Skaldowie
Na wszystkich dworcach świata Leszek Aleksander Moczulski
Odjechałaś tym pociągiem tak daleko
Tak daleko, gdzie się kończy prawie ziemia
Tam gdzie niebo z każdą chwilą coraz niżej, gdzie wiatr
Tak daleko, gdzie niczego prawie nie ma, o nie
Na wszystkich dworcach świata na ciebie będę czekał
W połowie zimy, lata, z początkiem każdej wiosny
Na wszystkich czekam dworcach świata
Odjechałaś tym pociągiem tak daleko
Tam, gdzie wiatry rysy twoje rozwiewają
I gdzie drzewa jak obłoki stoją białe, jak śnieg
Tak daleko, gdzie niczego prawie nie ma, o nie
Obraz: Steve Hanks
Skaldowie
Świat cały z tobą Andrzej Jastrzębiec-Kozłowski
Z ciśnieniem znów coś jest nie tak
Dół, góra, dół
Zgniły wyż, kwaśny niż
Pół ma pół
Za jaki grzech mam koktajl ten
Do lustra pić
Wolę już żar i kurz
Wszystkich naszych dni
Świat cały z tobą wygląda inaczej
W zamieci zdarzeń jest czas na herbatę
We dwoje można się bawić w bogaczy
Co mają wszystko, nie mając prawie nic
Świat cały z tobą jest bliżej niż blisko
Mazury, góry, New York, San Francisco
Co noc zaprasza nas marzeń lotnisko
Co dzień uczymy się bardziej razem być
Nie powiesz mi, że życie to
Za ciosem cios
Wielki targ, gra va banque
Pieski los
Wystarczy raz na jakiś czas
Zatrzymać film
Szukać barw pośród chmur
Naszych zwiewnych chwil
Świat cały z tobą wygląda inaczej…
Otwórz oczy nieco szerzej
Spójrz poza horyzont
Łatwiej będzie święcie wierzyć
Zobaczyć, nie widząc
Skaldowie
Zabierz sobie wszystko Leszek Aleksander Moczulski
Zabierz to wszystko, co dałaś nocą
Po co mi dzisiaj to wszystko, po co
Lipce i sierpnie, czerwiec i wrzesień
Połowę maja, weź całą jesień
Ten błękit nieba, ptaki nad wodą
To wszystko dałaś mi razem z sobą
Pożyczyłem na chwilę kilka ciepłych słów
Które chciałem oddać, po to przyszedłem tu
Pożyczyłem na chwilę ten w sitowiu wiatr
Jak ci mam go oddać, jak ci oddać, jak
Zatrzymam teraz ptaki na niebie
Je także miałem przecież dla ciebie
I w polu gruszę zabrać ci wolno
I wszystkie świerszcze, i myszkę polną
I chciałem oddać największe morze
Nieznane wyspy weź sobie, proszę
I pocałunki nieśmiałe pierwsze
Szerokie drogi i ścieżki leśne
Pożyczyłem na chwilę nagły w lipcu deszcz
Weź go sobie, proszę, razem z wszystkim weź
Pożyczyłem na chwilę cały wokół świat
Jak ci mam go oddać, jak mam oddać, jak
Bułat Okudżawa Приезжая семья снимается
на фоне памятника Пушкину
Rodzina z prowincji fotografuje się przed pomnikiem Puszkina w Moskwie Wiktor Woroszylski
Z Puszkinem w tle fotografuje się rodzina.
Fotograf pstryka i ptaszek wylatuje.
Fotograf pstryka,
ale sprawa to przedziwna:
z Puszkinem w tle!
A ptaszek wylatuje.
Zostały w domu złe humory i niesnaski.
Ulica Twerska pędzi, tańczy, przytupuje.
Co za dziewczyny,
co za dźwięki,
co za blaski —
to wszystko dla nas...
A ptaszek wylatuje.
Z Puszkinem w tle fotografuje się rodzina.
Jak czarujące jest
(dla tego, kto to czuje)
łajdactwo nasze drobne,
głupia mina
z Puszkinem w tle!
A ptaszek wylatuje.
Będziemy tak szczęśliwi
(dzięki zdjęciu!) —
to nic, że krótkie życie w dal cwałuje.
Na wieki wieków zostaniemy tu, objęci,
z Puszkinem w tle!
A ptaszek wylatuje.
