Ja jestem walczyk - Kazimierz Winkler

Jan Danek
Ja jestem walczyk

Kazimierz Winkler

Ja jestem, ot, zwyczajny, wędrowny walczyk
Już nie wiem, kto mnie wysłał w warszawski świat
Gdzie grywa na drutach wiatr
Gdzie jak nigdzie jest, jakbyś zgadł

Tam mruczy mnie dorożkarz pod czapą śniegu
Tu zakochani idą, szukając słów
A może Stasiek Matysiak mnie gra
Myśląc o Wisi znów

Walczyk, walczyk, żal i uśmiech
Spotkanie od dawna znajomych nut
Walczyk, walczyk, tylko muśnie
A wiele par na zawsze splótł

Walczyk, walczyk, Nowym Światem
Przewija się w tłumie jak każdy z nas
Walczyk, walczyk, zimą, latem
Do mieszkań zagląda, jak płynie czas

Ja jestem, ot, zwyczajny, wędrowny walczyk
Może mnie kto przygarnie - a zresztą, nie
Kominków mam tyle odwiedzić, że
Za krótki bywa dzień

Walczyk, walczyk, żal i uśmiech...

Obrazy: Władysław Chmieliński

Dziwny kiosk - Mirosław Łebkowski

Ludmiła Jakubczak
Dziwny kiosk

Mirosław Łebkowski

Podszedł do kiosku i poprosił o „Dukaty”
Powietrze srebrne było od babiego lata
Uśmiechnął się, gdy mu podała papierosy
I w tym momencie zaczęła się wiosna

To jest bardzo dziwny kiosk
Jakiś nadzwyczajny kiosk
Czas w nim staje i z pór roku sobie drwi
I niespodzianie wiosnę czyni
Z jesieni lub zimy, ten kiosk

Cichy, zadumany kiosk
Stary, odrapany kiosk
Na samym skraju stoi chodnika
A w środku, metafizyka
To jest bardzo dziwny kiosk

Jak zwykle przyszedł i poprosił oranżadę
A potem dodał, wiesz, pojutrze już wyjadę
A ona ani słowa nie odrzekła na to
Lecz w tej sekundzie skończyło się lato

To jest bardzo dziwny kiosk...

Gdzie jest ten niezwykły kiosk
Gdzie ten tajemniczy kiosk
Choć może trochę to niepojęte
Lecz w kiosku tym jest klientem
Lub sprzedawcą każdy z nas

Fot. Hanka O.