Już pora smażyć konfitury - Agnieszka Osiecka
pożegnać się z ostatnim letnim dniem,
do góry nos i głowa – hej – do góry!
Pora na łąkach oporządzić dren.
Cóż, że pod jesień kochasz mnie mniej,
że cię tam niesie ku tej i tej –
nie w tym jest rzeczy sedno,
nie w tym należy grząźć,
pod jesień, wiem to jedno,
należy siąść i prząść!
Już idę smażyć konfitury,
nic, że mi dajesz chude astry dwa,
do góry nos, i głowa – hej – do góry!
Oto na jesień jest dewiza ma!
Cóż, że pod jesień kochasz mnie mniej...
Już, popatrz, smażę konfitury,
na dni bez ciebie setkę zajęć mam,
do góry nos i głowa – hej – do góry!
Jeszcze się lato zakołysze nam!...
Piosenka powstała w nocy
z 22 na 23 września 1965 r.
"Przekrój" 42/1965
do góry nos i głowa – hej – do góry!
Pora na łąkach oporządzić dren.
Cóż, że pod jesień kochasz mnie mniej,
że cię tam niesie ku tej i tej –
nie w tym jest rzeczy sedno,
nie w tym należy grząźć,
pod jesień, wiem to jedno,
należy siąść i prząść!
Już idę smażyć konfitury,
nic, że mi dajesz chude astry dwa,
do góry nos, i głowa – hej – do góry!
Oto na jesień jest dewiza ma!
Cóż, że pod jesień kochasz mnie mniej...
Już, popatrz, smażę konfitury,
na dni bez ciebie setkę zajęć mam,
do góry nos i głowa – hej – do góry!
Jeszcze się lato zakołysze nam!...
Piosenka powstała w nocy
z 22 na 23 września 1965 r.
"Przekrój" 42/1965
Znów patrzę na jezioro - Agnieszka Osiecka
Szanowny Panie Redaktorze!
Znów astry w kubłach za grosze,
na przedmieściu spalona pokrzywa,
kozy jedzą pachnący groszek –
Jesień liście obrywa...
Krótko mówiąc – październik. Nie wiem, jak inni, ale ja jestem po prostu uczulona na jesień. Jakaś taka smutno-wesoła i wrażliwa na pejzaż. Odbija się to szkodliwie na piosenkach, bo porzucam głębsze problemy dla opisów przyrody. Tracę w ten sposób szacunek u osób zasadniczych oraz posłuch u młodzieży, która, jak wiadomo, uczy się od wczesnych lat szkolnych zręcznie omijać opisy przyrody. A mimo wszystko - ta jakaś jesienność jest silniejsza ode mnie...
Proszę spojrzeć do czego to dochodzi:
Znów patrzę jak zasypia moje jezioro
i nie ma na to rady,
choć nie wiadomo skąd się właściwie biorą
w mych stronach te zasady:
- Skąd w ptakach ta odwaga,
żeby daleko tak wlec się,
skąd w chmurach ta powaga,
żeby tak czernieć na wietrze?
A kozioł w nocy krzyczy
i biegnie między sosny
a ja odchodzę z niczym –
aby do wiosny,
aby do wiosny...
Znów patrzę jak zasypia moje jezioro
i nie ma na to rady,
choć nie wiadomo czemu jesienną porą
- ten świat za bardzo blady...
- i gdzie to się zaczyna –
ten chudy dzionek z pajęczyn,
wieczory wśród marynat,
wędrówki tropem zajęczym?...
A kozioł w nocy krzyczy...
Jezioro na mnie patrzy,
moje jezioro,
jak jestem coraz bledsza...
- Dlaczego tak się dzieje
Jesienną porą?...
A może to z powietrza?
- Skąd we mnie ta odwaga,
żeby daleko tak wlec się,
skąd we mnie ta powaga,
żeby tak czekać na wietrze?...
A kozioł w nocy krzyczy...
W żółtych płomieniach - Agnieszka Osiecka
Agnieszka Osiecka - W żółtych płomieniach...W żółtych płomieniach liści
brzoza dopala się ślicznie,
grudzień mi ciecze za grudniem,
styczeń mi stuka za styczniem.
...Gdzieniegdzie jeszcze życie pełza
przy ziemi blisko jak przy matce,
maślaki stare toną we łzach,
na mrozu łasce i niełasce.
(Ech, życia we mnie dzisiaj tyle,
co w kłapouchym tym maślaku.
W kieszeni noszę jeszcze sztylet,
a w duszy szemrzę - ty zdechlaku...)
...Robak od dawna źle się czuje,
zmęczony legł na prawym boku,
kostucha nad nim kombinuje -
„Zabrać go w tym,czy w przyszłym roku?" -
Robaka żona, wnuki, zięcie
nieczule patrzą na biedaka,
kostuchę także mają w pięcie:
- Każdemu z nas - przygoda taka. -
...Gęsi już wszystkie po wyroku.
Nie doczekają się kolędy.
Ucięte głowy, ze łzą w oku,
zwiędną jak kwiaty, które zwiędły.
Dziś jeszcze gęsi kroczą szumnie
w ostatnim sennym kontredansie,
jak tłuste księżne, które dumnie
witały przewrót, kiedy stał się.
...Ognisko palą na polanie.
W nim liszka przez pomyłkę gore.
A razem z liszką, drogi panie,
me serce biedne, ciężko chore.
(Lecz nie rozczulaj się nad sercem
w ogonku tkwiąc po pomarańcze.
Ja jeszcze z wiosną się rozkręcę,
ja jeszcze z wiosną się roztańczę.)
Wśród ptaków wielkie poruszenie.
- Ci odlatują. Ci zostają.
Na łące stoją jak na scenie.
- Czy też przeżyją? - Czy dotrwają? -
(I ja żegnałam nieraz kogo
i powracałam już nie taka,
choć na mej ręce lśniła srogo
obrączka srebrna jak u ptaka.)
...W powiecie piskim, jak w zwyczaju,
ustaje bujna wegetacja.
A jednak - piszczy coś w ruczaju!
A jednak - woła ktoś „Kolacja!"
Jedno się rodzi, drugie kona,
i płyną strofy mej canzony:
„ - O materyjo niezmierzona!
- O panie Boże nieskończony!"
Skrzypienie śniegu, zapach siana,
słowicze trele, wilcze wycie...
- O, świadomości niezrównana!
I ty, co ją określasz - bycie!
O świecie, świecie wymyślony:
„E" znaczy zawsze „em ce kwadrat" -
o świecie, świecie mój szalony -
nie odchodź!
Zostań.
Chociaż kwadrans.
„Przekrój” 48/1967
Piosenka o poczcie latem - Agnieszka Osiecka
Agnieszka Osiecka
Piosenka o poczcie latem
„Przekrój” 37/1966
I
Ministerstwo Poczt i Telegrafów
nie zna spoczynku.
Mają urlop ci z PIR’u, ci z CAF’u
i nawet ci z czarnego rynku –
I tylko poczta
i tylko poczta
pracuje bez tchu!
I tylko poczta
i tylko poczta
nie drzemie na mchu!
Nie smaży się na plaży,
nie pluszcze w rzece się,
lecz liczy, mnoży, waży
i wciąż donosi, że:
- Tu jest pięknie.
Poprawiłam się. Lala –
- Pozdrowienia z Charzykowa.
Zaopatrzeniowy z żoną. –
- Kochany - Dlaczego nie wracasz do Chałup?
- Pozdrawiamy. Tarnowscy. –
II
Ministerstwo Poczt i Telegrafów
nie śpi pod wierzbą,
choć należy się drzemka tym szafom,
dziurkaczom i zmęczonym krzesłom –
Tymczasem poczta
tymczasem poczta
haruje po świt,
nie to, że Berlin,
nie to, że Poczdam,
ani, że szczyt - - -
To zenit urlopowy,
to pocztówkowy wyż.
Od Kutna do Dąbrowy
już wiedzą wszyscy, iż:
- Tu jest pięknie.
BARDZO się poprawiłam. Lala. –
- Pozdrowienia z Charzykowa.
Zaopatrzeniowy z żoną. –
- Kochany - Dlaczego nie wracasz do Chałup?
- Pozdrawiamy. Tarnowscy. –
III
W ciepłych chmurach
ptaki się kołyszą
pełne miłości.
Lato szumi od Rawy do Piszu
To dla nas. –
Lecz nie dla tych z łączności!
Bo cała poczta
bo cała poczta
pracuje bez tchu.
I tylko poczta
i tylko poczta
nie drzemie na mchu.
Nie smaży się na plaży,
nie pluszcze w rzece się,
lecz liczy, mnoży, waży
i wciąż donosi, że:
........................................................
Komentarz Agnieszki Osieckiej:
(miejsce „wykropkowane” każdy Czytelnik Przekroju może wypełnić dowolnymi pozdrowieniami z urlopu, odciążając w ten sposób pocztę).
Komentarz Hanki O.
Przypomniałam sobie, że przecież mam w domowym archiwum sporo takich pocztówek. Doskonała okazja do zamieszczenia kilku wybranych. Te są adresowane do mnie w 1967 r. Wprawdzie młodsze ode mnie, ale tez mają już swoje lata! Kraków, Krasiczyn, Lublin, Malbork, Warszawa i Zakopane. W tych czasach pozdrowienia z wakacji, czy np. majowych wycieczek szkolnych wysyłało się "obowiązkowo"! Znaczek kosztował wtedy 40 groszy.
Piosenka o poczcie latem
„Przekrój” 37/1966
I
Ministerstwo Poczt i Telegrafów
nie zna spoczynku.
Mają urlop ci z PIR’u, ci z CAF’u
i nawet ci z czarnego rynku –
I tylko poczta
i tylko poczta
pracuje bez tchu!
I tylko poczta
i tylko poczta
nie drzemie na mchu!
Nie smaży się na plaży,
nie pluszcze w rzece się,
lecz liczy, mnoży, waży
i wciąż donosi, że:
- Tu jest pięknie.
Poprawiłam się. Lala –
- Pozdrowienia z Charzykowa.
Zaopatrzeniowy z żoną. –
- Kochany - Dlaczego nie wracasz do Chałup?
- Pozdrawiamy. Tarnowscy. –
II
Ministerstwo Poczt i Telegrafów
nie śpi pod wierzbą,
choć należy się drzemka tym szafom,
dziurkaczom i zmęczonym krzesłom –
Tymczasem poczta
tymczasem poczta
haruje po świt,
nie to, że Berlin,
nie to, że Poczdam,
ani, że szczyt - - -
To zenit urlopowy,
to pocztówkowy wyż.
Od Kutna do Dąbrowy
już wiedzą wszyscy, iż:
- Tu jest pięknie.
BARDZO się poprawiłam. Lala. –
- Pozdrowienia z Charzykowa.
Zaopatrzeniowy z żoną. –
- Kochany - Dlaczego nie wracasz do Chałup?
- Pozdrawiamy. Tarnowscy. –
III
W ciepłych chmurach
ptaki się kołyszą
pełne miłości.
Lato szumi od Rawy do Piszu
To dla nas. –
Lecz nie dla tych z łączności!
Bo cała poczta
bo cała poczta
pracuje bez tchu.
I tylko poczta
i tylko poczta
nie drzemie na mchu.
Nie smaży się na plaży,
nie pluszcze w rzece się,
lecz liczy, mnoży, waży
i wciąż donosi, że:
........................................................
Komentarz Agnieszki Osieckiej:
(miejsce „wykropkowane” każdy Czytelnik Przekroju może wypełnić dowolnymi pozdrowieniami z urlopu, odciążając w ten sposób pocztę).
Komentarz Hanki O.
Przypomniałam sobie, że przecież mam w domowym archiwum sporo takich pocztówek. Doskonała okazja do zamieszczenia kilku wybranych. Te są adresowane do mnie w 1967 r. Wprawdzie młodsze ode mnie, ale tez mają już swoje lata! Kraków, Krasiczyn, Lublin, Malbork, Warszawa i Zakopane. W tych czasach pozdrowienia z wakacji, czy np. majowych wycieczek szkolnych wysyłało się "obowiązkowo"! Znaczek kosztował wtedy 40 groszy.
Gdzie ja mieszkam - Agnieszka Osiecka
Agnieszka Osiecka
Gdzie ja mieszkam
Chcecie wiedzieć, gdzie ja mieszkam?
- Za Teatrem. Róg Chałtury.
Między Kinem a Jarmarkiem.
Z widokami na Mazury.
Z kuchnią, kurą, parą kociąt,
z "Polityką", kiszką, bzem.
I z chłopakiem, co korkociąg
ma przy sobie noc i dzień.
Zakopaliśmy na wiosnę
pod komodą grosza nieco
- Kiedy skończy się nam grosz - ten
zamieszkamy gdzieś na piecu.
Będzie się na piecu spało,
będzie niebo się kiwało,
może spadnie z nieba wierszyk,
tak jak spada czasem "pierwszy".
Wtedy wrócę pod ten adres
(za Teatrem. Róg Chałtury)
i osiedlę się bezkarnie
i uwieszę się u chmury...
..i przyczepię się do chmury,
co tamtędy gna nie dla mnie,
(bo brakuje mi kultury,
choć nie jestem przecież na dnie...)
I zatrzymam się w pół drogi
gospodarstwem moim brodząc:
- Czy dojrzeje we mnie ogień?
- Czy zapłonie we mnie owoc?
...Meldowana nielegalnie,
gdzie normalnych ludzi setka,
wizytówkę mam na wannie:
„Pół-kobita, pół-poetka".
Program tarnowskiego spektaklu
"Apetyt na czereśnie" - 1971
Źródło:
Encyklopedia Teatru Polskiego
Gdzie ja mieszkam
Chcecie wiedzieć, gdzie ja mieszkam?
- Za Teatrem. Róg Chałtury.
Między Kinem a Jarmarkiem.
Z widokami na Mazury.
Z kuchnią, kurą, parą kociąt,
z "Polityką", kiszką, bzem.
I z chłopakiem, co korkociąg
ma przy sobie noc i dzień.
Zakopaliśmy na wiosnę
pod komodą grosza nieco
- Kiedy skończy się nam grosz - ten
zamieszkamy gdzieś na piecu.
Będzie się na piecu spało,
będzie niebo się kiwało,
może spadnie z nieba wierszyk,
tak jak spada czasem "pierwszy".
Wtedy wrócę pod ten adres
(za Teatrem. Róg Chałtury)
i osiedlę się bezkarnie
i uwieszę się u chmury...
..i przyczepię się do chmury,
co tamtędy gna nie dla mnie,
(bo brakuje mi kultury,
choć nie jestem przecież na dnie...)
I zatrzymam się w pół drogi
gospodarstwem moim brodząc:
- Czy dojrzeje we mnie ogień?
- Czy zapłonie we mnie owoc?
...Meldowana nielegalnie,
gdzie normalnych ludzi setka,
wizytówkę mam na wannie:
„Pół-kobita, pół-poetka".
Program tarnowskiego spektaklu
"Apetyt na czereśnie" - 1971
Źródło:
Encyklopedia Teatru Polskiego
Tekst: "Przekrój" 49/1966
Kobieta statystyczna - Agnieszka Osiecka
Agnieszka OsieckaKobieta statystyczna
Przypadam w całości
na trzy czwarte mężczyzny.
Noszę dziś, niż przed wojną,
nieco więcej bielizny,
zamieszkuję w tym stopniu
wsie, co większe ośrodki,
w szkole uczę się dobrze.
Potem rzadziej mam piątki.
Znacznie częściej się rodzę,
niż płci męskiej osoby.
I wymieram powoli.
Stąd są wdowcy. Nie wdowy.
Więcej mleka spożywam,
niż herbaty i masła,
reaguję właściwie
na apele i hasła,
procentowo przybywa
mi przedszkoli i żłobków
z miast wyjeżdżam na urlop,
dziś pół raza do roku,
w jednej setnej posiadam
basen, dansing, i skocznię,
cztery litry wypijam,
alkoholu rokrocznie,
zatrudniona ja jestem
w handlu w ośmiu procentach,
rzadko w święta wyjeżdżam.
Raczej przed. Lub po świętach.
Występuję nieznacznie
w marynarce, w przemyśle,
a gdy księżyc majowy
nocą topi się w Wiśle,
gdy się parki zanoszą
westchnieniami słowików,
gdy balkony i gzymsy
gną się od lunatyków,
to za gardło mnie chwyta,
myśl wariacka, dziecinna:
- Żeby ktoś mi powiedział –
„Pani jest jakaś inna”.
„Przekrój” 36/1965
Telefon - Agnieszka Osiecka
Agnieszka Osiecka - Telefon
Gdy nie chce grać nikt ze mną w oko
Gdy nikt nie łaje, nikt nie klęka
Gdy łeb mam z waty niby kokon
A w telewizji miś z okienka
Gdy do herbatki koniak leję
Choć do gorączki skacze rtęć
Tę jedną tylko mam nadzieję
Ta jedna drzemie we mnie chęć:
„Dziewięć
Dwadzieścia dziewięć
Dziewięćdziesiąt pięć”...
Gdy brak talentu na piosenkę
Na Portofino forsy mało
Gdy nikt nie prosi mnie o rękę
Ani (no niechby) o to ciało
Gdy czytam sobie „Put’ moj skuczen”
Albo z Puszkina inną część
To w środku sobie nucę, mruczę:
„Dziewięć
Dwadzieścia dziewięć
Dziewięćdziesiąt pięć”...
Gdy mnie nie cieszy wiara w postęp
Ani zza ściany dźwięk bibopu
Gdy serce dźwigam niby krostę
I próżno tlenię skroni popiół
To jeden sobie refren pieszczę
I myślę dobie, że, psiakręć
Choć telefonów tyle w mieście
„Dziewięć
Dwadzieścia dziewięć
Dziewięćdziesiąt pięć”!
„Przekrój” 14, 15/1966
Gdy nie chce grać nikt ze mną w oko
Gdy nikt nie łaje, nikt nie klęka
Gdy łeb mam z waty niby kokon
A w telewizji miś z okienka
Gdy do herbatki koniak leję
Choć do gorączki skacze rtęć
Tę jedną tylko mam nadzieję
Ta jedna drzemie we mnie chęć:
„Dziewięć
Dwadzieścia dziewięć
Dziewięćdziesiąt pięć”...
Gdy brak talentu na piosenkę
Na Portofino forsy mało
Gdy nikt nie prosi mnie o rękę
Ani (no niechby) o to ciało
Gdy czytam sobie „Put’ moj skuczen”
Albo z Puszkina inną część
To w środku sobie nucę, mruczę:
„Dziewięć
Dwadzieścia dziewięć
Dziewięćdziesiąt pięć”...
Gdy mnie nie cieszy wiara w postęp
Ani zza ściany dźwięk bibopu
Gdy serce dźwigam niby krostę
I próżno tlenię skroni popiół
To jeden sobie refren pieszczę
I myślę dobie, że, psiakręć
Choć telefonów tyle w mieście
„Dziewięć
Dwadzieścia dziewięć
Dziewięćdziesiąt pięć”!
„Przekrój” 14, 15/1966
Okrętem płynę - Agnieszka Osiecka
Agnieszka Osiecka
Okrętem płynę
„Okrętem płynę, okrętem
biorę swe myśli przeklęto,
biorę swe sprawy przeklęte -
okrętem płynę, okrętem".
Tak dziś od rana śpiewam
i patrzę na bagaże.
Mój Boże! To cały sezam!
Jak ja się z tym pokażę!
... Moja matka jest z Poznania.
Nie wyrzuci żadnej rzeczy:
- To nadaje się do prania,
to się jeszcze ubezpieczy,
to jest dobre, to się przyda... -
- Wyrzucić! Fe! Ohyda! -
Mam widocznie to po matce,
że zabrałam na tę drogę
trzy słoje miodu w siatce,
podłogę i minogę,
a także:
składany kajak,
karty, kulę i koc,
pigułki i senny majak
na każdą deszczową noc.
ponadto:
Trzech smutnych narzeczonych
portrety paszportowe,
ich listy i canzony,
mój jasiek pod głowę,
„Żorżyka", tomik Norwida
i śrubkę, co może się przyda...
A na dnie:
Podania, wezwania,
mych wierszy cztery tony
i uśmiechy twoje i ukłony...
Stare smutki i grzechy -
i ukłony twoje i uśmiechy.
... A okręt od rana tonie.
Nieczynny nawet bar.
Wszyscy (że to już koniec)
śpiewają „tanga czar".
- Panika jak panika...
Widziało się to i owo.
Pan Bozia rzecz zamyka.
Pakujmy się, szefowo!
(Śmieszne słowo - „pakujmy".
Raczej trzeba raz - tego...
Każdy, bez żadnej ujmy,
wyrzuca co ma tam, ciężkiego)
Ocean w grudniu - to nie dla ludzi,
(Mój Boże, co dla nich JEST?...)
Dziś wszyscy jacyś bladzi, chudzi.
- Stypa, panowie, to nie chrzest!
Już wyrzucili graty, sprzęty,
teraz pakują się do łodzi.
Ja patrzę na to, panie święty,
pogoda jakoś mi nie szkodzi,
przy kapitanie stoję tuż
i ciskam w morze pęki róż
A także:
Podłogę i minogę,
te listy i canzony,
tych smutnych narzeczonych,
ten jasiek, i ten miód
i ten tomik Norwida
i tę śrubkę, co mogła się przydać.
Już wyrzucone wszystko prawie.
Kapitan patrzy na mnie mile
i o zielonej myśli trawie.
Życia nam jeszcze ze dwie mile...
Ach, sama już okrętem jestem!
Ach, w ustach czuję zapach słony!
A dzierżę Jeden bagaż Jeszcze —
to uśmiechy twoje i ukłony
Ach, jestem już okrętem sama.
ach, nie powrócę już pod strzechy,
i biorę z sobą -co za dramat,
ukłony twoje i uśmiechy.
„Przekrój” 51-52/1967
Okrętem płynę
„Okrętem płynę, okrętem
biorę swe myśli przeklęto,
biorę swe sprawy przeklęte -
okrętem płynę, okrętem".
Tak dziś od rana śpiewam
i patrzę na bagaże.
Mój Boże! To cały sezam!
Jak ja się z tym pokażę!
... Moja matka jest z Poznania.
Nie wyrzuci żadnej rzeczy:
- To nadaje się do prania,
to się jeszcze ubezpieczy,
to jest dobre, to się przyda... -
- Wyrzucić! Fe! Ohyda! -
Mam widocznie to po matce,
że zabrałam na tę drogę
trzy słoje miodu w siatce,
podłogę i minogę,
a także:
składany kajak,
karty, kulę i koc,
pigułki i senny majak
na każdą deszczową noc.
ponadto:
Trzech smutnych narzeczonych
portrety paszportowe,
ich listy i canzony,
mój jasiek pod głowę,
„Żorżyka", tomik Norwida
i śrubkę, co może się przyda...
A na dnie:
Podania, wezwania,
mych wierszy cztery tony
i uśmiechy twoje i ukłony...
Stare smutki i grzechy -
i ukłony twoje i uśmiechy.
... A okręt od rana tonie.
Nieczynny nawet bar.
Wszyscy (że to już koniec)
śpiewają „tanga czar".
- Panika jak panika...
Widziało się to i owo.
Pan Bozia rzecz zamyka.
Pakujmy się, szefowo!
(Śmieszne słowo - „pakujmy".
Raczej trzeba raz - tego...
Każdy, bez żadnej ujmy,
wyrzuca co ma tam, ciężkiego)
Ocean w grudniu - to nie dla ludzi,
(Mój Boże, co dla nich JEST?...)
Dziś wszyscy jacyś bladzi, chudzi.
- Stypa, panowie, to nie chrzest!
Już wyrzucili graty, sprzęty,
teraz pakują się do łodzi.
Ja patrzę na to, panie święty,
pogoda jakoś mi nie szkodzi,
przy kapitanie stoję tuż
i ciskam w morze pęki róż
A także:
Podłogę i minogę,
te listy i canzony,
tych smutnych narzeczonych,
ten jasiek, i ten miód
i ten tomik Norwida
i tę śrubkę, co mogła się przydać.
Już wyrzucone wszystko prawie.
Kapitan patrzy na mnie mile
i o zielonej myśli trawie.
Życia nam jeszcze ze dwie mile...
Ach, sama już okrętem jestem!
Ach, w ustach czuję zapach słony!
A dzierżę Jeden bagaż Jeszcze —
to uśmiechy twoje i ukłony
Ach, jestem już okrętem sama.
ach, nie powrócę już pod strzechy,
i biorę z sobą -co za dramat,
ukłony twoje i uśmiechy.
„Przekrój” 51-52/1967
Pogrzeb - Agnieszka Osiecka
Agnieszka Osiecka - Pogrzeb
We dworze mieszkam,
we dworze.
W robocie kto mi pomoże?
Zwierzęta moje - bezkarne,
kuzynki moje - niezdarne,
i nikt tej roboty nie zna,
każdemu z rąk ona leci,
już wolę tej nocy bez - dna
do rana dźwigać i klecić.
... I będę tak ciężko wlec się
do mojej drogi końca,
i dzielić się powietrzem
i każdą kroplą słońca.
Ręce mnie bolą,
nogi mnie bolą,
oj dolo moja,
niedolo.
... A gdy mnie złożą w trumnie
to będzie bardzo szumnie -
Pochylą się nade mną
zwierzęta moje tłumnie...
Mój zwierzyniec
(Poemat w sześciu piosenkach)
Piosenka szósta
„Przekrój” 20/1967
Obrazy: Kamille Corry
We dworze mieszkam,
we dworze.
W robocie kto mi pomoże?
Zwierzęta moje - bezkarne,
kuzynki moje - niezdarne,
i nikt tej roboty nie zna,
każdemu z rąk ona leci,
już wolę tej nocy bez - dna
do rana dźwigać i klecić.
... I będę tak ciężko wlec się
do mojej drogi końca,
i dzielić się powietrzem
i każdą kroplą słońca.
Ręce mnie bolą,
nogi mnie bolą,
oj dolo moja,
niedolo.
... A gdy mnie złożą w trumnie
to będzie bardzo szumnie -
Pochylą się nade mną
zwierzęta moje tłumnie...
Mój zwierzyniec
(Poemat w sześciu piosenkach)
Piosenka szósta
„Przekrój” 20/1967
Obrazy: Kamille Corry
Niebo - Agnieszka Osiecka
Agnieszka Osiecka - NieboTyle mojego, co na niebie,
tyle mojego, co przelotne,
więc patrzę w białej chmury grzebień -
w niebo niewinne i zalotne.
A niebo, co nad moim dworem
zwisło siwo i bezpańsko,
nagle powiada: "czemu stoisz -
ruszże fantazją swą słowiańską!
Wiatrami, burzanami mnie nakarm,
w chmurę mnie wystrój i w ptaka,
ofiaruj mi tęczę przejrzystą
i rude wschodu ognisko.
A kiedy będę gorzeć,
jak czereśniowa kiść,
to wtedy nawet możesz
do domu iść...
Zmęczenia ptak nad moją głową
trwa ta robota długo, długo,
czy jestem w domu tym królową -
czy tylko sługą, sługą, sługą?
Mój zwierzyniec
(Poemat w sześciu piosenkach)
Piosenka piąta
„Przekrój” 20/1967
Niedźwiedź - Agnieszka Osiecka
Agnieszka Osiecka - NiedźwiedźLedwie swe ręce obejrzałam,
co dawno nie są tym, czym były,
jak sowa moja zawołała:
- Pędź, bo niedźwiedzie się zbudziły! -
Ręce mnie bolą,
nogi mnie bolą,
lecz ruszam w drogę -
dolo, niedolo.
Ręka moja waży tonę,
noga moja - tony dwie.
W umęczeniu gęstym tonę,
ścieżka długa jak we śnie.
... Więc idę w las tą samą drogą,
co grudzień szedł na krzywych nogach,
na przekór zeszłorocznym głogom -
naprzeciw wiośnie śpiewającej w rogach.
Niedźwiedź mój tam spoczywa w poście,
niedźwiedź mój czeka w sennym gniewie
i warczy: "Zmień mi, proszę, pościel,
bo niewygodnie mi, jak nie wiem..."
Więc niedźwiedziowi ścielę łoże,
poduchy ręce moje ranią,
i pytam siebie, czy w tym dworze
ja sługą jestem, czy też panią?-
Mój zwierzyniec
(Poemat w sześciu piosenkach)
Piosenka czwarta
„Przekrój” 20/1967
Cielę - Agnieszka Osiecka

Agnieszka Osiecka - CielęPoszłam do cieląt.
Cielę śpi.
Mówię cielęciu -
pomóż mi.
- Dźwigam dla was mleka dzban,
matka chora. Ciężki stan...
A mnie trudno z dzbanem biec.
Chciałabym na słomie lec.
A cielę ogonem miele.
Pomogę - mówi - po kościele!
Noszę, noszę dzbany mleka,
ciepła słoma na mnie czeka,
ręce mnie bolą,
nogi mnie bolą,
oj dolo moja, niedolo.
Było nie było -
poskarżę się cielęciu,
opowiem o nieszczęściu.
- I mówię, aż głos się łamie,
o wszystkim mówię, jak mamie.
Zasypia wewnętrzny cenzor,
płyną żarliwe skargi,
wtem - czuję gorący jęzor,
niewinne, dziecinne wargi...
- Za pocałunek wdzięczna
dotykam cielęcia nosem.
I słyszę głos:
- "O więcej proszę" -
- I cielę mnie posyła
po mleka dzban następny,
i biegnę, bym wróciła
nim ujrzę wzrok posępny.
Zmęczenia ptak nad moją głową
trwa ta robota długo, długo,
czy jestem w domu tym królową -
czy tylko sługą, sługą, sługą?
Mój zwierzyniec
(Poemat w sześciu piosenkach)
Piosenka trzecia
„Przekrój” 20/1967
Subskrybuj:
Posty (Atom)




















