Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Styka T.. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Styka T.. Pokaż wszystkie posty

A dziś nie chcesz mnie znać

Adam Aston
A dziś nie chcesz mnie znać

Wacław Stępień

Nie w tem rzecz jest najważniejsza
Wiesz, że łzy, że żal, lecz mniejsza
Jedno powiedz mi dziś
Co to mogło się stać
Że tak nagle już nie chcesz mnie znać

Tylko nie mów, że to żartem
To doprawdy śmiechu warte
Ale z żartu, jak ten
Jest mi trudno się śmiać
Jeśli nie chcesz już mnie znać

Obraz: Tadeusz Styka

Żyją pieśni - Elżbieta Kuryło


Beata Banasik - Żyją pieśni

Elżbieta Kuryło

Żyją pieśni – echa wzruszeń i szaleństw
Choć za nami już drogi szmat
Minął z biegiem dni i lat
Żyją pieśni – przedstawienie trwa dalej
Choć niejeden ze sceny zszedł
Przeszedł stary wiek w nowy wiek

Wciąż słychać głos fletni
A w duszy czas letni
Choć dojrzewa już czerwień w jarzębinach
Wciąż może się przyśnić
Most westchnień, kwiat wiśni
Chociaż siwa mgła już na sad się wspina

Wyjść mogą zza kulis
W piór szumie i tiuli
Muzy z wyższych sfer
Klauni i liliowy Negr

Żyją pieśni, czas im temat podpowie
Nowe treści w nich będzie plótł
By je zatrzeć jak ślad stóp
Nasze pieśni zostawimy po sobie
I śmiech kota, co w mroku znikł
Melancholii cień, więcej nic

Za oknem gra fletnia
A w duszy trwa pełnia
Choć to pora już herbat i pasjansów
Gdy chłody i deszcze
Też można snuć wiersze
Nie zabraknie nam ballad i romansów...

Niech serca pieśń pieści
A potem – cześć pieśni
Gdy nadejdzie już czas rozstań
I spadania gwiazd

Obrazy:
Tadeusz Styka
Paul-Antoine de la Boulaye

Na odjezdne - Władysław Broniewski

Władysław Broniewski
Na odjezdne

Żadne wiersze tu nie pomogą
alkohol ani łzy:
pójdziemy inną drogą --
ja i ty.

Ale wiersz się sączy i sączy,
jak krew,
kazirodczo w sercu się łączy
tkliwość i gniew,

ale alkohol płynie:
strumyczek krwi.
Ja już wiem, co mnie nie ominie.
Drwij.

Ale łzy, prawdziwe łzy, rzewne,
płyną i gdzież ich kres?
Powiesz na pewno:
"Szkoda łez".

Odjedziesz, zapomnisz,
lekkomyślna, czarowna,
i tyle.
Powiedz, czy jest jakiś sens
w łaskawości twych rzęs,
żem był jak pochodnia
przez chwilę?

Obraz: Tadeusz Styka

Gwoździk - Marian Hemar

Tadeusz Styka
Marian Hemar
Kanegiryki i elegie o prawdziwych pieskach
Gwoździk

Gwoździk był sentymentalny
po końce obwisłych uszu.
Był cienką czarną struną
straszliwie napiętej miłości.
Bezładnym szaleństwem ogonka,
spojrzeniem z czarnego pluszu -
Na próżno próbował sprostać
cudownej twej obecności.

Wszystek był tylko po to,
żeby przy tobie siedzieć,
Żeby się patrzeć na ciebie,
żebyś go brała na ręce.
Gdyby umiał rozmawiać -
nic by nie mógł powiedzieć,
Tylko, że ciebie kocha.
Nic więcej, nic więcej.

Lecz ty go jakoś lubiłaś nie bardzo.
A on to rozumiał. I gryzł się -
może dlatego dziś po nim płaczesz z miłości.
Gdyby to wiedział, napisałby taki do ciebie list
(gdyby umiał):

„Jakie to szczenście, rze mnie ukradli,
Z koro hoć za to mnie kohasz -
Twuj Gwoździk."

Piosenka osobista - Aleksander Wertyński

Aleksander Wertyński
Личная песенка
Piosenka osobista

Tadeusz Lubelski

Po cóż tak się katować?
Po cóż wszystkie te słowa?
Rozstajemy się wszak już od lat...
Czyż nie jesteś wyśniona,
Jedna, niezastąpiona,
Czyż nie jesteś po prostu jak brat?

Była szczypta słodyczy
Nawet w każdej goryczy,
Którą przyszło nam dzielić na pół.
To, co w sercu zostało,
Teraz się przypomniało
I chcę o tym zaśpiewać ci tu.

Przez me wieczne dziwactwo
I Ty, moje biedactwo,
Nacierpiałaś się przy mnie, aż strach.
Ileż razy nad ranem Twoje oczy kochane
Znajdowałem calutkie we łzach...

Śmieszny pajac na linie,
Byłem pionkiem jedynie,
Którym los się posłużył do gry.
Każdy dług wyrównany
I bon ton zachowany;
Jeśli możesz, to dziś przebacz mi.

Wszystko przejdzie, przeleci...
Wyjmij nowy żakiecik,
Odpowiedni kapelusz znajdź doń,
Naszą suczkę weźmiemy
I pod rękę pójdziemy
Zadać szyku w Bois de Boulogne.

Znowu będzie zabawnie,
Kryzys minie, jak dawniej,
Ta piosenka przypomni go ci.
Czyż nie jesteś wyśniona,
Jedna, niezastąpiona,
Czyż nie jesteś mi żoną, chérie?

Paryż, 1933

Obrazy: Tadeusz Styka

Piosenki kompozytorów radzieckich - Wernisaż

Łajma Wajkule, Walerij Leontiew
Вернисаж

Wernisaż - Wiktor Maksymkin

Na wernisażu w letni dzień
przypadkiem zobaczyłem cię...
Lecz jesteś z kimś, nie jesteś ze mną...
Wernisaż wprost zachwyca mnie,
piękniejsze jednak oczy twe...
Lecz jesteś z kimś, nie jesteś ze mną...
Gdy cię nie widzę — smutny świat,
na ciebie czekam tyle lat...
Lecz jesteś z kimś, też sam nie jesteś...
Nie kłamie chyba serce me,
gdy mówi, że to miłość jest.
Lecz jesteś z kimś, nie jesteś sam...

Wernisaż swój roztacza blask,
pejzaże urzekają nas,
tu zmierzch zimowy, tam znów maj,
a dalej oliwkowy gaj.
Wernisaż zwiedza gości tłum,
przy wszystkich płótnach gwar i szum,
wspaniałe tu portrety są,
a ja na ciebie patrzę wciąż.

Gdy śnię na jawie i we śnie,
tak blisko, blisko widzę cię!
Lecz jesteś z kimś, nie jesteś ze mną...
Tyś mej nadziei jasny świt,
do ciebie szłam przez noce, dni!
Lecz jesteś z kimś, nie jesteś ze mną...
Ból serce przeszył mi na wskroś,
bo jest przy tobie inny ktoś!
I ty we dwoje, lecz nie ze mną...
Jednego tu portretu brak,
a winien on wyglądać tak:
na tle zieleni — ty i ja!

Obraz: Tadeusz Styka

Pani Irena - Aleksander Wertyński

Aleksander Wertyński, Borys Griebienszczikow
Pani Irena - Пани Ирена


Я безумно боюсь золотистого плена
Ваших медно-змеиных волос,
Я влюблён в Ваше тонкое имя "Ирена"
И в следы Ваших слёз.

Я влюблён в Ваши гордые польские руки,
В эту кровь голубых королей,
В эту бледность лица, до восторга, до муки
Обожжённого песней моей.

Разве можно забыть эти детские плечи,
Этот горький, заплаканный рот,
И акцент Вашей польской изысканной речи,
И ресниц утомлённых полёт?

А крылатые брови? А лоб Беатриче?
А весна в повороте лица?..
О, как трудно любить в этом мире приличий,
О, как больно любить без конца!

И бледнеть, и терпеть, и не сметь увлекаться,
И, зажав своё сердце в руке,
Осторожно уйти, навсегда отказаться
И ещё улыбаться в тоске.

Не могу, не хочу, наконец, не желаю!
И, приветствуя радостный плен,
Я со сцены Вам сердце, как мячик бросаю.
Ну, ловите, принцесса Ирен!

Tadeusz Lubelski

Do niewoli mnie wzięło spojrzenie z Gauguina,
Złoto włosów, chód Pani i gest
Po wariacku uwielbiam to imię — Irena,
I dyskretny ślad łez, Pani łez!...

Po wariacku uwielbiam ten dumny krój ręki,
W którym polską, królewską znać krew,
I twarz Pani pobladłą, z zachwytu i męki,
Kiedy salę rozpala mój śpiew!

Bo czyż można zapomnieć rzęs trzepot znużony?
I dziecinny, bezbronny ten kark...
Pani akcent wytworny, tak obco-znajomy,
Gorzki szloch przylepiony do warg...

A te brwi? Obrót głowy radośnie płochliwy?
Czoło Laury, co wstyd ciągle zna?
O, jak trudno jest kochać w tym świecie fałszywym,
Jak boleśnie tak kochać bez dna!

I wciąż cierpieć bez słów,
By nie odkryć przypadkiem,
Że się serce szamocze i drży,
Zrezygnować na zawsze, odchodząc ukradkiem,
Robiąc sto dobrych min do złej gry!

A ja nie chcę. Nie mogę. Odmawiam z zasady!
A ja wpadam w niewolę jak w sen...
Rzucam Pani swe serce jak piłkę z estrady!
Proszę łapać, księżniczko Irene!


Mieczysław Święcicki
Madame Irene

Julian Tuwim


Do niewoli mnie wzięła twych słów kantylena
I czerwone twe włosy jak fez
Pokochałem subtelne twe imię Irena
I ślad ciepłych twych łez, twoich łez

Pokochałem tę dumę tę polskość twej ręki
I tę królów błękitną krew
I tę bladość twych lic do zachwytu do męki
Zasłuchanych w serdeczny mój śpiew

Ach czyż można zapomnieć
Wdzięk ramion dziecinnych
Zapłakane twe usta co drżą
I ten akcent słów polskich wyszukanych i płynnych
Spod zmęczonych twych rzęs które mrą

I te brwi co skrzydlate i tę skroń Beatrycze
I tę wiosnę co uśmiech twój śle
Ach jak trudno jest kochać w tym świecie obliczeń
Jak źle kochać be końca tak źle

I wciąż blednąć i cierpieć i w tęsknocie i smutku
Serce w dłoni zacisnąć jak głaz
I wszystkiego się wyrzec i odejść cichutko
I uśmiechać się jeszcze raz wraz

Już nie mogę już nie chcę żyć w tej poniewierce
I witając czar jarzma i pęd
Ja ze sceny jak piłkę dziś rzucam me serce
Łap co żywo princesse Irene

Obrazy: Tadeusz Styka

Sen złotowłosej dziewczynki - Julian Tuwim


Marek Grechuta
Pomarańcze i mandarynki


Julian Tuwim
Sen złotowłosej dziewczynki


Pani pachnie jak tuberozy.
To nastraja i to podnieca.
A ja lubię zapach narkozy,
A najbardziej - gdy jest kobieca.
Mówię ładnie? I melodyjnie?
Zdania perlę jak z pereł kolię?
Pani patrzy - melancholijnie...
Skąd ma pani tę melancholię?

Sen? Doprawdy? Jak z dymu kółka?
Sen zmysłowy bladej dziewczynki?
Hebanowa lśniąca szkatułka:
Pomarańcze i mandarynki.

Pani usta wtula w swe futro...
Pewno. miękkie jest to futerko...
Przeczulenie? co będzie jutro?
Co pokaże srebrne lusterko?

Podkrążone po balu oczy 
I zmysłowość pachnącej twarzy,
I sen zwiewny panią omroczy,
I o wczoraj pani zamarzy.

Pani pyta, czy walca tańczę?
Ach, zatańczę... jak sen dziewczynki!
Mandarynki i pomarańcze,
Pomarańcze i mandarynki.

O, dziewczynko! O, złotowłosa!
O, zmysłowa dziewczynko blada!
Sen się iskrzy, jak z papierosa
Dym, gdy w słońca złocistość wpada.
A tymczasem  -  po pustej sali
Pierrot szuka zgubionej róży,
Z Leonelią tańczy Allali,
Leonelia oczęta mruży.
Gdy się bajka roztopi w mroku,
Przyjdą cudne, smutne dziewczynki
Na obciętym położą loku
Pomarańcze i mandarynki.

Obrazy: Tadeusz Styka