Zazdrośnicy - Bolesław Leśmian

Marek Grechuta
Zazdrośnicy

Bolesław Leśmian

Zazdrośnicy daremnie chcą pochlebić pierwsi
Czarom, skrytym w twym ciele z moją o nich wiedzą!
Oczy, co się rzęsami nie tknęły twych piersi,
Czyliż pustym domysłem te czary wyśledzą?

Kto w chwili pocałunków nie zagrzał swej dłoni
Na twych bioder nawrzałej żądzą przegięcinie.
Nie potrafi określić upojeń tej woni,
Co z ciebie, jako z róży, snem potartej, płynie.

Kto ustami w nóg twoich nie wdumał się dreszcze,
Nigdy dość nie wysłowi twych oczu omdlenia,
A choćby je dzień cały badał bez wytchnienia,
Nie wypatrzy z nich tego, co ja z nich wypieszczę!


Obraz: Dorina Costras

Ani zmora z jeziora... - Bolesław Leśmian


Krystyna Janda, Marek Grechuta
Ani zmora z jeziora, ani sen skrzydlaty

Z "Łąki"

Bolesław Leśmian


Ani zmora z jeziora, ani sen skrzydlaty,
Ja Łąka nawiedziłam wnętrze twojej chaty!
Trwałam z tobą na tej ławie,
Rozmawiając głośno prawie -
Na ścianach twoich - rosa, na podłodze - kwiaty...

Nie grążyłeś ty w niebie ni steru, ni wiosła,
Lecz cię radość swym prądem zmiotła i uniosła.
Wieczność ku nam znikąd zbiegła,
U stóp naszych, warcząc, legła,
A pierś twoja tej nocy chabrami porosła.

I było już wiadomo, że pułap sosnowy
Wonnym deszczem, jak obłok, pokropi nam głowy,
Bo nie snem się sny płomienią,
Jeno deszczem i zielenią -
Duch ci  się zbłąkał w ciele, jak wpośród dąbrowy.

Przeto Bóg, co cię stworzył, zbladł podziwem zdjęty,
Żeś uszedł jego dłoniom w tych pokus odmęty!
W kształt cię ludzki rozżałobnił,
A tyś znów się upodobnił
Kwiatom i wszelkim trawom i źdźbłom gorzkiej mięty.

Ludzie - mgły, ludzie - jaskry i ludzie - jabłonie,
Rozwidnijcie się w słońcu, boć na pewno płonie!
Dla mnie - rosa, dla mnie - zieleń,
Dla was - nagłość rozweseleń,
A kto pieśni wysłuchał - niech mi poda dłonie!

Obrazy: Josephine Wall

Zmienionaż po rozłące - Bolesław Leśmian

Marek Grechuta, Krystyna Janda
Zmienionaż po rozłące

Bolesław Leśmian

Zmienionaż po rozłące?
O, nie, niezmieniona!
Lecz jakiś kwiat z twych włosów zbiegł do stóp ołtarzy,
A choć brak tego zbiega nie skalał twej twarzy,
Serce me w tajemnicy przed twym sercem kona...

Dusza twoja śmie marzyć, że w gwiezdne zamiecie
Wdumana, będzie trwała raz jeszcze i jeszcze --
Lecz ciało? Któż pomyśli o nim we wszechświecie,
Prócz mnie, co tak w nie wierzę i kocham i pieszczę?

I gdy ty, szepcząc słowa, w ust zrodzone znoju,
Dajesz pieszczotom ujście w tym szepcie, co pała,
Ja, zamilkły wargami u piersi twych zdroju,
Modlę się o twojego nieśmiertelność ciała.

Obraz: Irina Karkabi

Białe litery - Leszek A. Moczulski

Leszek Aleksander Moczulski

Marek Grechuta
Białe litery

Leszek Aleksander Moczulski

Najpierw pisano długo białe litery
Na białym papierze
Potem wiele czasu zajęło
Odczytywanie z kartki milczenia
Wreszcie zanim ktoś pierwszy
Zdążył usta otworzyć
Opadła kurtyna oklasków

Myślę że nikomu bardziej
Nie są potrzebni dziś poeci
Niż sędziom którym nikt w tej brutalnej epoce
Nie może pomóc w umyciu rąk

Najbardziej lubię tych
Którzy nie zdejmując wcale rękawiczek
Potrafią swój najbardziej sprawiedliwy gniew
Starannie uśmierzyć i powstrzymać
W takim racjonalnym punkcie
Że wszystko się zmieści
Zaledwie na główce szpilki

Najbardziej lubię ich wtedy
Kiedy już po wszystkim
Bez ich najmniejszego udziału
A oni wtedy pochylają się nad stolikiem
I zwykłe mieszanie kawy łyżeczką
Powiększają do rozmiarów antycznej tragedii

Czerwień wyprowadza się z krwi
Tylko z największą ostrożnością
Mogę sprowadzić czerwień
Do płomiennych przemówień
Do zarumienionej twarzy dziewczyny
Do pierwszych kwiatów w ogrodzie
Tylko z największą ostrożnością
Mogę sprowadzić czerwień
Do śmiechu dziecka
Do beztroskich karnawałowych zabaw
Do  zieleni

Gdzie mieszkasz nocy - Leszek A. Moczulski

Teresa Haremza
Marek Grechuta

Gdzie mieszkasz nocy

Leszek Aleksander Moczulski


Gdzie mieszkasz nocy,
Która nie przychodzisz do mnie
Nie chcesz mnie dotknąć
Nie chcesz mnie uciszyć
Nie chcesz mnie uleczyć
Omijasz mnie omijasz

Gdzie mieszkasz nocy
Która nie przychodzisz do mnie
O nocy nocy pomóż
Zasnąć odpocząć zasnąć
O ciszo ciszo pomóż
Oddychać milczeć oddychać

Historia pewnej podróży - Marek Grechuta


Marek Grechuta, Grzegorz Turnau
Historia pewnej podróży

Marek Grechuta


Na skraj miasta wyszło kilku takich
Z których każdy o podróży sobie śnił
Zbudowali dworzec kolejowy
Każdy kupił sobie bilet w nim
Lecz kiedy już pociąg nadjechał
I stanął na peronie zdyszany,
ktoś spytał: „Więc dokąd jedziemy?”
Usłyszał: „Na razie wsiadamy”

Po chwili już siedząc przy oknach
Rzucali okrzyki zdumienia
Mijali widoki tak piękne
Że spełnić się mogą marzenia
Lecz oni pędzili wciąż dalej
Szukając piękniejszej ziemi
Ktoś spytał „Więc dokąd jedziemy?”
Usłyszał: „Na razie jedziemy”

Rozmowy ciągnęły się długo
I pewno by jeszcze potrwały
Lecz pociąg już bieg swój zakończył
Więc każdy ten postój pochwalił
Zaś kiedy już wyszli z wagonów
To nagle w zdumieniu usiedli
Ktoś spytał: „Więc gdzie my jesteśmy?”
Usłyszał: „Na razie tu gdzieśmy wsiedli”

Lecz gdyby ktoś mylnie osądził
Że w całej tej podróży jest strata
Niech wie, podróże kształcą
A zwłaszcza dookoła świata

Super ekspres - Marek Grechuta

Marek Grechuta
Super ekspres


Tym którym się bardzo dłuży
Cierpliwości wykres
Wymyślono system nowy
Ekspres, ekspres, ekspres

Mamy ekspresowe pranie
Ekspres polecony
Ekspresowe dziur łatanie
Ekspres opóźniony

Ekspresowe podnoszenie
Oczek, a dla gości
Są herbatki ekspresowe
Szybciutko i prościej

Siadam więc nad małą czarną
Prościutko z ekspresu
I smakuję, i smakuję
Tą oszczędność czasu

Ktoś zostawił na stoliku
Ekspres rozłożony
Czytam, że od jutra sprzedaż
W trybie przyspieszonym

Zamiast normalnego dotąd
Systemu jest nowy
System za drobną opłatą
Super, super super, super ekspresowy

Super ekspresowe pranie
Super oczkowanie
pPzed kolejką ekspresową
Super przepychanie

Super opóźniony ekspres
Super, zaraz wracam
Super, nie przyjmuję dzisiaj
Super, nie zawracaj pan

Wracam więc do domu szybko
Jakiś liścik znowu
Serce mi z emocji bije
Super, super, super ekspresowo

Proszę bardzo, list ekspresem
Był hen, już przy mnie
Czytam: Pana podanie o mieszkanie
W dalszym terminie

Siedzę więc nad małą czarną
Prościutko z ekspresu
I smakuję tą oszczędność czasu
Czekam tu, aż do wszystkiego
Ten system się przyjmie.
Może wtedy będę śpiewał
Bardziej ekspresyjnie...

Pachnie chlebem - Grzegorz Walczak

Skaldowie
Pachnie chlebem...


Grzegorz Walczak

Pachnie chlebem, pachnie solą
Zapach słońca, zapach potu
Wyjdź naprzeciw lasom, polom
Utrudzonym siejbą chłopom

Dzień przechodzi w pochyleniu
Kare konie ciągną noc
Mgły się snują ponad ziemią
Ze starości stęka płot

I stodoły sobie gwarzą
Jak brzemiennych stado bab
Niech się wam w tym roku darzy
Księżyc w czepcu - dobry znak

Pachnie wiosną, pachnie miodem
Po zapłociach biegną głosy
Jak nie kochać dziewcząt młodych
Jak tu zboża nie kosić

Pieśni Marka Grechuty do słów Tadeusza Nowaka

Stoją gorzkie pagórki - Tadeusz Nowak

Marek Grechuta
Stoją gorzkie pagórki

Stoją gorzkie pagórki, bo gorzka jest zieleń,
gdzie przebiega wilk nocy i prędki dnia jeleń,
nie spotkają się nigdy w ruchomej przestrzeni,
wilk w jelenia, a jeleń się w wilka zamieni.

U pagórków dolina Dunajcem rozcięta
jest gałęzią miłości zrywaną zbyt chciwie
przez podobne do światła i wiatru dziewczęta,
bo gdy biegną - nie skrzypi miedziane igliwie.

Pachnie zieleń obmyta przez wiatry i deszcze
i dolina się słońcem wypełnia po brzegi,
choć wśród lasów zbliżonych do nieba śpią jeszcze
dzikie stada gołębi i białe śpią śniegi.

Szukać ciebie nie trzeba, bo jesteś pod ręką,
biedna moja kołysko uśpiona piosenką
pod pagórkiem z jałmużny, gdzie ojciec mój orze
ziemię, gdy po ziemi przechadzają się zorze.

Do ciebie idę, dziadku, siedzący na progu
z fajką w zębach tak starą, że chyba po Bogu
dziedziczysz ją, a tytoń masz na pewno  z raju,
bo dym pachnie jak lato i jesień w mym kraju.

Lubię słuchać twych baśni pod zmierzchem kasztanów
i patrzeć, jak się bawi twoimi wąsami
wnuczka - iskra uśmiechu. A ty się zastanów
nad jej dłonią wzniesioną po gwiazdę nad nami.

Do ciebie idę, matko, po trzykroć cierpieniem
ugodzona w dno serca, by stało się zadość
woli nieba, gdyż niebo jest twoim sumieniem
i sumieniem tych, którzy zabili twą radość.

Wiem, że nigdy dla ciebie nie znajdę pól śniegu
tak pokornie białego, byś mogła iść po nim
do twych synów, co leżą zabici na brzegu
niemej wody, z gałązkami jedliny u skroni.

Do was, ludzie, przychodzę, gdy śpicie przy oknie
uchylonym do sadu, a w sadzie świt moknie
i groch burzy po dachu blaszanym się toczy,
zanim słońce przywróci wam mowę i oczy.

Będę chodził za wami i będę wam cieniem,
gdy cień wam spod głowy wytrąci sierp żniwa;
deszczem będę, gdy wody ze źródeł ubywa,
a pola są przebite na wylot pragnieniem.

Wyście mi dali wszystko, co może dać człowiek
dziecku ziemi tak biednej, że siebie się wstydzi:
dach nad głową, chleb, wodę i światło u powiek
i jeszcze coś, lecz tego prócz was nikt nie widzi.

Psalm sielankowy - Tadeusz Nowak


Magda Umer
Psalm sielankowy (Gdzie ty jesteś)

Tadeusz Nowak

Gdzie ty jesteś
Za wodą, za trawą, za ciszą
Gdzie się listy, na liściu
Same piszą i piszą
Gdzie się noża po trzonek
Nawet w chleby nie wbija
I jedynie płot patrzy
Zza chabinki i kija

Gdzie ty jesteś
Za trwogą, za pająkiem, za myszą
Gdzie mnie uszy łopianu i radaru
Nie słyszą
Gdzie nie bije się monet
Jakbyś młotkiem bił w ciemię
A grom w kłębek zwinięty
Przy kopczyku rdzy drzemie

Gdzie ty jesteś
Za tobą, za snem twym, za pieśnią
Gdzie twe oczy, źdźbła trawy
Nie przyślepią, nie prześpią
Gdzie tak mówi się jestem
Jakby nigdy nie było
Kurzej szyi pod nożem
Białej brzozy pod piłą

Nie wiem o trawie - Tadeusz Nowak

Marek Grechuta
Nie wiem o trawie

Tadeusz Nowak

Nie wiem, nie wiem o trawie
Będę ci śpiewał o niej
Póki się nie dopasą
Do jutrzni kare konie

O wodzie wiem, że płynie
Dumnie przez wszystkie pieśni
Aż się tobie wisienka,
wiśnia po wiśni prześni

Nie wiem, nie wiem o maku
W nim ci buduję zamek
Gdzie przed pięć luster wiedzie
Trzysta sześćdziesiąt klamek

O lustrze wiem, że patrzy
Twarzą dawniej nam znaną
I że pająk ją chwyta
W sieć coraz gęstszą rano

Nie wiem, nie wiem o niebie
Może to sidła może
Dzwoniącej kuropatwie
Przychylne dzwonne zboże

Lecz wszystko wiem o furtce
Wychodzącej na drogę
To mi tak nie stój przed nią
Gdy iść przed siebie mogę

Psalm o wodach czystych - Tadeusz Nowak


Magda Umer
Psalm o wodach czystych

Tadeusz Nowak


Wody są czyste piórko po nich płynie
Bielsze od żalu po straconym maju
Przez jego witki drobniejsze niż sen
Oczy nie widząc patrzą i kochają

Piasek od piórka bielszy i od żalu
Księgę rodzaju na piasku spisaną
Pismem o którym mówi się tajemnie
Że jest odwiecznie jątrzącą się raną

Wody są czyste gaśnie w nich planeta
I gasną pod nią poczęte zwierzęta
I wiary gasną jako ten dmuchawiec
I o nich tylko ślepy kret pamięta

Ślepy jak chłopiec co ubiegłej wiosny
Nie wiedząc o tym odszedł w traw litanie
Wody są czyste modlą się za chłopca
A my o świcie pomódlmy się za nie

Muzyka: Marek Grechuta