Olga Kamieńska - Вы просите песен...
Mieczysław Święcicki - O pieśni mnie prosisz
Tadeusz Żeromski
O pieśni mnie prosisz
Mej lutni strun brak
Pozrywał mi struny
Cierpienia zły ptak
Pozrywał mi struny złociste
Uczucia swem skrzydłem
Połamał mi czyste
Pieśń pękła, natchnienia mi brak
Nowych piosenek nie umiem już snuć
A starych wspominać nie mogę
Bo nie chcę cierniami zbliźnionych ran kłuć
I idę, i idę bez pieśni w swą drogę
Mieczysław Fogg, Tadeusz Faliszewski
Pieśń o matce
Tadeusz Żeromski
O matce pieśń, to pieśń przez łzy, to pieśń bez słów
To cały świat dziecinnych lat, wskrzeszonych znów
To matko sny, że jesteś znów tak blisko
Jak wówczas gdy klęczałaś nad kołyską
Za serce twe i świętość warg i dobroć rąk
Miast śpiewać pieśń, u twoich nóg bym cicho kląkł
I wybrałbym najświętsze z wszystkich słów
I rzekłbym: Matko
I zmilkłbym znów, o Tobie pieśń, to pieśń bez słów
Przychodzą w życiu dni powodzi
Gdy wszystko zdradza nas i zawodzi
Gdy pociąg szczęścia w dal odchodzi
Gdy wraca zło do wiary twierdz
Gdy grunt usuwa się jak kładka
Jest wtedy ktoś, kto trwa do ostatka
Ktoś kto nie umie zdradzić: matka
I serce jej najczystsze z serc
O matce pieśń, to pieśń przez łzy, to pieśń bez słów
To cały świat dziecinnych lat, wskrzeszonych znów
To matko sny, że jesteś znów tak blisko
Jak wówczas gdy klęczałaś nad kołyską
Jerzy Michotek - Piosenka o dyliżansie André Claveau - La petite diligence Tadeusz Żeromski
Gdy szybuje jak samolot czas
Miło spojrzeć wstecz z dystansu
Ile zmian dokoła nas i w nas
Od niedawnej ery dyliżansów
Prababką mą w jej wiośnie lat
Zachwycił się bogaty dziad
Jak towar więc wysłano ją
Z ciotką pośredniczką - wio!
W romantycznym dyliżansie
Siedzi dziewczę koło drzwi
Przy niej ciotka, dalej ksiądz
Trzy panienki, mamka, brzdąc
Major przy swym ordynansie
A przy drzwiach na vis-à-vis
Młody as wędrownych scen
Piękny jak wiośniany sen
Turkot kół usypia, już ciocia śpi
Aktor patrzy w oczy dziewczyny
A dziewczyną wstrząsa nieznany dreszcz
Kapią z oczu łzy jak deszcz
W romantycznym dyliżansie
Pod naporem młodej krwi
Miłość łączy serca dwa
Pocztyliona trąbka gra
Kiedy w brylantowej kolii gwiazd
Zalśnił pełnią złoty topaz
Przed oberżą w jednym z sennych miast
Zatrzymano się na nocny popas
Tam szepnął jej: "Jedyna ma
Jeżeli czujesz to, co ja
To jutro nocą zmylmy ślad
I uciekaj ze mną w świat!"
W romantycznym dyliżansie
Siedzą znowu vis-à-vis
I choć ciocia trzyma straż
Patrzą sobie prosto w twarz
Jak w balladzie, jak w romansie
Sen na jawie im się śni
On na zgody czeka znak
Ona szepcze cicho: "Tak!"
Upragniona noc już gwiazdami lśni
"Wyprząc konie, nocleg w zajeździe!"
Nocą coś skrzypnęło w zajazdu drzwiach
Coś się rozpłynęło w mgłach
W romantycznym dyliżansie
Świecą pustką miejsca dwa
Ciocia księdzu w brewiarz łka
Pocztyliona trąbka gra
Tadeusz Żeromski Na kominku dogasa tlejący wciąż żar
Siadłaś smutna i patrzysz w ognisko
I przyzywasz marzeniem
Tęczowych rój mar
Wzywasz coś, co jest z dala, a blisko
Na kominku wciąż blednie
Płomiennych skier jamb A ty marzysz uściski,
pieszczoty
Chociaż wiesz, że nie wróci
Prześniona już baśń
Chociaż wiesz, że daremne tęsknoty
Miłość jest po kominek
Gdzie zmienia się w dym
Wszystko piękno w twej duszy pospołu
Pozostaje ci rozpacz zaklęta w czczy rym
I garść szara zimnego popiołu Tadeusz Rubnikowicz
Patrzysz znowu samotnie, zbudzona ze snu,
Jak w kominku się drwa dopalają,
Tam płomyki na chwilę rozbłysną i znów,
Krótkie życie na zawsze żegnają.
Czemu smucisz się tak? Pewnie żal ci tych dni
Pełnych szczęścia, miłości, oddania?
Czego szukasz w ognisku, co jeszcze się tli?
O! Nie znajdziesz już w nim rozwiązania…
Jeszcze chwila i cóż, zgaśnie ogień co chciał
Swoim blaskiem cię pieścić, ogrzewać
I ostanie się tam czarny węgiel i miał,
Który dziś się nie zdążył spopielić.
Uwierz, miłość jest takim kominkiem, tam, gdzie
Nasze piękne marzenia spalają.
Zgaśnie miłość – chłód w sercu osiądzie na dnie,
Żal, cierpienie i łzy pozostają.
Poznałem ją na balu
Wracała wprost z Paryża
Przepiękna w każdym calu
Powabna, wonna, chyża
Ale nie to przebiło
Do głębi serce moje
Więc co, więc cóż to było
Paryskie modne stroje
Sukienka modna, szyk upięta
Każdego wszak zachwyca
A dała myśl mi, moda święta
Co kryje jej spódnica
A więc:
Jedwabne haleczki, szeleczki, bluzeczki
Śliczniutkie, malutkie, zgrabniutkie, milutkie
Koszulki wycięte, gorsetem ściśnięte
Koronki, batysty, dekolcik przejrzysty
Ażury, wstążeczki, tasiemki, wstaweczki
Szpileczki i główki, zapinki, sznurówki
Hafteczki, koniki, zatrzaski, haczyki
Kokardki, zawiązki, agrafki, podwiązki
Malutkie węzełki i większe supełki
Jednym słowem śliczna sieć geograficzna
W niespełna pół godziny już moja paryżanka
Ze mną, to nie są drwiny, do swego szła mieszkanka
A gdy już szumi w głowie uderzam na Bałkany
Niechaj się tam wysłowię, gdy myślą jam pijany
Lecz darmo szarpię, rwę na sztuki, rozrywam nitki białe
Czort wiesz, tu wyższej trza nauki
Na drodze skamieniałe
Jedwabne haleczki….
Aż wreszcie zrozpaczony
Uciekam, gdzie pieprz rośnie
Wzrok błędny, krok szalony
Pierś dyszy mi radośnie
Dziś jestem uleczony
Czas wszystkie goi rany
Nie nęcą mnie salony
Zdrów jestem i wyspany
Lecz czasem nocą włos się jeży
Nagle coś pierś przytłoczy
Krzyk jakiś straszny z gardła bieży
Bo stają mi przed oczy
Jedwabne haleczki...
O, wielcy modniarze, gdy moda wam każe
Kłaść tyle zwikłania w kobiece ubrania
Gdy damom dajecie sposoby splątania
Szepnijcie mężczyznom
Jak się zabrać mają do rozwiązywania
Z wszystkich nut
Weź kilka prostych, najszczerszych
Nim je splótł
Nim złączył je akord pierwszy
Wlej w nie szumy najcichsze
I skryj je w polu, na wichrze
Ogarnij mrokiem i mgłą
Ozłoć je blaskiem jutrzenki
Niech je wiosna poniesie
I niech omroczy je jesień
Niech żar swój słońce im da
Niech nieba zagra w nich błękit
Aż rozśpiewa się znów
Rzewna melodia piosenki
Potem znów
Weź słowa zwykłe, najszczersze
Kilka słów
Najprostszym związanych wierszem
Nim je w rymy obleczesz
Włóż w dźwięki serce człowiecze
I daj im uśmiech i łzy
Daj im i radość i mękę
Aż połączy się wiersz
Rzewną melodią piosenki
