Piotr Szczepanik Nie jestem sobą Andrzej Tylczyński
Nie mam nic, nie trzeba
Starczy mi skrawek nieba
Nie mam wiary młodych lat
Nie mam, czy ty to znasz
Dość już słów kochanych
Po co znów te wyznania
Gdy ktoś wartość uczuć zna
Tak jak ja, woli być sam
Nie jestem sobą i ty nie jesteś
Czy chciałbym kochać? Wszyscy chcą
Nie wierzę słowom, to mi nie starczy
Słowa są puste, choć brzmią
Nie mam nic, prócz marzeń
Co się jeszcze wydarzy
Nie chcę kochać tak bez szans
Nie chcę, czy ty to znasz
Twój głos mi pozostaw
Twój cień wśród sennej nocy
Gdy ktoś wartość uczuć zna
Tak jak ja woli być sam...
Posłuchaj, jutro noc będzie głucha
Jutro świt wstanie chłodny i obcy
Posłuchaj, później tylko będzie pustka
Każdy dzień taki długi jak rok
Jutro bez ciebie, to kraj mojego świata
Jutro bez ciebie, to moje smutne lata
To zagubionych dwoje
W wieczorach bez nastroju
W ogrodach zwiędłych kwiatów - bez sił
Posłuchaj, jeszcze nie jest za późno
Jeszcze może być jutro i dla nas
Posłuchaj, jeszcze dziś to możesz zmienić
Oddaj smutek jesieni za wiosnę
Błękitny świat marzeń mam
Bo w nim jest oczu twych blask i całe niebo
Błękitny krąg marzeń mych
To świat warszawskich gwiazd
Jest w nim noc i ty
Nadwiślańskie są mgły
Czyjeś westchnienia
Jest brutalny krzyk
Jest przeboju gwizd
Banału brak
Nie pytaj mnie, czy piękny jest ten świat
Mogłabyś kpiąco się śmiać, nie pytaj mnie
Czy wiele dziewcząt znam - to nas rozdzieli
Nie pytaj mnie, o czym mówić mam
Za dużo na jeden raz, co chcesz wiedzieć znów
Ach, nie mów tylu słów
Nie pytaj mnie, gdzie kończy się mój świat
Może za szybą, może wśród gwiazd
Ty odnalazłaś mój świat
Cień wspomnień w oczach mych bladł
Głupie marzenia
W deszczu zagubił się dzień
Pierwszy niezapomniany dzień
A później miałem już dość
Zasypywałaś mnie wciąż lawiną pytań
Kpin w nich czułem smak
Serca twego rytm
Słyszałem szept....
Piotr Szczepanik Nic nie zaćmi nam słońca Andrzej Tylczyński
Głos, już tylko cienie słów
Przebrzmiałe echa już
A przecież głos powraca
Szept odnalazł mnie wśród ścian
By mi przypomnieć utracone dni
Zgubiony świat
Wiem, gdy dużo dobrych dni
Gdy dużo słońca w nich
To miarę czas zatraca
Wiem, nie lubi tego nikt
Gdy w ludzkich oczach
Uśmiech choćby przejrzy się
Dłoń szuka dłoni w ciemności
Lecz gdy ją znajdzie
Nie lubi tego nikt
Nocą, gdy cisza snem naszym zawładnie
Nie lubi tego nikt
Śmiech się radosny ulicą przetoczy
Nie lubi tego nikt
Ciepłym spojrzeniem spotkają się oczy
Nie lubi tego nikt
Za dobrze było nam z sobą
Bezchmurnych, beztroskich
Zbyt wiele było dni
Miłość starannie przed ludźmi ukryta
Nie kłuje w oczy ich
Szczęścia nie wolno tym słowem nazywać
Zbyt wątły to kwiat
Złamią go ludzie, dziś wiemy już o tym
I ty, i ja
Nic nie zaćmi słońca nam
Wiatr zedrze z nieba płaszcz
Brunatną chmur opończę
Niech rozbiją piękny dzban
Lecz i w okruchach odnajdziemy ślad
Minionych lat
Dzień przywróci mi twój szept
O świcie zbudzi się
Twój głos, by znowu zabrzmieć
Wiem, nie lubi tego nikt
Lecz w naszych oczach
Uśmiech wtedy przejrzy się
Dłoń szuka twojej dłoni
A gdy ją znajdzie
To nikt nie rozłączy już nas
Bohdan Łazuka Piotr Szczepanik Jacek Fedorowicz💚 Sposób na kobiety Dziewczyna lubi słuchać, nigdy jej nie żałuj słów Nie zaczynaj smutno wzdychać, tylko mów jej Mów jej, mów jej, mów jej, mów...
Zacznij obojętnie: Piękną pogodę mamy dzisiaj w całym kraju Wprowadź lekki niepokój: Ale kto wie, czy jeszcze dziś nie spadnie deszcz Zainteresuj ją konkretem: Popatrz, jak chmury nad dachami się skradają I dodaj element grozy: Za chwilę wiatr podstępnie dmuchać zacznie też Teraz zręcznie przejdź do tematu: W taką pogodę chciałbym być przy tobie blisko Chciałbym powiedzieć ci to wszystko, co już wiesz Nie wiem, czy słów mi starczy, żeby właśnie wszystko I czy tych słów przypadkiem nie zagłuszy deszcz
Ale to jest właśnie błąd, bo nie wolno dopuścić do tego Żeby brakowało słów, prawda? Bezwzględnie, niezależnie od okoliczności Trzeba ciągnąć dalej zasadniczy wątek: Od pierwszej chwili, gdy zamknęłaś drzwi za sobą Oprzyj się głównie na zaimkach: Wiedziałem dobrze to, że teraz to już ty Zaimków nigdy nie jest za dużo: Tylko dla ciebie, tylko tobie, tylko z tobą Jakieś deklaracje: I że od dziś to już nie "ja", a tylko "my" Roztocz wizję przyszłości: Pójdziemy razem, zawsze razem, obok siebie No i teraz poezja: Dojdziemy tam, gdzie miesiąc maj trwa cały rok Gdzie trzy księżyce każdej nocy tkwią na niebie No a słowiki, to dosłownie już co krok
Ale ja myślę, że nie wolno za długo rozwodzić się nad słowikami Kiedy obok jest ona. Ona to twój zasadniczy temat I trzeba jej powiedzieć śmiało i otwarcie: W twych oczach widzę błękit wszystkich chabrów świata Tu dobrze trafić we właściwy kolor: I tylko taki świat ma dla mnie jakiś sens We włosach jesień masz i smak późnego lata A wczesna wiosna gdzieś się kryje w cieniu rzęs
No i to by było właściwie wszystko Ciągle mam takie wrażenie, żeśmy o czymś zapomnieli Nie - błękit był, maj był, słowiki, wszystko No może tylko jeszcze jeden drobiazg: I jeszcze wiedz, najmilsza, że ja ciebie kocham A, no tak Kocham cię mocno i gorąco, jak nikt Właściwie to od tego trzeba było zacząć Ja już skończyłem, teraz możesz mówić ty
Foto:
Maja Wodecka, Andrzej Łapicki
Ewa Szykulska, Tadeusz Pluciński
Ewa Wiśniewska, Gustaw Holoubek
Ewa Krzyżewska, Zbigniew Cybulski
Zmęczyły nas te lata
Pogasły złudzeń światła
Co trwało jeszcze wczoraj, nie trwa dziś
Choć wtedy były szepty
Zaklęcia i gesty
To przecież nie zostało z nich już nic
Za długo to już trwało
Niewola to nie stałość -
I po co było czekać tyle lat
Decyzja w nas dojrzała
Wskazówka od zegara
Dobiegła, by godziny zamknąć nam
Za długo to już trwało
Tam miałaś suknię białą
A tutaj jesteś obca, chłodny widz
Zaduma nam została
Zamknięty mały dramat
Kto wygrał, a kto przegrał - chyba nikt...
Piotr Szczepanik Dlaczego tak ma być Andrzej Tylczyński
Dlaczego tak ma być, że gaśnie miłość
Dlaczego tak ma być, że wszystko mija
Z oczu zdjął czas tobie i mnie złotą opaskę
Słońce podeptał, ciepło i uśmiech nam odebrał już dziś
Dlaczego tak ma być, że będziesz obca
Dlaczego mam cię dziś już inną spotkać
Dlaczego czas zrywa tę więź łączącą wciąż ciebie i mnie
Tylko to jedno wiedzieć chcę
Jeszcze twój głos, jeszcze twój wzrok, tamtemu wierny
Jeszcze twój śmiech, jeszcze ten szept w uszach bez przerwy
Obraz tej nocy przed oczy powraca
Jakże mi bliska jest znów dziś ta noc
Dlaczego każdą z chwil pamięć ma zatrzeć
Dlaczego mam cię dziś inną zobaczyć
Dlaczego czas zrywa tę nić łączącą mnie z tobą do dziś
Tylko to jedno wiedzieć chcę...
Piotr Szczepanik
Pójdę drogą w świat daleki Andrzej Tylczyński
Pójdę drogą gdzieś w daleki obcy świat
Wezmę tylko bagaż utraconych lat
Może spokój tam odnajdę, który ty
Zabrałaś mi, zabrałaś mi
Pójdę drogą gdzieś w daleki obcy świat
Do snu mnie kołysać będzie tylko wiatr
Byle dalej być od ciebie
Byle księżyc był na niebie
Byleby przeszłości zatrzeć ślad
Wierzę, że mimo wszystko kochasz mnie
Wierzę, że miłość życia warta jest
Lecz tej miłości wielkiej boję się coraz więcej
Choć obietnicom wierzyć chcę
Pójdę drogą gdzieś w daleki obcy świat
Może śpiewem cichym mnie rozrzewni ptak
Byle czas się szybko toczył
By nie widzieć twoich oczu,
Byleby z pamięci wyrwać cię
Pójdę drogą gdzieś w daleki obcy świat
Wezmę tylko bagaż utraconych lat
Byle dalej być od ciebie
Byle księżyc był na niebie
Byleby przeszłości zatrzeć ślad
Tak mało brakowało
By to co najpiękniejsze między nami
Nigdy już nie wróciło
Dlaczego to zrobiłaś?
Nigdy więcej nie patrz na mnie takim wzrokiem
Nigdy więcej nie mów do mnie, że nie kochasz
Nigdy więcej nie zatruwaj słów goryczą
Nigdy więcej mnie już nie karz martwą ciszą
Nigdy więcej nie patrz na mnie takim wzrokiem
Nigdy więcej nie miej takich zimnych oczu
Miłość jeszcze żyje w nas, jeszcze się nie zamknął czas
Nigdy więcej nie patrz na mnie tak jak dziś
Nigdy więcej nie patrz na mnie takim wzrokiem
Nigdy więcej już nie podnoś na mnie głosu
Nigdy więcej nie ryzykuj jednym słowem
Mogę później nie zapomnieć, co mi powiesz...
Chodzimy tak blisko siebie
Szukamy się w ciemnym lesie
I mija znów jeszcze jeden dzień
Co nic nam nie przyniesie
Już ptaki śpią w ciepłych gniazdach
Już cienie nas się wyrzekły
Połączy je jeszcze jedna noc
Pochłonie chłodny mrok
Gdzie te ogrody, gdzie kwiaty
Przed nami tylko suche osty
Gdzie nasza miłość, co błądzi
Szukając do nas dróg
Oczy odwracasz i długo
W obłoki patrzysz białe
Ta miłość już w tobie dojrzała
Jak w chłodnym słońcu głóg
Z tobą źle, bez ciebie źle
Zbliżasz się do mnie, to znów oddalasz
Szukasz mnie, przyzywasz mnie
Błądzą cienie w lesie – to ty i ja
Gdzie te ogrody, gdzie kwiaty...
Przyniosła nam ruda jesień
Dni mokre i cierpkie głogi
Twe imię ma właśnie taki smak
Wiatr woła je obłokiem
Twe imię ma właśnie taki smak
Za oknem woła wiatr
Piotr Szczepanik Przyszła dziś do mnie nostalgia Jerzy Miller
Przyszła dziś do mnie nostalgia
Słońcem błękitem i tobą
Ty mi opowiesz o żaglach, gdy wiatr
Bryzę podnosi, w dal gna
Ty mi opowiesz podróże
Ty mi przygody opowiesz
Światy nieznane, do których Lord Jim
Płynął, a ty razem z nim
Tobie morze było przygodą
Od zachodu do wschodu
W blasku słońca i gwiazd
Płynął czas
Przyszła dziś do mnie nostalgia
Morza zwierciadłem zabłysła
I smugą cienia na żaglach znów drga
Jak w opowieściach sprzed lat...
Obraz: Gleb Goloubetski
Gęsty sen cię owionął
Muślinową zasłoną
Leżysz cicha, szczęśliwa
Złote morza przepływasz
Sen to wiotka gałązka,
Więc zaciskasz ją w piąstkach
Ale nie ciesz się, nie śpiesz
Bo już wyszedł na ganek
Niespodziany, szalony poranek
Białe runo poranka
Kipi mleko w blaszankach
Wionie chlebem od piekarzy
Spada listek z kalendarzy
Nowy dzień, nowy dzień
W białe wanny wchodzą panny
Woda śpiewa im hosanny
Śłońce złoci im ramiona
Każda panna roztkliwiona
Nowy dzień, nowy dzień
Złoty sen cię ominął
Poszedł górą, doliną
Leżysz cicha, wsłuchana
W szelest cieni na ścianach
Świt zagląda do okna
Moja biedna, samotna
Ale nie martw się, nie śpiesz
Bo już wyszedł na ganek
Niespodziany, szalony poranek
