Wyjechała Hanka - Agnieszka Osiecka

Agnieszka Osiecka - Wyjechała Hanka...

Wyjechała Hanka z wioski, we świat wyjechała,
miała pisać długie listy, ale nie pisała,
miała włosów nie obcinać, ale pościnała,
wczesną wiosną miała wrócić, ale pozostała.
Zapomniała Hanka światy w posrebrzanych wrzosach,
nie pamięta białej chaty i złotego prosa,
kogo widzi, z tego szydzi i zadziera nosa,
chodzi w butach, czyta w nutach, pastereczka bosa.
Już nie tańczy obereczków, kujawiaczków rzewnych,
jedzie sobie wielką windą po swój los niepewny.

A weź ty choć kłos na drogę,
a weź ty choć wiatr na drogę,
a weź ty choć pieśń na drogę,
bo na tej drodze głóg,
bo na tej drodze bruk.
A weź ty choć kłos na drogę,
a weź ty choć wiatr na drogę,
bo przy tych drogach maki,
bo na tych drogach znaki.

Zapomniała Hanka chłopca, co jej maki zrywał,
zapomniała i drugiego, co ją w tan porywał,
weźmie męża miastowego, będzie z nim szczęśliwa,
tylko czasem przy kolędzie siędzie pamiętliwa.
Przyjdą na świat Hanki dzieci, chłopak i dziewczyna,
i wyrosną z nich doktory, bo na witaminach,
pójdą sobie w kapeluszach do jasnego kina,
i odjadą pociągami po dudniących szynach.
Gdy pociągi naprzód ruszą do wielkiego świata,
Hanka dzieciom swym zaśpiewa, kryjąc oczy w kwiatach:

A weź ty choć kłos na drogę...

Ze zbioru "Żywa reklama" - 1985
Towary ze znakiem „ku!”

Szpan i luz - Agnieszka Osiecka


Dorota Ślęzak - Szpan i luz

Agnieszka Osiecka

Poważnych panów dziś na serio się nie bierze, 
dziewczęce serca dzisiaj rzuca się w ofierze
a taki pan jest w towarzystwie niby przykry guz,
bo liczy się, bo liczy się, tylko szpan i luz.

A co ma zrobić taki ktoś, kto nie ma luzu,
czy pośród gruzów ma życie wieść?!
Czy wśród pamiątek snów początek ma wspominać
i nie pić wina, i w ogóle cześć?

A co ma zrobić taki ktoś, kto nie ma szpanu,
czy według planu ma w kącie stać?
Może się znajdzie na wokandzie jakaś ona,
powiedzmy żona, co zechce nas?

Poważnych panien dziś na serio się nie bierze
i męskie serca dzisiaj rzuca się w ofierze
a taka panna jest w rodzinie niby przykry guz,
bo liczy się, bo liczy się, tylko szpan i luz.

A co ma zrobić taki ktoś, kto nie ma luzu...

A co ma zrobić taki ktoś, kto nie ma szpanu,
czy według planu ma w kącie stać?
Może się znajdzie na wokandzie chłopak taki,
co — choć ma braki — zrozumie nas?

Miłości wielkiej dziś na serio się nie bierze,
gorące sprawy się omawia, ot na spacerze, 
a jednak czasem być na serio to jest jakby plus,
gdy zmęczy nas i znuży nas — słynny szpan i luz.

Bo co ma zrobić taki ktoś, kto nie ma luzu...

Bo co ma zrobić taki ktoś, kto nie ma szpanu,
czy według planu ma w kącie stać?
Może się znajdzie na wokandzie jakiś obiekt,
powiedzmy człowiek, co zechce nas?
Może się znajdzie na wokandzie jakiś obiekt,
po prostu człowiek, co zechce nas?

Ze zbioru "Żywa reklama" - 1985
Towary przecenione, czyli Prze-boje

Fot. Dorota Ślęzak

W gruszkach... - Agnieszka Osiecka

Władysław Kowalski
Jadwiga Jankowska Cieślak

🍐🍐🍐🍐🍐🍐🍐

Agnieszka Osiecka

W baloniku, co frunie nad
Nad ogrodem w zielony dzień
Kropelka wiatru śpi
Kropelka wiatru śpi

W ananasie, co wczoraj spadł
W południowy gorący cień
Jak łezka pestka tkwi
Jak łezka pestka tkwi

Tajemnice ma mech i rydz
A w gruszkach nie ma nic
A w gruszkach nie ma nic
Nie ma nic. Nie ma, nie ma, nie ma nic

W tych okrętach, co płyną z
Z kolorowych dalekich stron
Zmęczony motor gra
Zmęczony motor gra

W tych piosenkach, co śpiewa mi
Zardzewiały jesienny dzwon
Zielona świeci łza
Zielona świeci łza

Miękkie serce ma król i widz
A w gruszkach nie ma nic
A w gruszkach nie ma nic
Nie ma nic. Nie, nie, nie ma, nie ma nic

Właściwie to nie wiem jaki ma tytuł
ta urocza piosenka. Trafiłam na nią
w „Ściądze z mojego życia”. W każdym razie
jest słodka jak gruszki, w których ponoć nie ma nic!
A jednak...


Obrazy: Torrie Smiley

Kobieta kocha - Agnieszka Osiecka


Anna Chodakowska
Barbara Dziekan

Kobieta kocha

Agnieszka Osiecka

Tak, ta kobieta bardzo mocno go kocha
Tak, ta dziewczyna chyba pierwszy raz kocha
Tak dużo, dużo chce i lęka się
Ludzi i snów i myślą wraca tu

Tu tej kobiecie przydarzyło się niebo
Tu powtórzyła czyjeś gesty jak echo
I wielki cudzy świat przyjęła by kochać go tak
"Zachowaj w sercu mnie"
Modli się tak: "Nie wydawaj miastu mnie"

Bo kiedy miasto ją pochłonie
To najpierw będzie bardzo źle
A potem słuch zaginie po niej
Czy była tu, czy może nie

Tak, ta kobieta bardzo mocno się lęka
Patrz, twoje ślady pielęgnuje na rękach
Przyjęła cudze sny i chroni je
Modli się tak: "Zachowaj w sercu mnie"

Tak, ta kobieta bardzo mocno go kocha
Tak, ta dziewczyna chyba pierwszy raz kocha
Przyjęła cudze sny i chroni je
Modli się tak: "Nie wydawaj miastu mnie"...

Fot. A. Chodakowska, B. Dziekan

Ściąga z mojego życia - Agnieszka Osiecka

AGNIESZKA OSIECKA - ŚCIĄGA Z MOJEGO ŻYCIA


Już pora smażyć konfitury - Agnieszka Osiecka


Agnieszka Osiecka
Już pora smażyć konfitury


Już pora smażyć konfitury,
pożegnać się z ostatnim letnim dniem,
do góry nos i głowa – hej – do góry!
Pora na łąkach oporządzić dren.

Cóż, że pod jesień kochasz mnie mniej,
że cię tam niesie ku tej i tej –
nie w tym jest rzeczy sedno,
nie w tym należy grząźć,
pod jesień, wiem to jedno,
należy siąść i prząść!

Już idę smażyć konfitury,
nic, że mi dajesz chude astry dwa,
do góry nos, i głowa – hej – do góry!
Oto na jesień jest dewiza ma!

Cóż, że pod jesień kochasz mnie mniej...

Już, popatrz, smażę konfitury,
na dni bez ciebie setkę zajęć mam,
do góry nos i głowa – hej – do góry!
Jeszcze się lato zakołysze nam!...

Piosenka powstała w nocy
z 22 na 23 września 1965 r.

"Przekrój" 42/1965

Znów patrzę na jezioro - Agnieszka Osiecka

Agnieszka Osiecka
Nieutulona w jesieni

"Przekrój" 42/1965

Szanowny Panie Redaktorze!

Znów astry w kubłach za grosze,
na przedmieściu spalona pokrzywa,
kozy jedzą pachnący groszek –
Jesień liście obrywa...

Krótko mówiąc – październik. Nie wiem, jak inni, ale ja jestem po prostu uczulona na jesień. Jakaś taka smutno-wesoła i wrażliwa na pejzaż. Odbija się to szkodliwie na piosenkach, bo porzucam głębsze problemy dla opisów przyrody. Tracę w ten sposób szacunek u osób zasadniczych oraz posłuch u młodzieży, która, jak wiadomo, uczy się od wczesnych lat szkolnych zręcznie omijać opisy przyrody. A mimo wszystko - ta jakaś jesienność jest silniejsza ode mnie...
Proszę spojrzeć do czego to dochodzi:

Znów patrzę jak zasypia moje jezioro
i nie ma na to rady,
choć nie wiadomo skąd się właściwie biorą
w mych stronach te zasady:

- Skąd w ptakach ta odwaga,
żeby daleko tak wlec się,
skąd w chmurach ta powaga,
żeby tak czernieć na wietrze?

A kozioł w nocy krzyczy
i biegnie między sosny
a ja odchodzę z niczym –
aby do wiosny,
aby do wiosny...

Znów patrzę jak zasypia moje jezioro
i nie ma na to rady,
choć nie wiadomo czemu jesienną porą
- ten świat za bardzo blady...
- i gdzie to się zaczyna –
ten chudy dzionek z pajęczyn,
wieczory wśród marynat,
wędrówki tropem zajęczym?...

A kozioł w nocy krzyczy...

Jezioro na mnie patrzy,
moje jezioro,
jak jestem coraz bledsza...
- Dlaczego tak się dzieje
Jesienną porą?...
A może to z powietrza?
- Skąd we mnie ta odwaga,
żeby daleko tak wlec się,
skąd we mnie ta powaga,
żeby tak czekać na wietrze?...

A kozioł w nocy krzyczy...

W żółtych płomieniach - Agnieszka Osiecka

Agnieszka Osiecka - W żółtych płomieniach...

W żółtych płomieniach liści
brzoza dopala się ślicznie,
grudzień mi ciecze za grudniem,
styczeń mi stuka za styczniem.

...Gdzieniegdzie jeszcze życie pełza
przy ziemi blisko jak przy matce,
maślaki stare toną we łzach,
na mrozu łasce i niełasce.

(Ech, życia we mnie dzisiaj tyle,
co w kłapouchym tym maślaku.
W kieszeni noszę jeszcze sztylet,
a w duszy szemrzę - ty zdechlaku...)

...Robak od dawna źle się czuje,
zmęczony legł na prawym boku,
kostucha nad nim kombinuje -
„Zabrać go w tym,czy w przyszłym roku?" -

Robaka żona, wnuki, zięcie
nieczule patrzą na biedaka,
kostuchę także mają w pięcie:
- Każdemu z nas - przygoda taka. -

...Gęsi już wszystkie po wyroku.
Nie doczekają się kolędy.
Ucięte głowy, ze łzą w oku,
zwiędną jak kwiaty, które zwiędły.

Dziś jeszcze gęsi kroczą szumnie
w ostatnim sennym kontredansie,
jak tłuste księżne, które dumnie
witały przewrót, kiedy stał się.

...Ognisko palą na polanie.
W nim liszka przez pomyłkę gore.
A razem z liszką, drogi panie,
me serce biedne, ciężko chore.

(Lecz nie rozczulaj się nad sercem
w ogonku tkwiąc po pomarańcze.
Ja jeszcze z wiosną się rozkręcę,
ja jeszcze z wiosną się roztańczę.)

Wśród ptaków wielkie poruszenie.
- Ci odlatują. Ci zostają.
Na łące stoją jak na scenie.
- Czy też przeżyją? - Czy dotrwają? -

(I ja żegnałam nieraz kogo
i powracałam już nie taka,
choć na mej ręce lśniła srogo
obrączka srebrna jak u ptaka.)

...W powiecie piskim, jak w zwyczaju,
ustaje bujna wegetacja.
A jednak - piszczy coś w ruczaju!
A jednak - woła ktoś „Kolacja!"

Jedno się rodzi, drugie kona,
i płyną strofy mej canzony:
„ - O materyjo niezmierzona!
- O panie Boże nieskończony!"

Skrzypienie śniegu, zapach siana,
słowicze trele, wilcze wycie...
- O, świadomości niezrównana!
I ty, co ją określasz - bycie!

O świecie, świecie wymyślony:
„E" znaczy zawsze „em ce kwadrat" -
o świecie, świecie mój szalony -
nie odchodź!
Zostań.
Chociaż kwadrans.

„Przekrój” 48/1967

Piosenka o poczcie latem - Agnieszka Osiecka

Agnieszka Osiecka
Piosenka o poczcie latem

„Przekrój” 37/1966

I
Ministerstwo Poczt i Telegrafów
nie zna spoczynku.
Mają urlop ci z PIR’u, ci z CAF’u
i nawet ci z czarnego rynku –

I tylko poczta
i tylko poczta
pracuje bez tchu!
I tylko poczta
i tylko poczta
nie drzemie na mchu!

Nie smaży się na plaży,
nie pluszcze w rzece się,
lecz liczy, mnoży, waży
i wciąż donosi, że:

- Tu jest pięknie.
Poprawiłam się. Lala –
- Pozdrowienia z Charzykowa.
Zaopatrzeniowy z żoną. –
- Kochany - Dlaczego nie wracasz do Chałup?
- Pozdrawiamy. Tarnowscy. –

II
Ministerstwo Poczt i Telegrafów
nie śpi pod wierzbą,
choć należy się drzemka tym szafom,
dziurkaczom i zmęczonym krzesłom –

Tymczasem poczta
tymczasem poczta
haruje po świt,
nie to, że Berlin,
nie to, że Poczdam,
ani, że szczyt - - -

To zenit urlopowy,
to pocztówkowy wyż.
Od Kutna do Dąbrowy
już wiedzą wszyscy, iż:

- Tu jest pięknie.
BARDZO się poprawiłam. Lala. –
- Pozdrowienia z Charzykowa.
Zaopatrzeniowy z żoną. –
- Kochany - Dlaczego nie wracasz do Chałup?
- Pozdrawiamy. Tarnowscy. –

III
W ciepłych chmurach
ptaki się kołyszą
pełne miłości.
Lato szumi od Rawy do Piszu
To dla nas. –
Lecz nie dla tych z łączności!

Bo cała poczta
bo cała poczta
pracuje bez tchu.
I tylko poczta
i tylko poczta
nie drzemie na mchu.

Nie smaży się na plaży,
nie pluszcze w rzece się,
lecz liczy, mnoży, waży
i wciąż donosi, że:
........................................................

Komentarz Agnieszki Osieckiej:

(miejsce „wykropkowane” każdy Czytelnik Przekroju może wypełnić dowolnymi pozdrowieniami z urlopu, odciążając w ten sposób pocztę).

Komentarz Hanki O.

Przypomniałam sobie, że przecież mam w domowym archiwum sporo takich pocztówek. Doskonała okazja do zamieszczenia kilku wybranych. Te są adresowane do mnie w 1967 r. Wprawdzie młodsze ode mnie, ale tez mają już swoje lata! Kraków, Krasiczyn, Lublin, Malbork, Warszawa i Zakopane. W tych czasach pozdrowienia z wakacji,  czy np. majowych wycieczek szkolnych wysyłało się "obowiązkowo"! Znaczek kosztował wtedy 40 groszy.

Gdzie ja mieszkam - Agnieszka Osiecka

Agnieszka Osiecka

Gdzie ja mieszkam

Chcecie wiedzieć, gdzie ja mieszkam?
- Za Teatrem. Róg Chałtury.
Między Kinem a Jarmarkiem.
Z widokami na Mazury.

Z kuchnią, kurą, parą kociąt,
z "Polityką", kiszką, bzem.
I z chłopakiem, co korkociąg
ma przy sobie noc i dzień.

Zakopaliśmy na wiosnę
pod komodą grosza nieco
- Kiedy skończy się nam grosz - ten
zamieszkamy gdzieś na piecu.

Będzie się na piecu spało,
będzie niebo się kiwało,
może spadnie z nieba wierszyk,
tak jak spada czasem "pierwszy".

Wtedy wrócę pod ten adres
(za Teatrem. Róg Chałtury)
i osiedlę się bezkarnie
i uwieszę się u chmury...

..i przyczepię się do chmury,
co tamtędy gna nie dla mnie,
(bo brakuje mi kultury,
choć nie jestem przecież na dnie...)

I zatrzymam się w pół drogi
gospodarstwem moim brodząc:
- Czy dojrzeje we mnie ogień?
- Czy zapłonie we mnie owoc?

...Meldowana nielegalnie,
gdzie normalnych ludzi setka,
wizytówkę mam na wannie:
„Pół-kobita, pół-poetka".

Program tarnowskiego spektaklu
"Apetyt na czereśnie" - 1971

Źródło:

Encyklopedia Teatru Polskiego

Tekst: "Przekrój" 49/1966

Kobieta statystyczna - Agnieszka Osiecka

Agnieszka Osiecka
Kobieta statystyczna

Przypadam w całości
na trzy czwarte mężczyzny.
Noszę dziś, niż przed wojną,
nieco więcej bielizny,
zamieszkuję w tym stopniu
wsie, co większe ośrodki,
w szkole uczę się dobrze.
Potem rzadziej mam piątki.
Znacznie częściej się rodzę,
niż płci męskiej osoby.
I wymieram powoli.
Stąd są wdowcy. Nie wdowy.
Więcej mleka spożywam,
niż herbaty i masła,
reaguję właściwie
na apele i hasła,
procentowo przybywa
mi przedszkoli i żłobków
z miast wyjeżdżam na urlop,
dziś pół raza do roku,
w jednej setnej posiadam
basen, dansing, i skocznię,
cztery litry wypijam,
alkoholu rokrocznie,
zatrudniona ja jestem
w handlu w ośmiu procentach,
rzadko w święta wyjeżdżam.
Raczej przed. Lub po świętach.
Występuję nieznacznie
w marynarce, w przemyśle,
a gdy księżyc majowy
nocą topi się w Wiśle,
gdy się parki zanoszą
westchnieniami słowików,
gdy balkony i gzymsy
gną się od lunatyków,
to za gardło mnie chwyta,
myśl wariacka, dziecinna:
- Żeby ktoś mi powiedział –
„Pani jest jakaś inna”.

„Przekrój” 36/1965

Telefon - Agnieszka Osiecka

Agnieszka Osiecka - Telefon

Gdy nie chce grać nikt ze mną w oko
Gdy nikt nie łaje, nikt nie klęka
Gdy łeb mam z waty niby kokon
A w telewizji miś z okienka
Gdy do herbatki koniak leję
Choć do gorączki skacze rtęć
Tę jedną tylko mam nadzieję
Ta jedna drzemie we mnie chęć:
„Dziewięć
Dwadzieścia dziewięć
Dziewięćdziesiąt pięć”...

Gdy brak talentu na piosenkę
Na Portofino forsy mało
Gdy nikt nie prosi mnie o rękę
Ani (no niechby) o to ciało
Gdy czytam sobie „Put’ moj skuczen”
Albo z Puszkina inną część
To w środku sobie nucę, mruczę:
„Dziewięć
Dwadzieścia dziewięć
Dziewięćdziesiąt pięć”...

Gdy mnie nie cieszy wiara w postęp
Ani zza ściany dźwięk bibopu
Gdy serce dźwigam niby krostę
I próżno tlenię skroni popiół
To jeden sobie refren pieszczę
I myślę dobie, że, psiakręć
Choć telefonów tyle w mieście
„Dziewięć
Dwadzieścia dziewięć
Dziewięćdziesiąt pięć”!

„Przekrój” 14, 15/1966

Okrętem płynę - Agnieszka Osiecka

Agnieszka Osiecka
Okrętem płynę


„Okrętem płynę, okrętem
biorę swe myśli przeklęto,
biorę swe sprawy przeklęte -
okrętem płynę, okrętem".

Tak dziś od rana śpiewam
i patrzę na bagaże.
Mój Boże! To cały sezam!
Jak ja się z tym pokażę!

... Moja matka jest z Poznania.
Nie wyrzuci żadnej rzeczy:
- To nadaje się do prania,
to się jeszcze ubezpieczy,
to jest dobre, to się przyda... -
- Wyrzucić! Fe! Ohyda! -

Mam widocznie to po matce,
że zabrałam na tę drogę
trzy słoje miodu w siatce,
podłogę i minogę,
a także:
składany kajak,
karty, kulę i koc,
pigułki i senny majak
na każdą deszczową noc.
ponadto:
Trzech smutnych narzeczonych
portrety paszportowe,
ich listy i canzony,
mój jasiek pod głowę,
„Żorżyka", tomik Norwida
i śrubkę, co może się przyda...

A na dnie:
Podania, wezwania,
mych wierszy cztery tony
i uśmiechy twoje i ukłony...
Stare smutki i grzechy -
i ukłony twoje i uśmiechy.

... A okręt od rana tonie.
Nieczynny nawet bar.
Wszyscy (że to już koniec)
śpiewają „tanga czar".

- Panika jak panika...
Widziało się to i owo.
Pan Bozia rzecz zamyka.
Pakujmy się, szefowo!
(Śmieszne słowo - „pakujmy".
Raczej trzeba raz - tego...
Każdy, bez żadnej ujmy,
wyrzuca co ma tam, ciężkiego)

Ocean w grudniu - to nie dla ludzi,
(Mój Boże, co dla nich JEST?...)
Dziś wszyscy jacyś bladzi, chudzi.
- Stypa, panowie, to nie chrzest!

Już wyrzucili graty, sprzęty,
teraz pakują się do łodzi.
Ja patrzę na to, panie święty,
pogoda jakoś mi nie szkodzi,
przy kapitanie stoję tuż
i ciskam w morze pęki róż
A także:

Podłogę i minogę,
te listy i canzony,
tych smutnych narzeczonych,
ten jasiek, i ten miód
i ten tomik Norwida
i tę śrubkę, co mogła się przydać.

Już wyrzucone wszystko prawie.
Kapitan patrzy na mnie mile
i o zielonej myśli trawie.
Życia nam jeszcze ze dwie mile...

Ach, sama już okrętem jestem!
Ach, w ustach czuję zapach słony!
A dzierżę Jeden bagaż Jeszcze —
to uśmiechy twoje i ukłony

Ach, jestem już okrętem sama.
ach, nie powrócę już pod strzechy,
i biorę z sobą -co za dramat,
ukłony twoje i uśmiechy.

„Przekrój” 51-52/1967