Nasze morze - Jadwiga Moraczewska

Chór Czejanda
Nasze morze

Jadwiga Moraczewska

Toczysz wody bursztynowe
Chłonąc brzegów biały piach
Dzisiaj wolne nasze morze
Wymarzone w śmiałych snach

Lasem dźwigów i kominów
Rykiem syren łączysz świat
Starą ziemię, nowe lądy
Pisząc nuty młodych lat

Bo to morze, nasze morze
Dźwięczy w sercu szumem fal
Pieśń zwycięska mknie w przestworze
Błyszczy w słońcu twarda stal

Nasze morze, polskie morze
Życie złożył u twych stóp
Szary żołnierz z Westerplatte
Wziąwszy z tobą wieczny ślub

W gromach sztormów, w błyskach burzy
Wyzwolonym hasłem grasz
Rzucasz fale rozhukane
Śmiałym pędem słońcu w twarz

Czas pochłania mile morskie
Krzesząc wkoło czynu skry
Wplatasz dłonie popękane
W długi szereg jasnych dni...

Katiusza

Chór Aleksandrowa - Катюша - Chór Czejanda
Katiusza

Michaił Isakowskij
Jadwiga Moraczewska

Rozkwitała jabłoń, kwitła grusza
Mgły okryły bystrej rzeki bieg
Nad wodami roni łzy Katiusza
Patrząc tęskno na wysoki brzeg...

Śpiewa Katia w  cały świat szeroki
O sokole, chłopcu z innych stron
O sokole, chłopcu czarnookim
A serduszko bije w niej jak dzwon...

Oj, ty piosnko, piosnko ty dziewicza
Na wiatrowych skrzydłach w niebo leć
Memu chłopcu, tam na pograniczu
Mej miłości płomień w sercu wznieć...

Niech przypomni prostą swą dziewczynę
Niech usłyszy jej nieśmiały zew
Niechaj wiernie strzeże swej ojczyzny
Miłość Katia strzeże jak swój śpiew...

Uschła jabłoń i przekwitła grusza
Mgły zatarły bystrej rzeki ślad
Nad wodami roni łzy Katiusza
Taki szary teraz dla niej świat...

Obraz: Anna Vinogradova

Chciej wierzyć mi, Warszawo

Chór Czejanda
Chciej wierzyć mi, Warszawo

Jadwiga Moraczewska

Przez gruzy i ruiny
Mogiłę, gdzie był schron
Żałobną serca pieśnią
Otulam pusty dom
Drży smutny nokturn myśli
Na drogach zgasłych gwiazd
Ostrożnie zmywam łzami
Wystygły popiół miast

Warszawo
Chciej wierzyć mi, kochana
Warszawo
Że piękną będziesz znów
Że znów po gładkiej jezdni
Pobiegną szczęścia dni
I czarem nowej wiosny
Zakwitną w parkach bzy
U stóp twych chcę złożyć ci, Warszawo
Tych kilka z krwi ofiarnej wziętych słów

Przez zgliszcza Marszałkowskiej
Przez Kruczej smutny ślad
Przez Hożą, Wspólną, Wilczą
Aleje, Nowy Świat
Co dzień, rozpaczą pjany
Mój smutny błądzi cień
Wołając w błękit nieba
O nowy życia dzień

Warszawo
Chciej wierzyć mi, kochana
Warszawo
Że piękną będziesz znów
Że znowu z falą Wisły
Popłyną szczęścia dni
I czarem nowej wiosny
Zakwitną w parkach bzy
U stóp twych chcę złożyć ci, Warszawo
Tych kilka z krwi ofiarnej wziętych słów

Rozlało się morze szeroko

Leonid Utiosow

Leonid Utiosow - Раскинулось море широко
Chór Czejanda - Rozlało się morze szeroko

Jadwiga Moraczewska

Rozlało się morze szeroko
Kołysząc okręty wśród fal
Płyniemy daleko, w nieznaną nam dal
Płyniemy od lądu daleko

Kolego, sił nie mam na warcie już być
Tak palacz rzekł raz do kolegi
Już ogień w mym piecu przestaje się tlić
I zimne w mym kotle są brzegi

Lecz siłę swych rąk palacz puszcza znów w ruch
Choć w piersiach nadzieja mu gaśnie
I znowu wytrwale pracuje za dwóch
Aż ognie buchnęły znów jasno

Zza burt się wychylił, by napić się łyk
Łyk wody zatrutej, nieczystej
Na pokład się wdrapał, gdzie wicher swój ryk
Rozwieszał na falach srebrzystych

Wtem oczy zatopił w błękicie, wśród gwiazd
I runął na liny zemdlony
Pieśń tęskna płynęła, od wiosek i miast
A serce stanęło zgaszone

Do stóp przywiązali mu ciężar, jak głaz
Żaglami, biedaka, okryli
Ksiądz przyszedł pokropić ostatni już raz
A łzy się w źrenicach zaszkliły

Na próżno go czeka rodzina i dom
List przyjdzie, jak gromem uderzy
Gdy fale wyrzucą z głębiny swój plon
Znów okręt cień jego zabierze...