Gdy śnieg otula czubki drzew
W welonów ślubną biel
A "Cicha noc " już rozbrzmiewa gdzieś
Niech pan nie będzie dzisiaj sam
Niech pani uśmiech ma
Choć okruch wspomnień już toczy łzę
I ty tęsknisz za kimś
Ocierasz łzy, choć przecież łzom nie wierzysz
I ty myślisz o kimś dla kogo dziś
Postawiłeś ten pusty talerzyk
Kolęda cicho gra
Wzruszenie krzywi twarz
I ja kochałam przecież nie raz
Nie dwa
Tym, co odeszli w świat
Życzenia ślę choć tak
Bo minął czas, a ja was wciąż w sercu mam
I ty tęsknisz za kimś, ocierasz łzy
choć przecież łzom nie wierzysz
I ty myślisz o kimś komu dziś
postawiłeś ten samotny i pusty talerzyk
My nie z soli ani z roli - z niewoli
Carski kańczug, pruski batog wciąż boli
My nie z lęku ani z żalu - z pamięci
My z oporu przeciw wrogom poczęci
Nie załamie nas już żadne nieszczęście
Nie przemienią ani grudnie, ni wrześnie
Tobie, Jezu, się bez reszty oddamy
Byś prowadził nas jak swoich poddanych
Byś prowadził nas ku dobru i zgodzie
Choć dopiero dziś żeś się nam narodził
My nie z soli ani z tego, co boli
Jeno z Ciebie, więc nas prowadź z niewoli
Więc nas prowadź, choć nas droga utrudzi
Byśmy mogli być nie z soli, lecz z ludzi...
Panie! My, którzy znamy tysiąc Twoich twarzy
Skrwawionych, konających, omdlałych, ścierpniętych,
Błagamy Ciebie, płynąc do Twoich ołtarzy,
Pokaż nam tę nieznaną. Zjaw się uśmiechnięty.
Wyjmij ciernie ze skroni, zetrzyj krew czerwoną,
Zmyj oczy obolałe, które dobrze znamy,
I uśmiechnij się do nas, jak stary listonosz,
Co z dobrą wiadomością przystanął u bramy.
Niech wierna Twa życzliwość nasze serca muśnie,
Jak lazurowe słońce kwietniowej niedzieli.
Prosimy Cię o uśmiech, o zwyczajny uśmiech,
Bo go nie pamiętamy, bośmy zapomnieli.
Prosimy Cię o uśmiech, o zwyczajny uśmiech,
Bo go nie pamiętamy, bośmy zapomnieli.
