Irena Santor Nasz prywatny film Magdalena Wojtaszewska
Skąd tu nagle w tłumie
Ten znajomy uśmiech
Prawie zapomniany
Bliski dawniej
Odnajduję w sobie
Ledwie kilka wspomnień
Jakże w nas zostało mało
Miałam twoją miłość
Wielką i prawdziwą
Taki w starym stylu
Nasz prywatny film
Romantyczną, wierną
Niespełnioną, piękną
Taką, jakiej nie miał dotąd nikt
Potem w swoją stroną
Poszło każde sobie
Nagle obcy, chłodni
Wrażeń głodni
Dawno już za nami
Wzloty i upadki
Jakże w nas zostało mało
Miałeś moją miłość
Wielką i prawdziwą
W takim starym stylu
Nasz prywatny film
Romantyczną, wierną
Niespełnioną, piękną
Taką, jakiej nie miał dotąd jeszcze nikt
Miałam twoją miłość
Miałeś moją miłość
Taki w starym stylu
Nasz prywatny film
Romantyczną, wierną
Niespełnioną, piękną
Taką, jakiej nie miał dotąd nikt
Irena Santor, Jan Kociniak
Lidia Stanisławska, Krzysztof Cugowski
Najpiękniejsi są kochankowie Krzysztof Logan Tomaszewski Pamiętasz, jak przyszłam po raz pierwszy do ciebie
Zatelefonowałeś, a ja, choć się wahałam, przybiegłam
Tak, tego się nie zapomina
Zaczęło się lato, upalne, sypiące dmuchawcami
Lato, w którym wszystko może się zdarzyć
Ulica, przy której mieszkałeś, biegła w dół, ku rzece
W ogrodach kwitły dzikie róże
Wstawał dzień, straciłem już nadzieję
Patrzyłem w okno, gdy nagle usłyszałem dzwonek
To byłaś ty
Gdy stanęłam pod twymi drzwiami
Tak mocno biło mi serce
Stałaś w korytarzu smukła, długowłosa
W błękitnej sukience i wydawało mi się
Że widzę ciebie po raz pierwszy
Mówiłam coś bez sensu, żeby ukryć zakłopotanie
Pamiętasz, ująłeś moją dłoń, przytuliłeś do swego policzka
Pamiętam wszystko
Słońce zaczęło tańczyć bossanovę na firance
I nagle najzwyczajniej w świecie wziąłem cię w ramiona
Najpiękniejsi są kochankowie
W San Francisco, w Paryżu, w Krakowie
Najpiękniejsi są kochankowie
Nawet umrzeć z miłości gotowi
Najpiękniejsi są kochankowie
Bowiem nigdy nie gaśnie w nich płomień
Najpiękniejsi są kochankowie
Bezimienni życia królowie
Zrozumiałam, że poza tobą nic się nie liczy
Wszystko jest nieważne, że jesteś mi najbliższy
Powtarzałem twoje imię, czułem, że mogę dokonać wielkich rzeczy
A pustka, którą nosiłem w sobie przez wiele lat gdzieś zniknęła
Po raz pierwszy w życiu
Chciało mi się śmiać i płakać jednocześnie - dzięki tobie
Powiedziałaś mi, że mnie kochasz
Mówiło mi to wiele kobiet
Lecz dopiero ty sprawiłaś, że uwierzyłam w to
Andrzej Dąbrowski Już przyszedł dzień Jan Zalewski
Budzę cię, zagubioną w śnie
Jak ptaka krzyk w rannej mgle
Budzę cię, otuloną w sen
Jak drzewo w cień, w ciszę las
W mroki sień, w światło blask
Już przyszedł dzień
Budzę cię, we włosach masz
Babie lato snu cały czas
Budzę cię, tak wpisaną w sen
Jak gwiazda w noc, smutek w tren
Życie w los, chabry w len
Już przyszedł dzień
Niech wrócą znów z niepamięci
Oddane nam godziny
Ta noc bez snu, czas, co pędził
Bo serca go płoszyły...
To zaczęło się banalnie
Wino piłem sam w kawiarni
Gdy nagle weszłaś ty
Mocniej mi zabiło serce
Tylko przy mnie było miejsce
Więc zaprosiłem cię
Zamówiłaś małą kawę
Na mnie nie spojrzałaś nawet
Czy pamiętasz to
Patrząc na zegarek stale
Rozglądałaś się po sali
Dziś pamiętam to
On nie przyszedł, zdarza się
I wtedy zobaczyłaś mnie
Pewnie trochę mu na złość
Spędziłaś ze mną tamtą noc
Powtarzałaś: "Chcę się upić
Raz się żyje, nie bądź głupi"
Ty mówiłaś to
Byłaś tak na niego wściekła
Przez to jeszcze bardziej piękna
Dziś pamiętam to
W nocy piłaś u mnie koniak
Rano byłaś zawstydzona
I spuszczałaś wzrok
A ja zrozumiałem, że
Już w tobie zakochałem się
Że zatrzymać muszę cię
Że zrobię wszystko to, co chcesz
Lecz ty chciałaś pójść już sobie
Usłyszałem już na schodach: "Cześć"
Potem były telefony
Moje listy, twój żal po nim
Bo wciąż kochałaś go
Ale jego już nie było
Więc przystałaś na mą miłość
Dziś zrozumiałem to
Byłem wściekle zakochany
Lecz łudziłem się czasami
Że to przejdzie mi
Wszystko mogłaś ze mną zrobić
Ale tłumaczyłem sobie
Że to przejdzie mi
Byłem jak twój wierny cień
Przy tobie w nocy, z tobą w dzień
Choć on w myślach twoich był
Ja odejść wciąż nie miałem sił
Mijał tydzień za tygodniem
Pocieszałem się jak mogłem
Że to przejdzie mi
Już w niejednej przecież pani
Byłem wściekle zakochany
I to przeszło mi
Nieraz było tak jak z tobą
Że na zawsze, że do grobu
I to przeszło mi
Więc choć tak kochałem cię
Łudziłem się, że przyjdzie dzień
Gdy ci powiem: "Chcesz, to idź
Już dłużej z tobą nie chcę być"
Tak łudziłem się jak dziecko
No i dziś znienacka przeszło mi
Tyle rad zna ten świat
Ale żadna z nich mnie nie przekona
Tylu ludzi już mówiło słowa "kocham cię"
I tylu je wypowie po nas
Lecz my, tylko my wiemy, jak
Jak tym słowom nadać blask najszczerszy
Ten przywilej przysługuje wszystkim ludziom
Co mówią te słowa, mówią je po raz pierwszy
Słuchasz mnie jak we śnie
Odgarniając włosów splot w milczeniu
Roziskrzony, roztętniony wielkomiejski zmierzch
Nie sprzyja twemu zamyśleniu
Lecz ty, tylko ty umiesz dać
W odpowiedzi uśmiech najpiękniejszy
Ten przywilej przysługuje wszystkim ludziom
Co słyszą te słowa, słyszą je po raz pierwszy
Andrzej Dąbrowski Ona miała Turka Agnieszka Osiecka
Takie śliczne oczy ma
Każdy widzi ją we snach
Ale wiemy o niej coś
Takie coś, że bierze złość
Posłuchajcie, panowie
Ona miała Turka
Ona miała Turka
Turka - czy to nie dość
Człowiek żenić by się chciał
Nawet by pieniądze miał
I pięknieje z każdym dniem
Ta, co by wchodziła w grę
Ale basta, panowie
Ona miała Turka
Ona miała Turka
Turka - ja o tym wiem
Trochę strach, a trochę żal
By życie wiązać z femme fatale
Weź ty taką baw i czesz
A potem dziecko powie, wiesz
"Mama miała Turka"
Jakże gorzko ta laurka brzmi
Na cóż ona, na cóż mi
Uchyliłaś kiedyś drzwi
A ja, głupi, zwiałem ci
No a potem przybył on
I jak swoją ciebie wziął
I powiedział, panowie
"To, czy miała Turka
Czy nie miała Turka
Jutro żenię się"...
Albert Harris, Jerzy Połomski Piosenka o mojej Warszawie Albert Harris
Jak uśmiech dziewczyny kochanej
Jak wiosny budzącej się wiew
Jak świergot jaskółek nad ranem
Młodzieńcze uczucia nieznane
Jak rosa błyszcząca na trawie
Miłości rodzącej się zew
Tak serce raduje piosenki tej śpiew
Piosenki o mojej Warszawie Warszawo kochana, Warszawo
Tyś treścią mych marzeń, mych snów
Radosnych przechodniów twych lawą
Ulicznym rozgwarem i wrzawą
Ty wołasz mnie, wołasz, stęskniona
Upojnych piosenek i słów
Jak bardzo dziś pragnę zobaczyć cię znów
O moja Warszawo wyśniona
Jak pragnąłbym krokiem beztroskim
Przemierzyć przestrzeni twej szmat
Bez celu się przejść Marszałkowską
Na Wisłę napatrzeć się z mostu
Dziewiątką pojechać w Aleje
Krakowskiem i przez Nowy Świat
I ujrzeć, jak dawniej, za młodych mych lat
Jak do mnie, Warszawo, się śmiejesz
Ja wiem, żeś ty dzisiaj nie taka
Że krwawe przeżywasz dziś dni
Że rozpacz, że ból cię przygniata
Że muszę nad tobą zapłakać
Lecz taką, jak żyjesz w pamięci
Przywrócę ofiarą swej krwi
I wierz mi, Warszawo, prócz piosnki i łzy
Jam gotów ci życie poświęcić...