Piosenki kompozytorów radzieckich - Wernisaż

Łajma Wajkule, Walerij Leontiew
Вернисаж

Wernisaż - Wiktor Maksymkin

Na wernisażu w letni dzień
przypadkiem zobaczyłem cię...
Lecz jesteś z kimś, nie jesteś ze mną...
Wernisaż wprost zachwyca mnie,
piękniejsze jednak oczy twe...
Lecz jesteś z kimś, nie jesteś ze mną...
Gdy cię nie widzę — smutny świat,
na ciebie czekam tyle lat...
Lecz jesteś z kimś, też sam nie jesteś...
Nie kłamie chyba serce me,
gdy mówi, że to miłość jest.
Lecz jesteś z kimś, nie jesteś sam...

Wernisaż swój roztacza blask,
pejzaże urzekają nas,
tu zmierzch zimowy, tam znów maj,
a dalej oliwkowy gaj.
Wernisaż zwiedza gości tłum,
przy wszystkich płótnach gwar i szum,
wspaniałe tu portrety są,
a ja na ciebie patrzę wciąż.

Gdy śnię na jawie i we śnie,
tak blisko, blisko widzę cię!
Lecz jesteś z kimś, nie jesteś ze mną...
Tyś mej nadziei jasny świt,
do ciebie szłam przez noce, dni!
Lecz jesteś z kimś, nie jesteś ze mną...
Ból serce przeszył mi na wskroś,
bo jest przy tobie inny ktoś!
I ty we dwoje, lecz nie ze mną...
Jednego tu portretu brak,
a winien on wyglądać tak:
na tle zieleni — ty i ja!

Obraz: Tadeusz Styka

Piosenki kompozytorów radzieckich - Zaćmienie serca

Andriej Wozniesienskij

Walerij Leontiew - Затмение сердца

Andriej Wozniesienskij

Наверно, мы сошли с ума.
Я - твой враг? Ты - мой враг?
Сад потемнел средь бела дня.
Что ж ты так? Что ж ты так?
Но кто-то грубые слова
Сказал за нас ,сказал за нас
И мы молчим как два врага
В последний раз, в последний раз

Затменье солнца темнит небосвод.
Затменье сердца прошло и пройдет.
Затменье сердца какое-то нашло…
Ты не волнуйся.
Все будет хорошо!

Вновь засияет жизнь и сад
Так светло, так легко!
Не обижайся на меня.
Все, что жгло отлегло.
И нет счастливее тебя.
Бывает все. Забудь скорей.
И сад в слезах после дождя
Еще светлей, еще светлей.

Zaćmienie serca
Andrzej Jarecki

Ktoś chyba tu na głowę padł!
Ja twój wróg? Ty mój wróg?
W dzień biały nagle sczerniał sad.
Jak tyś mógł? Jak tyś mógł?
Kto przykrym słowem, któż to, któż
tak zranił nas? Tak zranił nas?
Wbijamy w siebie wzrok jak nóż
ostatni raz, ostatni raz...

Zaćmienie słońca ziemię kryje w cień.
Zaćmienie serca minie lada dzień.
Zaćmienie serca — nie wiemy, kto je śle,
lecz się nie przejmuj, nam już nie będzie źle.

Znów pojaśnieje wkoło sad
złoty tak, czysty tak!
Do naszych serc powróci ład.
To, co złe, przeszło wszak.
Szczęśliwy jesteś znów jak nikt.
Tak bywa, cóż... Zapomnij już.
I sad we łzach po deszczu lśni
słoneczniej, gdy czas minie burz.

Polyubite pianista - Walerij Leontiew

Cindy D. Chinn

Walerij Leontiew
Polubitie pianista

Andriej Wozniesienski

Полюбите пианиста,
Хоть он с виду неказистый,
Не имеет званья до сих пор,
Не спешите расставаться,
Жизнь полна импровизаций,
Гениальным может быть тапер.

Черных клавиш, белых клавиш,
Все что было, не исправишь,
Он еще не Рихтер и не Лист,
Полюбите пианиста,
Быстро, быстро, очень быстро -
Современной музыки девиз.

Но однажды вдруг возникла
Чемпионка мотоцикла,
Забежала в зал без всяких дел,
И сказала: Завтра ралли,
Догоните на рояле,
И рояль за нею полетел.

И летел он на рояле
Нажимая на педали,
У рояля есть одно крыло,
Все машины поотстали,
Чемпионы все отпали,
И летел он на рояле
Над лесами, над полями,
Жми, пианист, пой, пианист,
Плачь, пианист, ты взял приз.

Полюбите пианиста...

И летел он на рояле…

Полюбите пианиста...

Полюбите пианиста, закажите вальс
Мефисто,
И летайте ночи напролёт.
Не спешите удивляться,
Жизнь полна импровизаций,
С ним в оркестре кончится полет.

Piosenki radzieckie - Wernisaż

Laima Vajkule, Walerij Leontiew - Вернисаж
Danuta Stankiewicz - Wernisaż

Jacek Bukowski

Jest taki jeden piękny pan
Którego bardzo długo znam
Niestety tylko z telewizji
W programach występuje stu
Słodycze płyną z jego ust
Już tyle razy mi się przyśnił
I oto dzisiaj - co za traf
Udałam się na wernisaż
Gdzie on się zjawił osobiście
Zatrzymał na mnie dłużej wzrok
Ale z nim było jakieś dno
Taka modelka, byle co

Ach wernisaż, ach wernisaż
Ach, co za pejzaż, jaki akt
To Paryż wiosną, każdy wie
A tam Wenecja tonie w mgle
Ach wernisaż, ach wernisaż
Tu każdy się na sztuce zna
Dokoła high-life i bon-ton
A mnie obchodzi tylko on

Oglądam go od stóp do głów
Ma taki redaktorski luz
I buty marki Salamandra
Na próżno ten kobiecy tłum
Otacza go jak passe-partout
Moja nadzieja jest uparta
Na tej wystawie - to jest błąd
Nie ma obrazu: ja i on
Gdzie ta miłosna telepatia?
Jak spojrzy na mnie drugi raz
To chyba dam mu jakiś znak
Żeby zrozumiał, że to ja

Obrazy: Jean-Gabriel Domergue