Plamy na słońcu - Jerzy Miller

Elena Filatov
Ludmiła Jakubczak
Plamy na słońcu


Jerzy Miller

Są czasami takie dni
Że się kłócę z byle kim
Kto pod rękę się nawinie
Czy jest winien czy niewinien
W mig napsuje mu krwi

A nazajutrz skoro świt
Gdy mi humor zły już zbrzydł
Chcąc przeprosić kogo trzeba
Wznoszę palec w stronę nieba
Tam gdzie Słońce lśni

Plamy na słońcu
Na słońcu plamy
Gdy się kłócimy
Gdy się gniewamy
Sprawca nie tutaj
Sprawca jest tam
Nie ma sposobu uciec od plam

Gdyby nie plamy na słońcu
Na słońcu plamy
Nikt by nie gonił nerwów resztkami
Rano i we dnie zawsze bez trosk
Gdyby nie plamy
Ach mam ich dość

Do dziewczyny w takim dniu
Nie zaglądaj miły mój
Okład z lodu kładź na skronie
W domu ukryj się jak w schronie
nie przeciągaj już strun

Bo nazajutrz skoro świt
Bo nazajutrz będzie wstyd
Nim przeprosisz kogo trzeba
Nowe plany spadną z nieba
Nie ucieknie nikt

W zielonym ZOO - Andrzej Tylczyński


Ludmiła Jakubczak
W zielonym ZOO


Andrzej Tylczyński

W zielonym ZOO
Skaczą pawiany,
Paplą papugi, ryczą lwy
W zielonym ZOO
My w tłumie sami
Cóż nas obchodzi zwierząt krzyk?

W zielonym ZOO
Białe niedźwiedzie,
Rude tygrysy żółte psy
W zielonym ZOO
Hipopotamy i tłumy ludzi
Wśród nich jesteśmy i my
Nagle gdzieś groźny ryk
Za kratami walczą
Drapieżniki dwa
A wśród bzu ja i ty
Nie dla nas ten drapieżny świat

W zielonym ZOO
Białe niedźwiedzie,
Rude tygrysy, żółte psy
W zielonym ZOO
Wielkie kasztany
Pod ich dachami odpoczywamy i my.

W zielonym ZOO
Spojrzenia zwierząt ptaków i ludzi
Gonią się
W zielonym ZOO
Choć kraty dzielą
Nikt dobrze nie wie
Kto jednak widzem tu jest

Smutny pająk - Choiński i Gałkowski


Ludmiła Jakubczak
Smutny pająk 💚

Bogusław Choiński, Jan Gałkowski

W moim kącie mieszka smutny pająk
Słychać płacz
Jakże smutny bywa wieczorami
Słychać płacz

Chętnie bym ci pomogła
Chętnie bym ci pomogła
Ale to jest płacz za bardzo smutny
Smutny tak

Mój nieduży, śmieszny samochodzik
Oddam ci
Nakręcany, z blachy samochodzik
Oddam ci

Może to i niewiele
Może to i niewiele
Minął już rok, mówią, że sprężyna
Pękła w nim

Przez wiele dni
Pragnęłam zrobić coś
By ucichł szloch
Ale wiem, że dziś już to
Niepotrzebne

W moim kącie, tam gdzie mieszkał pająk
Cicho już
W moim kącie mieszkał smutny pająk
Umarł już

Może to i niewiele
Może to i niewiele
Ale czy mnie stać na inne życie
Nie wiem już...

Cierpienia miłosne - Witold Skrzypiński


Marian Demar - Cierpienia miłosne - Liebesleid


Witold Skrzypiński

Gdy wiosna w krąg roztoczy czar
I gdy ptasząt zabrzmi gwar
Kiedy w słońcu ożyje kwiat
Budzi się do życia świat

I mocniej bije krew
Na cudnej wiosny zew
W sercach szczęśliwych ludzi
Tęsknota budzi radosny śpiew

A ja tak samotnie żyję
I tak wciąż w tęsknocie trwam
Dla mnie już dziś nie bije
Drogiego serca miłosny takt

Ach czemuś ty mnie porzuciła
I w sercu żar mi roznieciła
Tak dziś mi brak tych czułych słów
Kochanych słów, czarownych naszych słów

Nie dla mnie dziś jest wiosna ta
Nie dla mnie też chór ptasząt gra
Nie dla mnie się rozwija kwiat
Nie dla mnie jest ten cały świat

A wiosna w krąg roztacza czar
Ptasząt brzmi wesoły gwar
W słońcu płatki rozchyla kwiat
Budzi się do życia świat

Obraz: Wilhelm Kotarbiński

Co to może być

Albert Harris - Co to może być

Józef Lipski, Władysław Szlengel


Gdy człowiek marzy cały dzień
Wygląda jak swój własny cień
Nic nie je, tylko ciągle wzdycha
Nocą jęczy z cicha
Co to może być

Gdy człowiek wszystkie tanga zna
I nieprzytomne oczy ma
Rysuje serca dwa na murze
Wciąż kupuje róże
Co to może być

Kiedy w butach kładzie się do łóżka
Kiedy papierosy je
Kiedy w klapie fraka tkwi pietruszka
Proszę państwa, to już źle

Gdy ktoś z rybkami w wannie śpi
Gdy ciągle trafia głową w drzwi
I nie pamięta, jaka data
Nie poznaje brata
To już kocha się

W małym kinie - Ludwik Starski


Mieczysław Fogg
W małym kinie

Ludwik Starski

Mieliśmy pójść do kina
Wybacz, nie pójdę dziś
W mroku zasiądę do pianina
W przeszłość pobiegnie myśl

Małe kino
Czy pamiętasz małe, nieme kino
Na ekranie Rudolf Valentino
A w zacisznej loży ty i ja

Na ekranie
On ją kocha i umiera dla niej
My wierzymy, bośmy zakochani
Dla nas to jest prawda, a nie gra

To jakby o nas był film
Więc my wpatrzeni
Ach, jak wzruszeni miłością swą

W małym kinie
Nikt już nie gra dzisiaj na pianinie
Nie ma już seansów w małym kinie
W małym, niemym kinie "Petit Trianon"

Nic tak nie przypomina
Dawnych, odległych chwil
Jak muzyczka z niemego kina
Rzewna jak stary film...

W maleńkiej, cichej kawiarence - Tymoteusz Ortym


W maleńkiej, cichej kawiarence - In einer kleinen Konditorei

Tymoteusz Ortym

Noc była piękna, księżyc złote ronił skry
Paryża bulwar spał owity w białe mgły
Ujrzałem cię, spotkanie tak oczekiwane
I serca nasze jak ranne ptaszę
Łopocą w piersiach rozedrgane
Budząc wspomnień sny
Tak ukochane marzenia i ty
Wtem zegar z wieży donośnie trzy uderzył
Myśl nasza w przeszłość bieży - gdzie dawne sny

W maleńkiej, cichej tej kawiarence
Promienne, jasne, wiosenne dni
Gdy całowałem, drżąc, twoje ręce
Pierwszy raz kocham szepnęłaś mi
A elektryczny fortepianik grał we wnęce
Pieśń o snach, o miłości i o łzach
W maleńkiej, cichej tej kawiarence
Pierwszy raz kocham szepnęłaś mi

Minęło wszystko, przeszło wiele długich lat
Niejeden prysnął czar, niejeden uwiądł kwiat
Czy pomnisz szept zaklęcia - zawsze i na wieki
Czar, ideały, miłosne szały
Jak sen wydają się daleki, który nagle znikł
Dziś pozostały wspomnienia i łzy
Gdy zegar z wieży pamiętne trzy uderzy
W mym sercu smutek leży - gdzie jesteś ty...

Tadeusz Faliszewski, Heinz Maria Lins

Obrazy: Lesser Ury

Czy pamiętasz maleńką kawiarenkę - Tymoteusz Ortym


Adam Aston
Czy pamiętasz maleńką kawiarenkę

Tymoteusz Ortym

Rozwiała się miłość nasza
Pobladły marzenia snów
Nie tłomacz i nie przepraszaj
Wiedziałem, że wrócisz znów

Szepcesz dziś cichutko – przebacz
Tak mi żal nieszczerych słów
I dziś nie wspominaj o smutkach, nie trzeba
Lecz o swem kochaniu mów

Czy ty pamiętasz maleńką kawiarenkę
I te najczulsze w niej nasze sam na sam
Czy ty pamiętasz przebrzmiałą dziś piosenkę
Co niegdyś tyle upojeń dała nam

Gdy rozkochany tonąłem w twych oczętach
W jesienne zmierzchy i wiosenne dni
A ty szczęśliwa, radosna, uśmiechnięta
O swej miłości, drżąc, szeptałaś mi

Czy ty pamiętasz maleńką kawiarenkę
I tę piosenkę, co w sercach brzmi...

Obraz: Gotthardt Kuehl - Lovers in a Cafe

V dalekoy znoynoy Argentine - Le dernier tango

Michael Alford
Wadim Kozin - W dalekoj znojnoj Argientinie
(Последнее танго - Le dernier tango - Ostatnie tango)

Słowa: Isa Kremer

В далекой знойной Аргентине,
Где небо южное так сине,
Где женщины, как на картине,
Там Джо влюбился в Кло...
Лишь зажигался свет вечерний,
Она плясала с ним в таверне
Для пьяной и разгульной черни
Дразнящее танго.

Но вот однажды с маленькой эстрады
Ее в Париж увез английский сэр,
И вскоре Кло в накеповском наряде
Была царицей на Bataille de fleurs.
Ее лицо классической камеи,
Ее фигурку в стиле Tanagra
Знал весь Париж и любовался ею
И на gran prix, и в Opera.

В ночных шикарных ресторанах,
На низких бархатных диванах
С шампанским в узеньких стаканах
Проводит ночи Кло...
Поют о страсти нежно скрипки —
И Кло, сгибая стан свой гибкий
И рассыпая всем улыбки,
Идет плясать танго.

Но вот навстречу вышел кто то стройный...
Он Кло спокойно руку подает,
Партнера Джо из Аргентины знойной
Она в танцоре этом узнает...
Трепещет Кло и плачет вместе с скрипкой...
В тревоге замер шумный зал
И вот конец... Джо с дьявольской улыбкой
Вонзает в Кло кинжал.

В далекой знойной Аргентине,
Где небо южное так сине,
Где женщины, как на картине,
Про Джо и Кло поют...
Там знают огненные страсти,
Там все покорно этой власти,
Там часто по дороге к счастью
Любовь и смерть идут...

Pod modrym niebem Argentyny - Andrzej Włast

Le dernier tango - Ostatnie tango
Marian Opania - Pod modrym niebem Argentyny


Andrzej Włast

W Paryżu raz podróżnik z Paragwaju
Gdzieś w kabarecie ujrzał dziewczę cud
Co czarujące tango swego kraju
Tańczyła lekko, gnąc się w tył i w przód
Jak senna mara nieziemskiego raju
Drży jej sylwetka na pąsowem tle
Kiedy prężyła w tańcu biodra swe
Rzekł - dziewczę me, ja kocham cię

Pod modrym niebem Argentyny
Gdzie zmysły poją cud dziewczyny
Rozkoszy składa się daniny
Śniąc tanga boski czar
Gdzie krew w twych żyłach burzy słońce
Gdzie noce parne i gorące
Tam dźwięki wabią cię kuszące
I tanga, tanga czar

I odtąd jego stała się kochanką
Do ust rozkoszy niosła wonną kruż
Lecz bezlitosną była dlań tyranką
Gdy się skończyło złoto jego już
Choć błagał: zostań, droga ma bogdanko
I w noce szczęścia sięgnij myślą wstecz
Odrzekła: pieniądz - najważniejsza rzecz
Beze mnie żywot wlecz. Idź precz

Idź precz pod niebo Argentyny
Gdzie zmysły poją cud dziewczyny
Rozkoszy złożyć idź daniny
Śniąc tanga boski czar
Gdy znajdziesz w cudnej tej krainie
Bez złota szczęście przy dziewczynie
Zapomnisz mnie, twój żal przeminie
Spowity w tanga czar

Hen na Montmartrze wiodła swoje życie
Gdy znowu on zawitał w zmierzchu czas
Najdroższa zatańcz - szepcze doń w zachwycie
Swe boskie tango, choć ostatni raz
Ach spójrz, wzrok jego lśni niesamowicie
Ostrzega z cicha przyjaciółka ją
Na próżno! Już jej stopy w tańcu mkną
On zaś piosenkę nuci swą

Pod modrym niebem Argentyny
Gdy zemsty wybiją godziny
Najkrwawsze składa się daniny
Za grzechy płaci się
Drżyj, oto zaciskam me dłonie
Dokoła szyi twej, co płonie
Tańcz, tańcz zanim cię śmierć pochłonie
Ostatnie tango swe

Obrazy: Mark Spain

Koryntu my cór chór - Jeremi Przybora

Chór Cór Koryntu
Koryntu my cór chór

Jeremi Przybora

Trud nasz nie w pocie czoła
i nie w odciskach ręki –
z innych pozycji zgoła
wdzięcznej jest wart podzięki.
Cywilizacji wykwit,
zawód najstarszy świata –
same on mu pożytki
w ciał naszych niesie kwiatach.

Koryntu my cór chór.
Choć nieraz na nas gbur
wysypie obelg wór,
śmiejmy się z tych bzdur!

Choć nie prywatny dom nasz,
żonom prywatnych mężów
strzeżem, bo moc obronna
w ciał naszych jest orężu.
Gdy żądze złe i nagłe
żrą chłopa, nasze dłonie
zwrócą go, z żądz jak z jabłek
otrząśniętego – żonie.

Koryntu my cór chór.
Jedwabny ramion sznur,
powabny welur skór,
cud biustów i ud wzór…

O, ty Koryncie sławny!
W tobie, rodzinnym mieście,
błyszczą twe kurtyzany
jak twe rodzynki w cieście!
Kiedy, prostując plecy,
przejdziem ulicą czasem,
stają w zachwycie Grecy
kolumn korynckich lasem.

Koryntu my cór chór,
pradawnych kultur twór,
wybawicielek zbiór
od seksu mąk i zmór.

Medea, moja sympatia - 1974

Chór Cór Koryntu
Hanna Balińska, Elżbieta Bojanowicz, Joanna Ciemniewska, Elżbieta Lis, Ewa Ulasińska, Mirosława Wojewoda

Kazirodki - Jeremi Przybora


Damian Damięcki, Jan Kociniak
Myśmy kazirodki...


Jeremi Przybora

Nieszczęśliwi myśmy chłopcy,
chociaż nie sierotki.
Gorszy dopust nam nieobcy:
bośmy kazirodki.
Naszej mamy nie kochamy
tak jak dzieci inne.
To, co do niej odczuwamy,
nie jest tak rodzinne.

Więcej damy mamy z niej,
samej mamy mamy mniej.
Hej! Hej! Mamy mniej!
Samej mamy mamy mniej!

Gdyby nasza mama była
mniej w urodzie mocna,
toby może nie zrodziła
u nas kazirodztwa.
Ale gdyśmy mamę latem
zaszli raz w kąpieli,
tośmy zaraz obaj z bratem
całkiem zedypieli.

Więcej damy mamy z niej,
samej mamy mamy mniej.
Hej! Hej! Mamy mniej!
Samej mamy mamy mniej!

Los zgotował nam pułapkę
dosyć makabryczną,
że miast mamy mamy babkę
bardzo apetyczną…
Nie pojmiemy taty za nic,
że od mamy odszedł,
i współczucie targa nami
szczerze kazirodcze.

Więcej damy mamy z niej,
samej mamy mamy mniej.
Hej! Hej! Mamy mniej!
Samej mamy mamy mniej!

W mitologii Grecy brodzą
po sam pas w paskudztwie
i co chwila kazirodzą
w innym kazirództwie.
Wciąż ktoś kazi z kimś sam na sam.
O, bogowie święci!
Czemużeśmy w innych czasach
z bratem nie poczęci?

Lecz nie skarżmy się na głos!
W starej Grecji mściwy los…
Cyt! Cyt! Mściwy los…
Więc nie skarżmy się na głos!...

Medea, moja sympatia - 1974

Jam król Kreon wspaniały - Jeremi Przybora

Mieczysław Czechowicz, Barbara Rylska
Jam król Kreon wspaniały

Jeremi Przybora

Jam król, Kreon wspaniały,
Kreon wspaniały, Kreon wspaniały.
A to moje pedały, moje pedały dwa.
To król, Kreon wspaniały,
Kreon wspaniały, Kreon wspaniały.
A my jego pedały, jego pedały dwa.

Ja nie lubię długich mówek,
nie owijam w watę słówek,
prosto z mostu w oczy rżnę
oraz się Dzeusem klnę,
że na wdzięki pięknych dam
jam nieczuły,
jam nieczuły,
jam nieczuły,
sam!

Więc mi nie parz herbatki!
Nie parz herbatki!
Nie parz herbatki!
Ale pakuj manatki!
Pakuj manatki
swe!...

O, bogowie, cóż za nędza!
Więc król Kreon mnie wypędza!
Nie dość, że mnie rzucił mąż.
Głębsza ma niedola wciąż.
Co dzień okrutniejszy cios
mi zadaje,
mi zadaje,
mi zadaje
los!

Gdy spakujesz manatki,
wszystkie manatki,
wszystkie manatki,
to zabieraj też dziatki,
zbieraj też dziatki
swe!...

Królu, z tym to już przesadzasz!
Na mózg rzuca ci się władza.
Cóż ci winna biedna mać,
by ją z dziećmi z kraju gnać?
Może jeszcze pragnąłbyś,
bym ruszyła,
bym ruszyła,
bym ruszyła
dziś?

Na mej córce odwetu,
córce odwetu,
córce odwetu
lękam twego, kobieto,
twego, kobieto,
się!...

Nie kobietam już, lecz – jagnię.
Serce me spokoju pragnie.
Zostać daj do jutra i
daj spakować futra mi.
Niech mnie twego gniewu bat
wygna jutro,
wygna jutro
w świat!

Dobrze. Pakuj te futra,
pakuj te futra,
pakuj te futra.
Zostań jeszcze do jutra,
jeszcze do jutra,
lecz
jeśli jutro nie znikniesz,
jutro nie znikniesz,
jutro nie znikniesz –
szyję krótko ci przytnie,
krótko ci przytnie
miecz!

To król, Kreon wspaniały,
Kreon wspaniały, Kreon wspaniały.
A to jego pedały, jego pedały dwa!

Medea, moja sympatia - 1974