Dziś jeden dalej sen miłości naszej minął
I nie pomogą łzy i żale twe dziewczyno
Nie jestem twym ostatnim a ty mną jedyną
Więc nie płacz, proszę cię, nie wzruszą mnie łzy
Jak przyjaciele uściśniemy sobie ręce
Na pożegnanie pocałuję cię goręcej
To jeszcze mało? Cóż ja mogę dać ci więcej
Więc nie płacz, proszę cię, bo już jestem zły
Nie dręcz, przed nami życia jeszcze tyle
Nie dręcz, a osłódź mi rozstania chwilę
Chociaż już płomień uczuć w sercu zgasł
Wierz mi, na pewno wspomnę cię nie raz
Nie dręcz, twój płacz mnie jednak bardzo boli
Nie dręcz, to los tak chce, wbrew naszej woli
Wszystko się zapomina
Nie dręcz, pożegnaj czule mnie, jedyna Obraz: Loui Jover
Wiera Gran, Irena Kwiatkowska - Prysły zmysły Jeremi Przybora
Przyszedłeś dziś z tym śmiesznym nastawieniem
By dmuchać znów w popiołu uczuć pył
Cóż, kiedy wiem - nie buchnie już płomieniem
Ten szał, co wszak się w ciele moim stlił
Miłości grom już serca nie zapali
A żagiew ust przysypał popiół zgliszcz
Pamiętać cię wciąż będę i tak dalej
Lecz teraz - won! Tę prośbę moją ziszcz
Prysły zmysły, jak pajęczyny srebrna nić
Prysły zmysły, te swoje rzeczy weź i idź
Kapelusz włóż i zabierz laskę
Już ust twych nie chcę ani ciastek
Prysły zmysły, więc na co w złudzie próżno tkwić
Ach po cóż ci te rzeczy mam tłumaczyć
Dojrzały wiek już włos ci z głowy starł
Rozumiesz sam, nie mogło być inaczej
Deszcz twoich łez mych uczuć płomień zlał
Ach sama wiem, te rzeczy się przeżywa
Lecz nie chcę, byś przeżywał właśnie tu
Przekorny los mnie do innego wzywa
Więc po cóż masz przeszkadzać jeszcze mu
Prysły zmysły, jak wątła nic przędziona z lnu
Prysły zmysły, nie przerywając twego snu
Lecz mój się sen już dawno skończył
W dal pędzi krwi mej rumak rączy
Prysły zmysły, więc odejdź już
Adieu - c est tout
Opowiem wam bajkę liliową
Jak przedświt wiosenny, majowy.
Bajkę o pierwszym mym balu
I walcu zCasanovy.
Pięciu wytwornych danserów
Zbliżyło się cicho, na palcach,
I zgięło się w kornym ukłonie
Na pierwsze akordy walca.
Mam ich nazwiska w karnecie,
A w sercu melodie i słowa,
W oczach ten tłum roztańczony,
W uszach ten walc Casanova...
Ach, to cudny walc,
To walc dla zakochanych,
To był pierwszy bal,
Mój bal niezapomniany.
Barwny tłum drżał walcem
Tym rozkołysany,
Widzę ten wir walca,
Uciekają ściany.
To mój pierwszy walc,
To mój pierwszy bal,
W sercu młodość i ochota,
W sercu wiosna złota!
Jest pięciu panów,
Więc się zastanów,
Podaj swoją dłoń,
Maestro walca gra.
Może ten, może ten,
Walcem zacznie nowy złoty sen.
Może ty, a może ty –
To mój nowy świat, nowe sny.
Płynie walc, płynie czas,
Jedna noc i walc, a pięciu was.
Za kim iść, by prowadził mnie,
Czarował mnie, całował mnie,
Żałował mnie, gdy będę smutna?
Kto z was będzie tym,
Kto z was szczęście da,
Dla kogo walc i ja?
Lecą z wiatrem kalendarze,
Tyle marzeń, tyle zdarzeń...
Pięciu panów świat rozrzucił,
Żaden z pięciu nie powrócił.
A w karnecie są tu wszyscy,
Jeszcze drodzy, jeszcze bliscy,
Jakby dawne me nadzieje...
Co się z nimi dzisiaj dzieje?
Spójrzmy śmiało i bez żalu
Na tych pięciu z mego balu,
Pięciu, co kochało skrycie...
Co zrobiło z nimi życie?
Który milszy? Który szczerszy?
Który wierny? Oto pierwszy.
Marlene Dietrich - La vie en rose Wiera Gran -Gdy w ramiona bierze mnie Krystyna Wolińska
Dość jasne oczy ma ten ktoś
W uśmiechu śliczną linię ust
A w twarzy to specjalne coś
A wszystko bardzo na mój gust
Gdy w ramiona bierze mnie
Gdy głupstwa mówi mi
Na nowo wierze w szczęście
Chętnie każdy zmieniam plan
Gdy tego chce ten pan
Bo wiem, że to jest szczęście
Czy przetrwają wiek te dnie
Czy jutro skończą się
Zostawia mocny smak
To tylko wartość ma
I to ma sens
Gdy w jego twarz w milczeniu
Wciąż patrzę spod rzęs
A on w ramiona bierze mnie
Bym zapytała znów
Czy kocha mnie
Są dobre noce i złe dni
I dobre dni a noce złe
I nikt nie może pomóc mi
On psuje i naprawia je
Gdy w ramiona bierze mnie
Gdzieś w dal odpływa świat
Zostawi samo niebo
I prócz sprawy dwojga serc
Już nic nie liczy się
Już nie ma nic ważnego
On rozważa trudny fakt
Czy usta mam jak mak
Czy raczej róży kwiat
Jak mogłam żyć
O tym nie wiedząc nic
Że sposób jest
By mogło wciąż cudownie być
Bo gdy w ramiona weźmie mnie
To w ramiona weźmie mnie
W ramiona swe 👉TUTAJz tekstem Wojciecha Młynarskiego
Cristian Vasile - Zaraza
Wiera Gran, Albert Harris
Gdy gitara gra piosenkę
Pośród palm, pośród wydm
Gdzieś nad brzegiem laguny
Gdzie toń sinych wód cicho lśni
Donna tańczy z seniorem
Hiszpańską romancę
Ich piosnka z daleka już brzmi
Z cichych wód wstaje cień
To się kończy już dzień
Noc czarowna się zbliżą znad fal
Senior bierze do ręki gitarę i gra
Echo niesie te dźwięki gdzieś w dal
A gdy gra gitara piosenkę
Słodkich, tęsknych słów
Starczy mi do szczęścia twa ręka
Szept twych czułych słów
Ust szkarłatnych lekkie muśnięcie, jedna cicha łza
Gdy wśród palm hiszpańska gitara o miłości gra
Noc zapadła wśród palm, aksamitna jak sen
Gwiazdy płoną na niebie i drżą
Senior wsiadł razem z donną do barki i płyną
I razem o szczęściu swym śnią
Z głębin idzie już chłód
Księżyc wstaje znad wód
Gwiazdy w górze i gwiazdy na dnie
Senior gra swojej donnie, piosenkę miłości
Pieśń ginie daleko we mgle
Ich tanze mit dir in den Himmel hinein Wiera Gran Wir tańca nas porwał Seweryn Mendelson Wir tańca nas porwał
Pozwólmy się nieść
Niech nas niesie
W krainę miłości
Ach, tul mnie w ramionach
I całuj i pieść
Żyjmy chwilą
W upojeń radości
Czar tej melodii
w niewolę nas wziął
Świat zmienił w bajkę
i szczęście w nas tchnął
Wir tańca nas porwał
Pozwólmy się nieść
Niech nas niesie
W krainę miłości
Miłość w sercu mym się budzi
Jestem najszczęśliwszą z ludzi
Kocham z wzajemnością
Czego więcej mi brak
Chciałabym oddać w piosence
Radość, co wypełnia serce
A refren pieśni brzmi
Kocham cię tak
Wiera Gran i Chór Dana, Janusz Popławski Tango portugalskie Zenon Friedwald
Czy znasz ten kraj, w którym nocą i dniem
Błękit nieba tak lśni jak emalia
Ten kraj, jak baśń, dzisiaj dla mnie jest snem
To ojczyzna jest ma, Portugalia
Tam światło słońca pierwszy raz ujrzałam
Tam pierwszy raz kochałam
I pierwszy raz cierpiałam
Kto łzami raz okupił miłość pierwszą
Najczystszą i najszczerszą
Ten nie powraca już
Gdyś mnie zostawił
Opuściłam piękny kraj
Przygoda gnała mnie
W daleki, obcy świat
Lecz zawsze wiosną
Kiedy bzami pachnie maj
W mym sercu rodzi się
Wspomnienie tamtych lat
A kiedy nocą
Świat okrywa gęsty mrok
Gdy granat nieba lśni
Milionem srebrnych gwiazd
Do mych rodzinnych stron
Kieruję tęskny wzrok
Wspominam młodość swą
I dawny, piękny czas
Czy w Tuluzie, Ankarze
Czy na Węgrzech, w Dakarze
Czy w Lizbonie, czy w Szkocji wilgotnej
Czy tam w wielkim Londynie
Fala niesie nas, płynie
Coraz dalej od drogi powrotnej
O czem my tak marzymy
Za czem my tak tęsknimy
Jakież skarby nam wielkie odjęto
Nie o sławę, bogactwo
Całe nasze tułactwo
Lecz o sprawę i wielką, i świętą
Nie o władzę nad światem
Ale po to, by latem
Usiąść z książką pod starym jaworem
Słuchać wiejskich pogwarów
I brzęczących komarów
Koni rżących na łąkach wieczorem
Nie, by rządzić innymi
Ale w domu z swoimi
Sprawiedliwie podzielić się chlebem
Wyjść na drogę i czyste
Witać niebo gwiaździste
I spokojnie móc spać pod tym niebem
Znów popatrzeć przez okno
Na kasztany, co mokną
Od dżdżu mokrym przyglądać się listkom
Iść aleją, przystawać
Dawne ścieżki poznawać
To tak niewiele, a jednak to wszystko Obrazy: Alexandre Calame, Kim Lordier
Na statku ”Little Mary”
Pływali przez lat cztery
Tom Smith, marynarz szczery
I Jackson, ”Małpą” zwan
Pyskaty sternik Johnny
I Higgins zamyślony
I jeden z obcej strony
Marynarz, Burda Jan
Kąpały ich wśród piany
Bezmierne oceany
Karmiły na przemiany
Burzliwą pieśnią swą
Tę pieśń lubili chłopcy
Swój los chwalili chłopcy
I tylko Jan, ten obcy
Powiadał - to nie to
Wy nie wiecie, jak szumi
Szare morze północy
Kiedy wiatr fale miecie
I rozbija o ląd
To aż dech w piersi tłumi
Od tej grozy, tej mocy
Lecz wy tego nie wiecie
Bo skąd?
Wiera Gran, Stefan Witas Jak sen, jak baśń nasza miłość Andrzej Włast
A więc jak chcesz
Tu na nic płacz i złość
Bo ja mam tego dość
I ty zapewne też
Choć mogę jeszcze zwlec
I dalej prawdę kryć
Bo w złudzie nie chcę żyć
Dziś ci muszę rzec
Jak sen, jak baśń nasza miłość
Skończyła się raz na zawsze
Spojrzenia twoje najłzawsze
Nie wzruszą już więcej mnie
I nic, już nic nie pomoże
Łzy najgorętsze, najkrwawsze
Łzy i westchnienia, są bez znaczenia
Gdy piękny sen skończył się
Więc milczysz znów
Masz oczy pełne łez
Żałujesz, że już kres
Kres romantycznych dni
Lecz nie płacz, nie smuć się
Tak lepiej będzie nam
Zostaniesz lepiej sam
Nie chcę zwodzić cię…
