierwsze danie
Na wigilijnym, białym stole
Znajdziesz coroczne moje podanie

Zamień mój żal na bal, na bal
A sny pozamieniaj na dni
Dla Ciebie to kwestia zmiany liter
Dla mnie to życie

Być może po mnie pozostanie
Tak popularne dziś "niewiele"
Nie jest tak trudno trafić z życiem
Między UNESCO a skup butelek
Więc nie ma sensu ni powodu
Abym cię prosił o ratunek
To tylko moje małe sprawy
Ty masz na głowie ten gatunek

Zamień mój żal na bal, na bal...

Niebieski Panie, Dyrektorze
Gdzieś między karp, a śledź w śmietanie
Składam co roku, mimo wszystko
To podniszczone już podanie

Zamień mój żal na bal, na bal...

Piosenka o chyba jeszcze miłości - Andrzej Poniedzielski


Andrzej Poniedzielski
Elżbieta Adamiak
Piosenka o chyba jeszcze miłości


Coraz trudniej mi pisać do Ciebie
Coraz trudniej do Ciebie mi być
Coraz trudniej przerobić na siedem
Numer nieba, pod którym przyszło nam żyć

Kiedy chciałem byś przerwała tę zabawę
I byś wreszcie poszła za mną
Jakiś kułak intelektu
Powiedział. że wyrywam Cię z kontekstu
I że dura lex i sed lex
Albo jakoś tak podobnie się wyraził
Języki obce są mi obce
I nie wiem, co te słowa znaczą
Ale jestem prawie pewien
I mnie, i Ciebie tym obraził

Coraz trudniej nam pisać do Ciebie
Coraz trudniej do Ciebie nam być
Coraz trudniej przerobić na siedem
Numer nieba, pod którym przyszło nam żyć

Tyś już przecież ani wielka, ani piękna
Już niemłoda, chyba niezbyt mądra jeszcze
I ja mam niewiele więcej
Mam w zanadrzu już ostatnie moje serce
I z kim ja się mam pogodzić
Z Tobą czy z tym rzeczy stanem
Jeśli z Tobą - Ty nas pogódź
Bo ja mogę żyć bez Ciebie
Jak nic złego się nie stało
Tak nic złego się nie stanie

Coraz trudniej nam pisać do Ciebie...

Miłościwie dziś wybrani Cię kochają
Każdy może - zdjęcie z Tobą, z tyłu orzeł
Moja Ty, wciąż jeszcze miła
Jakaś trudna nam się miłość przytrafiła
Dziś gdy pod twoim oknem czekam
Choćby poruszenia się firanek
Wiem,że jesteś i ja jestem
Ale z nami będzie koniec, kiedy ja
Nawet wstydzić się za ciebie już przestanę

Coraz trudniej nam pisać do Ciebie

A wolność to nie jest port
Nie adres i nie przystań
Wolność - to taka musi być
Żeby z niej nawet nie skorzystać...

Co by tu jeszcze - Wojciech Młynarski


Wojciech Młynarski - Co by tu jeszcze?

Słów kilka w sprawie grupy facetów chcę tu wygłosić,
Lecz zacząć muszę nie od konkretów, a od przeprosin -
Skruszon szalenie, o przebaczenie pokornie proszę,
Że trochę pieprzny jest felietonik, który wygłoszę.
Lecz mam nadzieję, że choć się w słowie tutaj nie pieszczę,
To wybaczycie mi to, panowie, raz jeden jeszcze...

Otóż faceci wokół się snują, co są już tacy,
Że czego dotkną, zaraz popsują, w domu czy w pracy,
Gapią się w sufit, wodzą po gzymsie wzrokiem niemiłym,
Na niskich czołach maluje im się straszny wysiłek!
Bo jedna myśl im chodzi po głowie, którą tak streszczę:
"Co by tu jeszcze spieprzyć, panowie? Co by tu jeszcze?

Czasem facetów, żeby mieć spokój, ktoś tam przerzuci
Do jakiejś sprawy, co jest na oko, nie do popsucia.
I już się prężą mózgów szeregi i wzrok się pali,
I już widzimy, żeśmy kolegi nie doceniali.
A oni myślą w ciszy domowej lub w mózgów truście:
"Co by tu jeszcze tego, panowie? Co by tu jeszcze?

Lecz choć im wszystko jak z płatka idzie, sprawnie i krótko,
Czasem faceci - gdy nikt nie widzi- westchną cichutko,
Bo mając tyle twórczych pomysłów, tyle zdolności
Boją się, by im wkrótce nie przyszło trwać w bezczynności.
A brak wciąż wróżki, która nam powie w widzeniu wieszczym:
"Jak długo można pieprzyć, panowie? Jak długo jeszcze?"

Pozwólcie proszę, że do konkretów przejdę na koniec -
Z dawna na widok owych facetów świerzbią nas dłonie,
Więc nie czekajmy aż w nas na nowo wzbierze ochota
I tym facetom już dzisiaj zdrwowo poędźmy kota.
Niech się nie cieszą, niech nie rumienią się z podniecenia,
Że tyle jeszcze, że tyle jeszcze jest do spieprzenia!

1976

Ballada o późnej starości Don Kichota - Wojciech Młynarski


Wojciech Młynarski
Ballada o późnej starości Don Kichota

Don Kichot z Manchy - jak się snadnie
przekona ten, co rusza głową -
nie umiał się zestarzeć ładnie,
nie chciał spierniczeć sielankowo.
Tylko gdy pierwszy promień słońca
Znad horyzontu się wynurzył,
Don Kichot gapił się bez końca
na wiatrak, który stał na wzgórzu.

I żal było mu, że już nie czas
by dawne boje toczyć,
że brak w piersiach tchu, by jeszcze raz
na Rosynanta skoczyć.
I hiszpański wiatr, gorący wiatr
nie zagra mu bolera.
I nie będzie bard, wędrowny bard
opiewał bohatera.
Ech, zagrać by znów jedną z tych scen,
jak dawniej kopie kruszyć.
I nasiekać łbów, na wiatrak ten
na Rosynancie ruszyć,
bić w te skrzydła dwa, te skrzydła, co
bezczelnie w niebo sterczą.
I wciąż się zda, wciąż ci się zda,
że śmieją się szyderczo,
i wciąż raz po raz dwóch skrzydeł skrzyp
odmierza mknący rączo
czas - okrutny czas niełaskaw dla
rycerzy, co się kończą...

Przesłanie:

Wielka jest Twoja menażeria,
lecz proszę, dojrzyj nas, o Panie,
gdy nam już po donkiszoteriach,
przyjdzie spierniczeć i skapcanieć.
Spraw wtedy, boś Ty mądry sternik,
by nas nie trzęsła szajba taka,
by mógł spokojnie każdy piernik
obok swojego przejść wiatraka.

1971

W razie czego przypomnijcie sobie Zdzisia - Wojciech Młynarski

Wojciech Młynarski
W razie czego przypomnijcie sobie Zdzisia

Gdzieś w nadmorskiej miejscowości wakacyjnej,
której nazwy zapomniałem jak na złość,
tuż przy plaży zatłoczonej tak jak inne
na deptaku podszedł do mnie pewien gość.
Gość jak inni, przyjmę zakład, że w dowodzie
napisane miał: „szczególnych znaków brak”,
strzygł się krótko, nie hołdował nowej modzie,
postał chwilę, aż powiedział do mnie tak:

„Pan mnie sobie przypomina?
Jestem Zdzisiu.
Pan pamięta? Chodzę zimą,
w rudym misiu.
w święto zawsze wkładam krawat
pod kołnierzyk,
krawat z gumką, trochę pije,
lecz jak leży...
Ja też piję... piwo «Tychy»,
sam aromat,
raz zmieniłem panu dychę
na automat.
Gdzie? Gdzieś w Polsce,
Łódź Kaliska albo Kutno...
Nie pamięta pan? Przepraszam, sorry... smutno...”.

Gdzieś w nadmorskiej, wakacyjnej miejscowości
już po chwili głupi wstyd ogarnął mnie,
że zachciało mi się durnej wyniosłości,
że mówiłem: „Pan daruje...” itepe.
Że cholernie byłem dobrze wychowany,
gdy skłoniłem się Zdzisiowi, zanim znikł...
Małą prośbę zwracam więc do pań i panów,
aby błędu mego nie powtarzał nikt...

W razie czego przypomnijcie
sobie Zdzisia,
tego Zdzisia, co to zimą
chodzi w misiu,
w święto zawsze wkłada krawat
pod kołnierzyk,
krawat z gumką, trochę pije,
lecz jak leży...
On też pije... Piwo „Tychy”,
sam aromat,
on wam kiedyś zmieni dychę
na automat,
Gdzie? Gdzieś w Polsce, Kutno albo Łódź Kaliska.
To jest drobiazg.
A dla Zdzisia może wszystko!
Może wszystko!...

1968

Zeszycik z pierwszej klasy - Wojciech Młynarski

Wojciech Młynarski
Zeszycik z pierwszej klasy


Na dnie szafy, przy porządkach,
Wśród szpargałów masy
Wpadł mi w ręce mój zeszycik
Równo z pierwszej klasy,
Zeszyt pięknie utrzymany,
A na stronie pierwszej
Miał wykaligrafowany
Taki oto wierszyk:

„Rozmawiały młode gwiazdy
Nad Warszawą nocą:
- Czemu księżyc dziś tak jasny
I świeci tak mocno?
I księżyc im odpowiedział,
Świecąc prosto z góry:
- Świecę ludziom na budowie
Pałacu Kultury!„

Tak zabawnie się złożyło,
Że wśród śmiecia masy
Był tam jeszcze zeszyt siostry
I też z pierwszej klasy,
Zeszyt gorzej utrzymany,
A na stronie pierwszej
Miał wykaligrafowany
Taki oto wierszyk:

„Rozmawiały młode gwiazdy
Nad Warszawą nocą:
- Czemu księżyc dziś tak jasny
I świeci tak mocno?
Księżyc na to im z uśmiechem
Tę odpowiedź przesłał:
- Świecę ludziom, którzy szepcą przez sen
Wiesław… Wiesław…„

Tak zabawnie się złożyło,
Że wśród śmiecia masy
Był tam jeszcze zeszyt córki,
Ale z piątej klasy,
Zeszyt strasznie utrzymany,
A na stronie pierwszej
Miał w pośpiechu nabazgrany
Taki oto wierszyk:

„Rozmawiały młode gwiazdy
Nad Warszawą nocą:
- Czemu księżyc dziś tak jasny
I świeci tak mocno?
I księżyc im odpowiedział
Bez najmniejszej tremy:
- Świecę ludziom, co malują
Napis: Pomożemy!„

Gdy to sobie tak czytałem,
Zamarzyło mi się:
- Co też ten warszawski księżyc
Powiedziałby dzisiaj?
Otworzyłem więc okienko -
Księżyc stał na nowiu -
I nuciłem tę piosenkę,
Ciekaw, co odpowie.

I księżyc mi odpowiedział
Z nieba ciemnej głębi:
- Pan się nie wygłupia,
Pan zamknie to okno,
Bo się pan przeziębi…

Zdzisio po latach - Wojciech Młynarski

Wojciech Młynarski
Zdzisio po latach


To było w Zakopanem zimą,
osiemdziesiąty drugi rok,
pod knajpą „Jędruś” mnie zatrzymał
utkwiony we mnie smutny wzrok.
Ten wzrok znajomy wydał mi się
i, spójrzcie państwo, któżby zgadł –
znowu spotkałem się ze Zdzisiem,
typkiem z piosenki, tej sprzed lat.

Tak jest – to był mój Zdzisio,
o parę lat starszy,
paletko wciąż to samo
i beret na głowie.
Pokiwał na mnie palcem
i szepnął: „Młynarczyk,
uważaj no, Młynarczyk,
chodź, chodź, coś ci powiem...”.

To było zimą w Zakopanem,
osiemdziesiąty drugi rok,
gdy ze wzruszeniem niekłamanym
zwróciłem w stronę Zdzisia wzrok
i wszystko było, jak przed laty –
zgarbiony kark i dłoni ruch,
beret naleśnik, szalik w kratę,
to samo oko, ten sam chuch.

A Zdzisio spojrzał na mnie
i jak nie zawarczy,
jak gdyby był wkurzony
i o coś się gniewał,
a treść warkotu brzmiała:
„Uważaj, Młynarczyk,
nie śpiewaj dla tych kurwów,
nie śpiewaj, nie śpiewaj...”.

To w Zakopanem zimą było,
już temu ładnych parę lat,
po chwili trochę przykurzyło,
śnieg zasypywał Zdzisia ślad...
A ja zostałem trochę blady,
wpatrzony w tamten ślad na skos –
potrzebowałem przecież rady
i wciąż mnie gonił Zdzisia głos.

I zawsze gdy mnie trudnym
wyborem obarczy,
to moje durne życie
w stolicy, w powiecie –
tylekroć mnie dogania
głos Zdzisia: „Młynarczyk,
i gna przez ciepłe maje i śnieżne zamiecie

uważaj no, Młynarczyk...”,
a dalej już wiecie...

1984

Wierszyk z pamiętnika - Zbigniew Stawecki

Susan Rios

Irena Santor
Wierszyk z pamiętnika


Zbigniew Stawecki

Na pożółkłej kartce słońce o zachodzie
Wdzięczą się łabędzie w kolorowej wodzie
Szkolny mój pamiętnik przypomina się
A ten wierszyk wpisał Marek z VII B

Nie zapomnij, nie zapomnij
Że ja kocham cię ogromnie
Że o tobie nieprzytomnie
Nieprzytomnie śnię

W dzień powszedni i od święta
O tym zawsze chciej pamiętać
Że ja nigdy, że ja nigdy
Nie opuszczę cię

Szybko się dorosło, może i za karę
Za dziesiątą wodą VII B i Marek
Tylko pewne sprawy nie zmieniają ram
Ktoś mi dzisiaj mówi wierszyk taki sam

Świat się kołem toczy, tyka czas w zegarku
Spotykają panny z pamiętnika Marków
No, powiedzcie sami, który to już raz
Mały, głupi wierszyk oszukuje nas

Co z tobą mała - Zbigniew Stawecki


Irena Santor
Co z tobą mała


Zbigniew Stawecki

Co z tobą mała, wyglądasz całkiem nie ta sama
Co z tobą mała, tragedia albo melodramat
Co ci się stało, ktoś zabrał ci, co najpierw dał
I dzień się nocą czarną stał
I w cichym sercu dziki szkwał
I ogłupiałaś mała

Co z tobą mała, przede mną odkryj serca burzę
Też to poznałam, ja na tym świecie żyję dłużej
Tyle widziałam, że dzisiaj mogę zaśmiać się
Chodź tutaj mała, na pewno nie jest aż tak źle

Widzisz, no widzisz tak jest urządzony świat
Że czas ucieka na nazbyt chyżo
I nawet z brzegu moich lat
Nie można zajrzeć za horyzont
Przewidzieć jutra nie jest w stanie nikt
Uprzedzić w porę celność ciosu
Ukryje zawód uśmiech albo krzyk
Choć każdy jest kowalem swojego losu
Życie, życie jak alkohol wchodzi w krew
I warto je używać nałogowo
I znów kwitną kwiaty, lecą liście z drzew
I zaczynamy wciąż na nowo

I co z tobą mała, tak ci się oczy zapaliły
Co z tobą mała, że masz w uśmiechu tyle siły
I znów byś chciała na koniec świata za nim iść
W sekundzie jednej zaraz, dziś
Przekreślić wczoraj, chwilą żyć
No co ci się stało, mała

No widzisz mała, co twoje chwytasz mocno w pięść
Już słońce wstało niech ci we wszystkim się szczęści
Ze snu twój pałac w realnym świecie możesz wznieść
Bądź zdrowa mała i bądź mądrzejsza niż ja...

Kłamiesz - Zbigniew Stawecki

Irena Santor
Kłamiesz


Zbigniew Stawecki

Kłamiesz
Każde słowo twoje znam
Kłamiesz
Wiesz najlepiej o tym sam
Kłamiesz

Nawet oczy, nawet myśli, nawet ręce
Twoje ręce, z których nocą czerpię sen
Każda nutka jest kłamliwa w twej piosence
No więc jakże mam ci wierzyć, kiedy wiem
Że ty mi

Kłamiesz
Kiedy rękę dłonią muskasz
Kłamiesz
Kiedy kocham masz na ustach
Kłamiesz

Nawet wtedy, kiedy milczysz
Gdy się słowo już nie liczy
Kiedy ściany się kołyszą
Gdy oddycham twoją ciszą
Którą nagle ramionami łamiesz
To kłamiesz, wciąż kłamiesz

Może nie znasz innych znaczeń
Nie potrafisz już inaczej
A że jesteś teraz ze mną
Jack Vettriano
To na pewno, wiem na pewno
Też kłamiesz

Boję się słów,
Mogą znaczyć bardzo wiele, albo nic
Mogą zgasnąć, gdy do okien stuka świt
Mogą zginąć, powiedziane nazbyt wcześnie
Mogą stać się zbyt banalne albo śmieszne

Więc dlatego, że się boję
By nie zgubić ramion twoich
By nie błądzić pustą drogą
Nie chcę wierzyć twoim słowom
Choć powtarzasz je każdego dnia

Kłamiesz
Miałbyś wtedy inny głos
Kłamiesz
Przeczy temu dzień i noc
Kłamiesz

Przeczą oczy, przeczą usta, przeczą ręce
Twoje ręce, z których nocą czerpię sen
Każda nutka jest prawdziwa w twej piosence
Ty byś kłamać nie potrafił, dobrze wiem
Że ty nie

Kłamiesz
Kiedy rękę dłonią muskasz
Wierzę
Kiedy kocham masz na ustach
Wierzę

A najbardziej, kiedy milczysz
Gdy się słowo już nie liczy
Kiedy ściany się kołyszą
Gdy oddycham twoją ciszą
Którą nagle ramionami łamiesz
Nie kłamiesz, nie kłamiesz

Znikły cienie w mej uliczce
Dzień przeciera szyby świtem
A że jesteś teraz ze mną
To na pewno, wiem na pewno
Że nie kłamiesz, nie kłamiesz

Co jutro nam przyniesie - Zbigniew Stawecki

Laura Knight
Irena Santor
Co jutro nam przyniesie


Zbigniew Stawecki

Co jutro nam przyniesie
Ukryte w gęstym lesie
Jak kwiat paproci dzikiej
Z dziecinnych snów

Co jutro nam zaśpiewa
Schowane w starych drzewach
Co da, a co obieca nam znów

Chcę wierzyć w prawdę słów
W pragnienia moc
Niech dzień potwierdzi znów
Co dała noc, na pół realna

Co jutro nam przyniesie
Nie zgadnie nikt na świecie
Nie pojmie nikt na świecie, prócz nas

A kiedy przyjdzie znów
Niech żyje w nas
Jak płomień dzikich róż
Jak z bajki czas
Ten zatrzymany

Co jutro nam przyniesie
Dziś nie wie nikt na świecie
A ci, co najmniej wiedzą, to my