Przy okrągłym stole - Julian Tuwim

Ewa Demarczyk
Tomaszów

Julian Tuwim
Przy okrągłym stole

A może byśmy tak, jedyna,
Wpadli na dzień do Tomaszowa?

Może tam jeszcze zmierzchem złotym
Ta sama cisza trwa wrześniowa...

W tym białym domu, w tym pokoju,
Gdzie cudze meble postawiono,
Musimy skończyć naszą dawną
Rozmowę smutnie nie skończoną.

Do dzisiaj przy okrągłym stole
Siedzimy martwo jak zaklęci!
Kto odczaruje nas? Kto wyrwie
Z niebłaganej niepamięci?

Jeszcze mi ciągle z jasnych oczu
Spływa do warg kropelka słona,
A ty mi nic nie odpowiadasz
I jesz zielone winogrona.

Jeszcze ci wciąż spojrzeniem śpiewam:
"Du holde Kunst.".. i serce pęka!
I muszę jechać... więc mnie żegnasz,
Lecz nie drży w dłoni mej twa ręka.



I wyjechałem, zostawiłem,
Jek sen urwała się rozmowa,
Błogosławiłem, przeklinałem:
"Du holde Kunst! Więc tak? Bez słowa?"

Ten biały dom, ten pokój martwy
Do dziś się dziwi, nie rozumie...
Wstawili ludzie cudze meble
I wychodzili stąd w zadumie...

A przecież wszystko - tam zostało!
Nawet ta cisza trwa wrześniowa...
Więc może byśmy tak najmilsza,
Wpadli na dzień do Tomaszowa?...

Obrazy: Ann Hardy

Serenada - Witold Skrzypiński

Stándchen
Janusz Popławski - Serenada

Witold Skrzypiński

Cicho płyną pieśni moje
Poprzez śpiący gaj
W krąg roztoczył czary swoje
Cudny, wonny maj

Przyjdź za mojej pieśni śladem
Na wezwanie me...
Słowik rzewną serenadą
Także prosi cię...

Nie odmawiaj mi pieszczoty
Daj mi serce swe
Skróć cierpienia mej tęsknoty
Przyjdź, ja kocham cię...

O przyjdź, mój śnie

Obraz: Carl Schweninger Jr

Serenada Schuberta - Helena Kołaczkowska

Edyta Geppert - Serenada Schuberta

Helena Kołaczkowska

Nie zastukam tego ranka do kochanka wrót
Zatrzymała mnie rusałka w srebrnym lustrze wód
Rozpuściła włos zielony, niech nim igra toń
I spytała szmerem wody, po co tak śpieszę doń

Póki smutek nie zamieszkał w mym powszednim dniu
Mogę tworzyć obraz szczęścia z marzeń i ze snów
Póki na mych uczuć łąkę nie padł żaden cień
Tylko słońce, tylko gwiazdy i świąteczny dzień

Nie rozstrzygnie biedne serce wątpliwości tej
Czy on bardzo kocha jeszcze, czy już trochę mniej

Kto nauczy, kto podpowie, czego trzeba by
By radości nam spod powiek nie zabrały łzy
By w powodzi słów słodzonych i drobniutkich kłamstw
Choćby drobna cząstka nieba pozostała w nas

Nie doradzą żadne mędrce, którą ścieżką iść
Nie wywróży mi naprędce akacjowy liść
Nie wie sowa rosochata, zatopiona w śnie
Czy ma rację ta rusałka, że niepokoi mnie

W trwodze bije biedne serce echem pieśni tej
Czy on bardzo kocha jeszcze, czy już trochę mniej

Serenada - Wacław Stępień

Hans Hotter - Ständchen, Stefan Witas - Serenada
(Czekam w cieniu drzew)

Wacław Stępień

Poprzez senne drzew konary
Lśni księżyca blask
Roztoczyła noc swe czary
Miłość budząc w nas

Śpiewa pieśń nad lasem starym
Księżyc sponad chmur
Szumi z cichym drzew pogwarem
Leśnych ptaków chór
Ptaków cudny chór

Usłysz, luba, me wołanie
Usłysz dziś mój śpiew
Z utęsknieniem na spotkanie
Czekam w cieniu drzew

Niech nas do snu ukołysze
Cudnej nocy czar
Zasłuchany w senną ciszę
Do twych przylgnę warg

Usłysz, droga, me wołanie
Usłysz dziś mój śpiew
Przyjdź, ach, przyjdź dziś na spotkanie
Czekam w cieniu drzew
W cieniu cichych drzew