Po prostu przyjdź i bądź - Tomasz Misiak

Alicja Majewska
Po prostu przyjdź i bądź

Tomasz Misiak

Ona była ambitna
On zwyczajny, jak wielu
Wolał żyć bez pośpiechu
Zamiast dążyć do celu
Ona biegła do przodu
On się łudził, że wróci
Chudł z miłości jak z głodu
I nieśmiało wciąż nucił

Niech się dzieje co bądź
Po prostu przyjdź i bądź
Weź z sobą, co masz wziąć
I zaraz przyjdź z daleka
Co chcesz, to o mnie sądź
Po drodze nawet zbłądź
Lecz w końcu przyjdź i bądź
Przyjdź, bo czekam

Pogubiła się w drodze
Mając celów bez liku
Długo biegła do przodu
Lecz dobiegła donikąd
Przystanęła speszona
Na życiowym zakręcie
Szczęściem znów usłyszała
Jego śpiewne zaklęcie

Niech się dzieje co bądź...

Więc wróciła do niego
On ją nosił na rękach
Cóż, właściwie w tym miejscu
Już się kończy piosenka
Pozostaje na finał
Dodać słówko lub zdanie
Kiedy kochasz i tęsknisz
Cicho zanuć, kochanie

Niech się dzieje co bądź...

Pieśń błędnych rycerzy - Tomasz Misiak

Alicja Majewska
Pieśń błędnych rycerzy

Tomasz Misiak

Kiedy Don Kichot przekonał się ze zgrozą
Że Dulcynei nie zna nikt w Toboso
Gdy ze śmiertelnym pojął przerażeniem
Że zawsze była jego przywidzeniem

Gdy zgodził się, że pełna cnót i gracji
Jest tylko grą jego imaginacji
Rąk nie załamał, w lament nie uderzył
Tylko zaśpiewał pieśń błędnych rycerzy

Nie bójmy się błędu
Nie bójmy się obłędu
Nie traćmy rozpędu
Chcąc głową przebić mur
Najgorsza z wszystkich rzeczy
To błędy ubezpieczyć
Z obłędu się wyleczyć
I żyć jak byle gbur

Nie bójmy się śmieszności
Nie bójmy się inności
Zwalczajmy przeciwności
Rycerskich mocą cnót
Nie dajmy się wiatrakom
Nie dajmy się pętakom
Zaradźmy uczuć brakom
Nasyćmy serca głód

Kiedy, współczesny Don Kichocie, już zrozumiesz
Że nie chcąc być odmieńcem w ludzkim tłumie
Musiałbyś wyrzec się rycerskich ideałów
I połowicznie żyć, choć lubisz żyć na całość

Kiedy już pojmiesz to, że nie chcąc być cudakiem
Musiałbyś utknąć w życiu mdłym i byle jakim
Rąk nie załamuj, w lament nie uderzaj
Tylko zaśpiewaj pieśń błędnych rycerzy

Nie bójmy się błędu...

To nie sztuka wybudować nowy dom - Tomasz Misiak

Alicja Majewska
To nie sztuka wybudować nowy dom

Tomasz Misiak

To nie sztuka wybudować nowy dom
Sztuka sprawić, by miał w sobie duszę
Podków szczęścia nie wyrzuca się na złom
Nie wynosi się na śmietnik snów i wzruszeń

To nie sztuka wytrenować sobie mózg
Sztuka sprawić, by rozumiał ludzi
By pozwolił nam się wsłuchać w deszczu plusk
By nie budził z marzeń nas jak budzik

To nie sztuka wybudować nowy dom...

To nie sztuka skonstruować superplan
Wszystko z góry mieć zaplanowane
Sztuka z losem grę prowadząc sam na sam
Nie bać się przegranej i wygranej

To nie sztuka wybudować nowy dom...

To nie sztuka bijąc głośno w głośny gong
Nóg tysiące zmusić do tupotu
Sztuka skomponować tak ulotny song
Co bezskrzydłym da przyjemność lotu

To nie sztuka wybudować nowy dom...

To nie sztuka z cudzej studni wodę pić
Zbierać cudze zasługi i winy
Sztuka swoim własnym rytmem życie śnić
Znaleźć źródło w najsuchszej pustyni

To nie sztuka wybudować nowy dom...

Żyć się chce - Tomasz Misiak

Alicja Majewska
Żyć się chce

Tomasz Misiak

Jak wierzyć w wróżbę czy kabałę
Gdy wszystko wokół nas się zmienia
I rzeczy tylko dwie są trwałe
Radość i ból istnienia

Tworząc historii swój kawałek
Mijają ludzkie pokolenia
A rzeczy tylko dwie są trwałe
Radość i ból istnienia

Bo życie lubi cieszyć
Bo życie lubi boleć
Jest jadem, który leczy
Jest różą, która kole

I bywa nam z nim dobrze
I bywa całkiem źle
Lecz czy chcemy czy nie
To żyć nam się chce...

Żyć się chce...

Choć sprawy przyszłe wielkie, małe
Są wszystkie nie do przewidzenia
To jednak mamy coś na stałe
Radość i ból istnienia

Zwyczajne to czy niebywałe
Niech każdy sam tę rzecz ocenia
Lecz faktem jest, że w życiu trwałe
Są tylko radość i ból istnienia

Bo życie lubi cieszyć...

Cztery prośby - Tadeusz Misiak

Jerzy Połomski - Cztery prośby

Tadeusz Misiak

Poezjo ukryta w prozie naszego życia
Od czasu do czasu na chwilę wyjdź z ukrycia
Zakwitnij w doniczce egzotycznym kwiatem
Kropelką miodu osłódź nam herbatę
Okruszkiem drobnym bądź w codziennej chleba pajdzie
Ten nawet, kto nie szuka, niech cię i tak odnajdzie
Niech cię, poezjo, odnajdzie

Muzyko ukryta w zgiełku naszego życia
Od czasu do czasu na chwilę wyjdź z ukrycia
Załkaj nam w duszy melodią zapomnianą
Pozwól się wzruszyć, gdy radio gra za ścianą
Ożywczym tchnieniem bądź w głuchej, martwej ciszy
Ten nawet, kto nie słucha, niech cię i tak usłyszy
Niech cię, muzyko, usłyszy

Wiaro ukryta w zwątpieniu naszego życia
Od czasu do czasu na chwilę wyjdź z ukrycia
Błyskiem pociechy rozświetl otchłań smutku
Wybacz nam grzechy i uchroń od ich skutków
Prowadź do celu, lecz pozwól trochę błądzić
Ten, kto cię głosić nie śmie, niech cię i tak posiądzie
Niechaj cię, wiaro, posiądzie

Prawdo ukryta w kłamstwie naszego życia
Od czasu do czasu na chwilę wyjdź z ukrycia
Choćby przed sobą daj przyznać się do winy
Połącz na nowo efekty i przyczyny
Broń się skutecznie przed fałszem i oszustwem
I pozwól nam spojrzeć ci w oczy przed lustrem
Spojrzeć ci w oczy przed lustrem

Poezjo ukryta w prozie
Muzyko ukryta w zgiełku
Wiaro ukryta w zwątpieniu
Prawdo ukryta w kłamstwie
Odwago ukryta w trwodze naszego życia

Obrazy: Angela Betta Casale