Andrzej Dąbrowski Ona miała Turka Agnieszka Osiecka
Takie śliczne oczy ma
Każdy widzi ją we snach
Ale wiemy o niej coś
Takie coś, że bierze złość
Posłuchajcie, panowie
Ona miała Turka
Ona miała Turka
Turka - czy to nie dość
Człowiek żenić by się chciał
Nawet by pieniądze miał
I pięknieje z każdym dniem
Ta, co by wchodziła w grę
Ale basta, panowie
Ona miała Turka
Ona miała Turka
Turka - ja o tym wiem
Trochę strach, a trochę żal
By życie wiązać z femme fatale
Weź ty taką baw i czesz
A potem dziecko powie, wiesz
"Mama miała Turka"
Jakże gorzko ta laurka brzmi
Na cóż ona, na cóż mi
Uchyliłaś kiedyś drzwi
A ja, głupi, zwiałem ci
No a potem przybył on
I jak swoją ciebie wziął
I powiedział, panowie
"To, czy miała Turka
Czy nie miała Turka
Jutro żenię się"...
Albert Harris, Jerzy Połomski Piosenka o mojej Warszawie Albert Harris
Jak uśmiech dziewczyny kochanej
Jak wiosny budzącej się wiew
Jak świergot jaskółek nad ranem
Młodzieńcze uczucia nieznane
Jak rosa błyszcząca na trawie
Miłości rodzącej się zew
Tak serce raduje piosenki tej śpiew
Piosenki o mojej Warszawie Warszawo kochana, Warszawo
Tyś treścią mych marzeń, mych snów
Radosnych przechodniów twych lawą
Ulicznym rozgwarem i wrzawą
Ty wołasz mnie, wołasz, stęskniona
Upojnych piosenek i słów
Jak bardzo dziś pragnę zobaczyć cię znów
O moja Warszawo wyśniona
Jak pragnąłbym krokiem beztroskim
Przemierzyć przestrzeni twej szmat
Bez celu się przejść Marszałkowską
Na Wisłę napatrzeć się z mostu
Dziewiątką pojechać w Aleje
Krakowskiem i przez Nowy Świat
I ujrzeć, jak dawniej, za młodych mych lat
Jak do mnie, Warszawo, się śmiejesz
Ja wiem, żeś ty dzisiaj nie taka
Że krwawe przeżywasz dziś dni
Że rozpacz, że ból cię przygniata
Że muszę nad tobą zapłakać
Lecz taką, jak żyjesz w pamięci
Przywrócę ofiarą swej krwi
I wierz mi, Warszawo, prócz piosnki i łzy
Jam gotów ci życie poświęcić...
Chór Czejanda, Jerzy Połomski - Chcecie to wierzcie
Zdzisław Gozdawa, Wacław Stępień
Wszyscy za złe mają mi
Wszyscy wytykają mi Że po nocy się wałęsam
I że jestem jak nie ten sam
Że każde słowo mi się zmienia w rym
Zamiast chodzić - fruwałbym
Zamiast mówić, ale mniejsza
Najważniejsza jest jedna rzecz Chcecie, to wierzcie
Chcecie, nie wierzcie
A ja się kocham, kocham i już
I nie w dziewczynie
A w pewnym mieście
Powiecie: wariat - trudno, cóż
A stało to się w dzień lipcowy
W środę, czy w piątek
Mniejsza z tem
Wychodzę sobie z Koszykowej
I nagle patrzę - MDM
I chcecie, wierzcie
Chcecie, nie wierzcie
Lecz to jest radość moich dni
Bo zakochałem się w moim mieście
I z tą miłością dobrze mi
Tyle dziewcząt człowiek zna
Tylko wybrać ta, czy ta
Każda serce odda chętnie
A ja jakoś obojętnie
No trudno
Chociaż, co się tyczy mnie
Zasadniczo, czemu nie
Lecz na razie, lecz chwilowo
Daję słowo, to śmieszna rzecz
Chcecie, to wierzcie…
I chcecie, wierzcie
Chcecie, nie wierzcie
Że z tą miłością kłopot mam
Bo zakochałem się w moim mieście
Lecz nie ja jeden - nie ja sam
Chyba pół miasta wsiadło w ten autobus
Taki był tłok
Za tobą posuwałem się do przodu
Byłaś o krok
Ktoś łokieć w żebro mi pakował
Ktoś mnie gryzł
Znosiłem to bez słowa
Bo nie czułem nic
Istniałaś dla mnie tylko ty
Warszawskich ulic, placów sto
Jak co dnia ogarniał mrok
Weszliśmy razem w barwny tłum przechodniów
Byłaś o krok
Czekałaś na zielone światło
Wszystko miało pójść tak łatwo
Lecz doprawdy nie wiem, jak to stało się Doprawdy nie wiem, jak to stało się
Przecieram oczy, patrzę, szukam - zniknęłaś gdzieś
Już Marszałkowska światła swe zapala
W krąg hałas, gwar
Setką neonów rybna lśni centrala
I mleczny bar
I tak się dłuży każda chwila
Wciąż mnie mija dziewczyn tyle
I patrzę za każdą, myśląc, że to ty
Patrzę za każdą, myśląc, że to ty
I jedno wiem - odnaleźć muszę cię jeszcze dziś
Najpierw będzie długi spacer
Przez Nowy Świat
W jadłodajni Matysiaków
Drób à la carte
Dla ciebie na ulicy kupię
Najpiękniejszych kwiatów bukiet
Włosy będzie ci rozwiewał wiatr
Warszawski wiatr
A w noc lipcową, w noc bezsenną
Niejeden raz
Polskie tango będziesz ze mną
Tańczyć en face
I nie będziemy się umawiać
Bo i tak bez słów
Wiemy, że się jutro tutaj
Spotkamy znów
Warszawskich ulic, placów sto, jak co dnia
Ogarnie mrok
Wejdziemy razem w barwny tłum przechodniów
Będziesz o krok
Więc powiedz mi, jak cię odnaleźć
Bo zielone światło już się pali
Najpiękniejsze z miast - Warszawa - woła nas
Codziennie, niezmiennie
Od świtu do nocy dzień się starzeje
Codziennie, niezmiennie
Chmurami, gwiazdami niebo siwieje
Codziennie, niezmiennie
Wciąż dłuższa i dłuższa staje się zima
Codziennie, niezmiennie
Sam siebie pytam: "Co mnie tu trzyma?"
Chociaż patrzyłem przez bielmo okien
Chociaż widziałem rude rynsztoki
Tutaj zostałem
Chociaż widziałem obłudne lata
Z niebem żebraczym w dziurach i łatach
Tutaj zostałem
I kiedy później czarne plakaty
Strzelały każdej nocy do kwiatów
Tutaj zostałem
I kiedy później, w gniewie i męce
O broń wołały rozpaczy ręce
Tutaj zostałem
I choć tak wiele jest we mnie cienia
I miłość swoją, i swe marzenia
Tutaj zostawię
Kiedy - być może - kogoś zasmucę
Nigdzie nie pójdę, nigdzie nie wrócę...
Tutaj zostanę, w mojej Warszawie
Codziennie, niezmiennie
Przechodzą, odchodzą twarze stygnące
Codziennie, niezmiennie
Wciąż niżej i niżej idę za słońcem
Codziennie, niezmiennie
Próbuję rozplątać ręce związane
Codziennie, niezmiennie
Wiem, że na pewno tutaj zostanę...
Zakochana w muzyce i w ciuchach
Niespokojna, kapryśna jak wiatr
Na warszawskich asfaltach i brukach
Zbudowała swe życie i świat
Czasem stoi w kolejce po mięso
I w tramwaju się tłoczy jak my
Ale słońce przenosi pod rzęsą
W niespokojne dziewczęce swe sny
Dziewczyna z Warszawy
Dziewczyna z Warszawy
Dziewczyna jak kaprys, jak żart
Jej uśmiech cię zgubi
I znowu cię zbawi
Jeden uśmiech, a tyle jest wart
Dziewczyna na co dzień
Dziewczyna od święta
Dziewczyna jak światło
Jak oddech, jak chleb
O wszystkim zapomnisz
Lecz zawsze będziesz pamiętał
Jej spojrzenie, jej szept
O wszystkim zapomnisz
Lecz zawsze będziesz pamiętał
Dziewczynę, dziewczynę z Warszawy...
Idą wiosny, jesienie i zimy
Nieraz oczy wyblakną od łez
Za zwyczajne warszawskie dziewczyny
Wznieśmy dzisiaj jak toast tę pieśń
A gdy znów się kwiatami rozświeci
Jakiś kwiecień, czy lipiec, czy maj
Kup czerwonych fiołków bukiecik
Kup bukiecik fiołków i daj...
Dziewczynie z Warszawy
Dziewczynie z Warszawy
Dziewczynie jak kaprys, jak żart
Jej uśmiech cię zgubi
I znowu cię zbawi
Jeden uśmiech, a tyle jest wart
Jerzy Połomski, Halina Kunicka Warszawskie dziewczyny
Agnieszka Osieckia
Kiedy wyjdziesz na Nowy Świat
Na Krakowskie, na Rynek, na Freta
Choćbyś śpieszył się, złościł się lub jadł
Nagle stajesz się jak poeta
Nagle mylisz ulice, nagle gubisz godziny
Bo wszędzie dookoła warszawskie dziewczyny
Warszawskie dziewczyny
Od rana na szpilkach
Bo młodość jak chwilka
To każda z nich wie
Warszawskie dziewczyny
Wydają pieniądze
Tu fryzjer, tam kino
Nie zawsze najmądrzej
Wybaczcie dziewczynom
Warszawskim dziewczynom
Bo każda choć nic dobrego
Kocha tego jedynego, na dobre i złe
Gdy na niebie zbrakło gwiazd
Kiedy gruzy dymiły na Freta
Gdy nie było Warszawy wśród miast
Kiedy milczał jak głaz poeta
Znów ożyły ulice, kamienice, ruiny
Wróciły do miasta warszawskie dziewczyny
Warszawskie dziewczyny
Już teraz na szpilkach
Bo młodość jak chwilka
To każda z nich wie
Warszawskie dziewczyny
Tu kawa w Harendzie
Tam Fukier i wino
A chłopcy są wszędzie
Wybaczcie dziewczynom
Warszawskim dziewczynom
Bo każda choć nic dobrego
Kocha tego jedynego, na dobre i złe...
Fotografie:
Jerzy Baranowski - 1946
Z filmu "Lekarstwo na miłość" - 1966
Tadeusz Rolke - 1960